บทที่ 17 ตามหาผู้เยียวยา
เขตชีเฉินซิง เมืองผู่ซี
เฉินชิงหยวนมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่เล็กน้อย นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งขึ้นมาได้
“ผิงเหยียน เ้าจงไปที่แดนใกล้ ๆ นี้ และนำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้คนที่ชื่อหานซาน” ในจดหมายเขียนเนื้อหาบางอย่าง เฉินชิงหยวนมอบมันให้หลินผิงเหยียน
“ท่านผู้าุโ แล้วท่านล่ะ?” ใบหน้าของหลินผิงเหยียนมีความกังวลอยู่บ้าง
“ปล่อยให้ท่านอยู่ที่นี่คนเดียว ข้าไม่วางใจเลย”
“ข้าจะอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น หากเ้ากังวล ก็วางค่ายกลไว้ก็ได้” เฉินชิงหยวนกล่าว
“จดหมายฉบับนี้สำคัญมากเลยหรือ?” หลินผิงเหยียนถาม
“ขอเพียงเ้าหาคนผู้นั้นเจอ การทำธุระที่นี่ก็จะสะดวกขึ้นมาก โอกาสในการหาผู้เยียวยาก็จะมากขึ้น” เฉินชิงหยวนพยักหน้าช้า ๆ
“งั้นได้ ข้าจะรีบกลับ” ก่อนจากไป หลินผิงเหยียนตั้งค่ายกลปิดล้อมเฉินชิงหยวนไว้ในรถหิน และเปิดใช้กลไกป้องกันพิเศษเอาไว้อีกด้วย
หลังจากที่หลินผิงเหยียนจากไปแล้ว ใบหน้าของเฉินชิงหยวนก็ปรากฏความหนักแน่นขึ้นมาเล็กน้อย ร่างสูงพึมพำกับตนเอง
“ต้องคิดหาวิธีหลอกให้ผิงเหยียนกลับไป ข้าถึงจะไปทำธุระสำคัญได้” จนถึงตอนนี้ เฉินชิงหยวนยังไม่ได้บอกเื่การหล่อหลอมรากฐานิญญาใหม่กับใครเลย มีเพียงตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมา ถึงจะไม่ถูกคนอื่นจับตามอง และไม่ก่อให้เกิดความวุ่นวาย
“ให้หานซานตั้งกลอุบาย ย่อมต้องหลอกผิงเหยียนได้แน่” เฉินชิงหยวนตั้งใจแล้วก็นอนอยู่ในรถหิน หลับตาพักผ่อน คอยให้เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ
หลายวันต่อมา หลินผิงเหยียนในชุดขาวนำชายหนุ่มชุดดำกลับมา
ชายหนุ่มชุดดำคนนี้ก็คือหานซาน เขามองจดหมายปราดแรกก็รู้ว่า เฉินชิงหยวนเป็คนเขียน เนื้อหาทั้งหมดเกี่ยวกับรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นร่วมกัน ไม่อาจปลอมแปลงได้แน่นอน
ดังนั้นหานซานจึงวางธุระทั้งหมดในมือ และรีบร้อนมาในทันที
“พี่เฉินเป็เ้าจริง ๆหรือ!” เมื่อเห็นเฉินชิงหยวนในทีแรก หานซานทั้งใทั้งดีใจ เพราะเมื่อร้อยปีก่อน เหตุการณ์ในแดนต้องห้ามเทียนหยวนเป็เื่ราวที่วุ่นวาย แม้แต่หานซานที่อยู่ไกลถึงดินแดนอวิ้นไห่ซิงก็ยังได้ยินข่าว เมื่อรู้ว่าเฉินชิงหยวนตายที่แดนต้องห้ามเทียนหยวน หานซานยังคร่ำครวญอยู่นาน
เมื่อครู่ตอนที่เห็นจดหมาย หานซานใจนอึ้งชั่วขณะ หลังจากฟังหลินผิงเหยียนเล่า หานซานจึงรู้ว่าเฉินชิงหยวนแกล้งตายเพื่อเอาชีวิตรอด ช่างโชคดีจริง ๆ
“เหล่าหาน ครานั้นข้าช่วยชีวิตเ้าไว้! ได้เวลาที่เ้าควรตอบแทนบุญคุณแล้ว” เฉินชิงหยวนเข้าเื่ตรง ๆ ี้เีคุยเื่เก่า ๆ กับหานซาน
เมื่อร้อยปีก่อน เฉินชิงหยวนและหานซานเข้าไปสำรวจในแดนลับแห่งหนึ่งด้วยกัน ในแดนลับนั้นอันตรายมาก หานซานเกือบเอาชีวิตไม่รอด เฉินชิงหยวนเป็คนช่วยเขาออกมา
“ตอบแทน แน่นอนว่าต้องตอบแทน!” หานซานพยักหน้า
“เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ!” เฉินชิงหยวนชี้ไปที่รถหิน ชั่วอึดใจ ทั้งสามก็ย้ายมานั่งอยู่ในรถหิน ดื่มชาพูดคุยกันอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าการสนทนาครั้งนี้จะไม่รั่วไหลออกไป หลินผิงเหยียนได้เพิ่มค่ายกลป้องกันอีกหลายชั้น
ครึ่งชั่วยามถัดมา หานซานก็พอจะเข้าใจสาเหตุของเื่ราวท้ั้งหมดแล้ว
ระหว่างการสนทนา เฉินชิงหยวนมองหานซานด้วยสายตาลึกซึ้ง พูดอย่างจริงจังว่า “หานซาน ท่านเป็ผู้มีอิทธิพลในเขตชีเฉินซิง ท่านต้องหาตัวผู้เยียวยาได้แน่นอน!”
“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่” หานซานสบตากับเฉินชิงหยวน สีหน้าเคร่งขรึม จากการส่งสายตาของเฉินชิงหยวน หานซานดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง เป็ความเข้าใจโดยไม่ต้องพูด
“เกี่ยวกับร่องรอยของผู้เยียวยา ข้าได้ยินมาว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในเมืองผู่ซี เคยมีผู้ยิ่งใหญ่มากมายมาตามหา แต่ก็ไม่พบ” หานซานค่อย ๆ เล่า “พวกท่านพักอยู่ในเมืองไปก่อน ให้เวลาข้าไปสืบหาข่าวสักระยะ หากมีเบาะแสใดๆ จะรีบแจ้งให้ทราบ”
“ได้” เฉินชิงหยวนพยักหน้า
หลินผิงเหยียนลุกขึ้นคำนับ “ต้องรบกวนท่านแล้ว”
“ไม่ต้องเกรงใจ” ก่อนจากไป หานซานมองเฉินชิงหยวนอีกครั้ง หลังจากหานซานจากไปได้สักพัก ใบหน้าของหลินผิงเหยียนก็แสดงความกังวลเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า
“ท่านผู้าุโ คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือไม่?”
“ไม่ต้องห่วง!” เฉินชิงหยวนตอบ “ข้ากับหานซานเคยผ่านทุกข์ผ่านสุขมาด้วยกัน ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน”
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็วางใจ” ความกังวลของหลินผิงเหยียนนั้นเป็เื่ปกติ ออกจากบ้าน ห้ามไว้ใจคนอื่นง่าย ๆ เดี๋ยวจะนำภัยมาให้ คิดแล้วหลินผิงเหยียนเก็บรถหิน แล้วเดินเข้าไปในเมืองผู่ซีพร้อมกับเฉินชิงหยวน
เมืองนี้ใหญ่มาก มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่หลายล้าน เป็เมืองที่เจริญรุ่งเรืองยิ่งนัก การตามหาผู้เยียวยาในเมืองนี้ ก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร
ทั้งสองหาโรงเตี๊ยมของผู้บำเพ็ญที่ปลอดภัยเพื่อแวะพัก และเพื่อดูแลปกป้องเฉินชิงหยวน จึงเปิดห้องโถงใหญ่ ตั้งค่ายกลป้องกันรอบด้าน ทำให้คนนอกเข้ามาไม่ได้
หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน เฉินชิงหยวนตั้งใจจะเดินเล่นในเมือง “ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็เที่ยวเล่นให้สนุกหน่อยสิ!”
“ท่านผู้าุโ พวกเราควรระมัดระวังตัว! อย่าออกไปเดินเล่นเลย!" ที่นี่ห่างไกลจากสำนักเสวียนชิงมาก หากเจอเื่ยุ่งยากอะไร อาจทำให้เฉินชิงหยวนตกอยู่ในอันตรายได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย จึงควรอยู่แต่ในโถง ไม่ไปไหนทั้งนั้น
“เ้าเด็กหนุ่มนี่！จะระมัดระวังอะไรนักหนา” เฉินชิงหยวนบ่นยิ้ม ๆ
“ในเมืองมีทหารคุ้มกัน โดยทั่วไปจะไม่เกิดเื่วุ่นวาย ทั้งยังปลอดภัยมากๆ”
“ข้าว่าระมัดระวังไว้ก่อนดีที่สุด จะได้ไม่ผิดพลาด” หลินผิงเหยียนไม่ยอมให้เฉินชิงหยวนออกไปเดินเล่น ปิดกั้นทางออกทุกทาง
“หลินผิงเหยียน เ้านี่มันเกินไปแล้วนะ!” เฉินชิงหยวนตั้งใจจะออกไปเดินเล่น แล้วค่อยหาวิธีบอกหานซานว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่หลินผิงหยวนกลับปิดประตูใหญ่ ทำให้เฉินชิงหยวนต้องเลิกล้มความคิดนี้ไป
“เพื่อความปลอดภัยของท่านผู้าุโ ข้าต้องขออภัยจริงๆ” หลินผิงเหยียนทำท่าเคร่งขรึมน่าเกรงขาม เมื่อเห็นดังนั้น เฉินชิงหยวนจำใจต้องยอมแพ้ นอนพักบนเตียงนุ่ม
“ช่างเถอะ ข้าไม่ออกไปแล้ว!” ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายผ่านไปครึ่งเดือน ในที่สุดหานซานก็มาถึงตามที่เคยรับคำไว้ หานซานกับหลินผิงเหยียนแลกเปลี่ยนยันต์หยกส่งสาร หาก้ารู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายก็ทำได้ง่ายดาย
“ท่านผู้าุโ มีข่าวคราวแล้ว” หลินผิงเหยียนดีใจยิ่งนัก
“จริงหรือ?” เฉินชิงหยวนชะงัก สีหน้าแปลกใจปรากฏบนใบหน้า แต่กลับไม่ค่อยดีใจเท่าไร
“ขณะนี้ท่านพี่หานอยู่ที่ถนนสายตะวันออก พวกเราไปหาเขากันเถอะ”
พูดจบ หลินผิงเหยียนก็ปลดค่ายกล ใช้คลื่นปราณอันอ่อนโยนดึงเฉินชิงหยวนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปถึงถนนสายตะวันออก
ถนนสายตะวันออก ณ ทางเข้าตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หานซานยืนอยู่ที่นั่น และรอคอยอย่างเงียบ ๆ
“ท่านพี่หาน” หลินผิงเหยียนปรากฏตัว
“น้องหลิน” หานซานโค้งตอบ สายตาเหลือบมองเข้าไปในตรอก เสียงเบาลง
“หลังจากสืบหาจากหลายทาง ข้าได้ตัดชาวพื้นเมืองส่วนใหญ่ออกไป คัดกรองบุคคลน่าสงสัยที่เดินทางมาถึงเมืองผู่ซีใน่สิบปีมานี้”
“ข้ามไปที่ประเด็นสำคัญเลย” เฉินชิงหยวนตัดบท
“ตอนนี้ข้ามีผู้ต้องสงสัยสิบกว่าคน ทุกคนมีโอกาสเป็ผู้เยียวยาได้ พวกเราต้องลองไปทีละคน” หานซานกล่าวอย่างจริงจัง
ตามความเป็จริงแล้ว หานซานได้พยายามสืบหาร่องรอยของผู้เยียวยาจริงๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ล้วนเพื่อขจัดความกังวลของหลินผิงเหยียน ไม่ให้เกิดความสงสัย
จากสายตาที่เฉินชิงหยวนส่งสัญญาณก่อนหน้านี้ หานซานเข้าใจความหมายโดยทั่วไปแล้ว ปั้นแต่งผู้เยียวยาปลอมขึ้นมาเพื่อหลอกหลินผิงเหยียน แม้หานซานจะไม่เข้าใจว่านี่คืออะไร แต่ก็ทำได้แค่ทำตามแต่โดยดี
มิตรภาพระหว่างเพื่อนที่ผ่านความเป็ความตายมาด้วยกัน แม้จะผ่านไปนับร้อยปี ความรู้สึกก็ไม่จางหาย
ที่จริงแล้วเฉินชิงหยวนมีแผนการหลายอย่าง เพียงขอแค่ปกปิดการรักษาของผู้เยียวยาได้ เขาก็จะสามารถประกาศให้ทั่วทั้งใต้หล้ารู้ได้ว่าเขาถูกรักษาจนหายแล้ว จะได้ไม่ทำให้ใครสงสัย สามารถเปิดเผยกำลังภายในของตนได้อีกด้วย
นอกจากนี้ เฉินชิงหยวนส่งหลินผิงเหยียนออกไป ก็จะสามารถไปจัดการธุระสำคัญของตนเองได้ และยังสามารถใช้เวลาฝึกฝนอย่างเต็มที่
หาก้าให้ทุกอย่างสมเหตุสมผล ต้องมีเงื่อนไขอย่างหนึ่งคือต้องทำให้หลินผิงเหยียนเชื่อว่าเขาได้ตามหาผู้เยียวยาจริงๆ และอีกฝ่ายก็ตอบตกลงที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยรักษาอีกด้วย
“ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปดูข้างในกัน” หานซานนำทางไปข้างหน้า เฉินชิงหยวนและคนอื่น ๆ ตามติดไปด้านหลังอย่างใกล้ชิด
40K
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
