ผม กับ ไอ้ก็อต นั่งอยู่เบาะหลังสุดบนชั้นที่ 2 ของรถบัสปรับอากาศคันสีขาวขนาดใหญ่ ซ้ายมือของพวกผมแม้จะเป็ที่นั่งว่างๆ แต่เพียงไม่นานก็ถูกทับถมไปด้วยกองข้าวของสำหรับกิจกรรมสันทนาการซะจนแน่นขนัดไปแล้วล่ะครับ จะว่าไป..การที่ต้องมานั่งข้างหลังแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะเนี่ยะ..^^ ได้มองเห็นว่าพี่ๆบนรถเค้าแฮปปี้กันมากมายขนาดไหน ทั้งพูดคุยกันไปมาอย่างออกรส บ้างก็ลุกขึ้นเอี้ยวตัวมาเล่นกับคนด้านหลังกันอย่างสนุกสนาน ดูๆแล้วให้อารมณ์เหมือนไปทัศนศึกษายามสมัย ม.ปลาย ซะจริงๆเลย
เพราะแบบนี้แหละน้า..เลยทำให้ผมอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ^^//ผมกับไอ้ก็อตนั่งอยู่บนรถได้ไม่นานนัก..รถบัสก็เคลื่อนตัวออกจากออฟฟิตตามแผนกำหนดการณ์ของพี่คิมเบอรี่ และพี่แจงครับ พวกเราทั้งหมดออกเดินทางกันในช่วงเย็นของวัน โดยหวังใจว่าจะถึงที่หมายในช่วงเช้าตรู่ของอีกวันถัดมา..แล้วก็ใช่ครับ..!!!!!!มีเหรอที่ผมจะพลาดถามถึงความสัมพันธ์ของไอ้ก็อตว่ามันไปสนิทกับพี่แจงเค้าตอนไหน แต่ที่แปลกใจอยู่หน่อยๆก็ตรงไอ้ก็อตนี่สิครับ ทำไมมันถึงได้ลีลาโคตรๆเลยวะ ผมก็คะนั้นคะยอถามมันมาตลอดทางตั้งแต่ล้อรถเริ่มหมุนออกจากหน้าออฟฟิต ยาวมาจนถึงหน้าห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชิดริมถนน 8 เลนย่านชานเมืองแล้วนะเนี่ย..! ม้านนนน.. ก็ยังไม่ยอมบอกผมส๊ากกกก..กะทีอะไรของแม่ง.. = =“..“นี่มึงเริ่มมีความลับกับกูอีกแล้วนะ จะบอกไม่บอก ไม่งั้นกูจะกดโทรหาแม่มึงเดี๋ยวนี้แหละ!” มึงบีบให้กูต้องงัดไพ่ใบสุดท้ายมาใช้เองนะเว้ย!!“เฮ้ย..!! เรื่องแค่นี้ต้องถึงแม่กูเลยเหรอวะ..?” ไอ้ก็อตทำหน้าเลิกลั่กขณะนั่งชิดริมกระจกหน้าต่างขนาดใหญ่“ไม่รู้ล่ะ..กูเป็นลูกรักของแม่มึง..จำไม่ได้เหรอ?”“มึงนี่แม่ง.. เออๆ.. บอกครับบอกกก.. คุณลูกชายคนโปรดดดดด..”“ก็แค่เนี่ยะ..!!” ผมพูดพร้อมกับยัดมือถือลงกระเป๋าตามเดิม“กูก็คุยกับพี่แจงเค้าตั้งแต่ตอนไปขอเปลี่ยนชุดกีฬาที่งานเปิดตัวเกมนั่นแหละ แต่เริ่มมาคุยกันเยอะหน่อยหลังจากที่พี่เค้า.. เอารูปมึงกับพี่ควอตซ์มาให้กูดูเมื่ออาทิตย์ก่อนอ่ะ แล้วถามกูว่า..มึงกับพี่ควอตซ์เป็นเหี้ยไรกัน..?” ไอ้ก็อตทำท่าจนปัญญา “พี่เค้าไม่อยากให้กูบอกมึงนี่หว่า อีกอย่าง..กูก็รับปากพี่เค้าไปแล้วด้วยไง..”“เดี๋ยวนะ.. รูปกู.. กับไอ้พี่ควอตซ์..?”“เออออ.. ก็รูปตอนที่มึงกับพี่คอวตซ์ไปยืนจับมือกันบนเวทีงานเปิดตัวเกมนั่นแหละ”“เชี่ยยยยยย..!!!”ใจผมหล่นวูบไปถึงตาตุ่มปานรถบัสขับลงหลุมขนาดใหญ่ วืดเลยครับ วืดดดดดไปเล้ยยย.. แบบนี้มันเรียกว่าฉิบหายแล้วน่ะเซ่.. \\*0*// ก็ใครมันจะไปคิดวะเนี่ยะ!! นาทีแรกของการกลับมาจับมือกันในรอบ 3 ปี ระหว่างผมกับไอ้พี่ควอตซ์~แม่งงงง..ดันมีคนจับภาพเอาไว้ด้วย~!!!!!เชี่ยเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ \\*[]*//..“ทำหน้างี้อยากได้รูปอะดิ..?” หน้ากูมันเหมือนคนอยากได้นักรึไงห๊าาาา.. =[]= “แต่กูไม่มีหรอกนะ พี่แจงแค่เปิดจากมือถือให้กูดูเฉยๆว่ะ” มันใช่ประเด็นนี้ม้ายย >//<“แล้ว..มึงบอกพี่เค้าไปว่าไง..?” ผมรีบถามไอ้ก็อตทันที“เรื่องมึงกับพี่ควอตซ์อ่านะ” “ก็เออดิ.. มึงบอกพี่แจงเค้าไปว่าไง ทำไมพี่แจงเค้าถึงมองกูแบบนั้น?”“อืมมม.. กูก็บอกพี่เค้าไปว่า คนนึงกำลังงอน อีกคนกำลังง้อไงวะ ฮ่าๆๆๆ~” ไอ้ก็อตหัวเราะร่า“หะ.!!” แม่งบอกไปแบบนั้นพี่แจงแม่งพลอยเข้าใจผิดกันพอดีสิวะ >//<เอ๊ะ..หรือก็ไม่ผิดวะเนี่ย.. = =?โว้ยยยยยยยยย.. ไม่รู้โว้ยยยยยยยยย..#อยากมุดตัวหายเข้าไปในช่องเก็บของใต้ท้องรถซะตอนนี้เลยจริงๆ T^T//“นี่มึงรู้ตัวมะ..ท่าทางมึงตอนนี้แม่งโคตรเหมือนคนโดนจับได้ว่าแอบมีชู้งี้เลยว่ะ! ฮ่าๆๆ” ไอ้ก็อตหัวเราะเบาๆก่อนจะกระซิบข้างหูผม “มีพิรุจมากเดี๋ยวคนทั้งคันรถแม่งก็รู้หมดหรอก..ว่ามึงกับพี่ควอตซ์เป็น~”“เป็นเหี้ยอะไร!!” ผมกระทุ้งศอกใส่เพื่อนตัวใหญ่“ฮ่าๆๆๆ.. พวกพี่ที่นี่เค้าก็รู้กันหมดแล้วว่ามึงเป็นรุ่นน้องพี่ควอตซ์เค้าไม่ใช่เหรอวะ? ก็แค่พี่น้องงอนง้อกัน กูว่าไม่เห็นแปลก หรือว่า.. มึงจะคิดเป็นอย่างอื่น..?”“ไม่เป็นโว้ย..!!” ผมรีบพูดดักคอทันที“ไม่เป็นพี่น้องอ่านะ..?” เล่นเอาผมหันควับกลับไปมองไอ้ก็อตคอแทบเคล็ด“นี่มึงอยากแดกหมัดกูมากใช่มั้ยห๊าาา..#$%^&*!@#DQ$%^&*()” ผมกัดฟันด่าไอ้ก็อตด้วยระบบเสียงกระซิบ พร้อมรัวหมัดเข้าไปที่ไหล่ของมันในระยะประชิดอีกด้วย \\*[]*//“โอ๊ยยย..ๆ ยอมแล้วคร้าบบบบบ..” ไอ้ก็อตทำท่าเหมือนคนยอมแพ้“มึงอย่ามาทำเป็นตัวเล็กยอมกูนะ ใครๆเค้าก็รู้ว่ามึงตัวใหญ่ขนาดไหนเนี่ยะห๊า..!!!” คราวนี้แหละมึ๊งงงง.. หลบกูไม่ได้แล้วมึงเตรียมตัวตะ..ตายยย..อะ..เอ่อ..ขอถอนคำพูดละกันครับ “กู..กูยอมละ เอาแขนใหญ่ๆของมึงออกไป แล้วก็อย่ามายุ่งกับหูกู้วววววว์~”ปัดโถ่โว้ยยยยยย~~~>w<มันกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ยห๊าาาาาา..!!#ถูกสลับตำแหน่งการรุกรานได้ในชั่วพริบตา T_T//“ฮ่าๆๆๆ..กระดูกมันคนละเบอร์ไอ้น้อง” ไอ้ก็อตบอกพร้อมกับล็อคคอผมเอาไว้ด้วยท่อนแขนข้างที่มันพึ่งโดนผมต่อยไปหยกๆนั่นแหละครับอืม..เยี่ยมจริงๆ = =“...หลังจากการสู้รบกับไอ้ก็อตในภาวะเก็บเสียงจบไป รถบัสคันใหญ่ของพวกผมก็ออกเดินทางกันมาไกลมากแล้วล่ะครับ บรรยากาศบนรถที่ดูจะคึกครื้นในช่วงกิโลเมตรแรกๆเมื่อเริ่มออกเดินทาง ตอนนี้เหลือเพียงเสียงเพลงจางๆจากลำโพงเท่านั้น เสียงพูดคุยของพี่ๆพนักงานดูเหมือนจะค่อยๆละลายหายไปพร้อมกับแสงพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าเช่นกัน ส่วนไอ้ก็อตนั้น.. ตอนนี้มันตีตั๋วนอนยาวไปซะแล้วล่ะ.. z Zมาถึงตรงนี้.. หลายคนคงคิดว่าผมต้องเมารถแน่ๆเลยใช่มั้ยล๊า..?คิดผิดไปถนัดแล้วล่ะครับ เพราะผมน่ะแข็งแกร่ง!!คนที่เมารถนั้น..กลับกลายเป็นไอ้ก็อตต่างหากล่ะครับ แม่งกวาดเรียบทั้งเมารถ เมาเรือ เมาเครื่องบิน เมายานพาหนะทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวแบบไม่คุ้นชินเลยล่ะ ยิ่งเบาะหลังรถบัสที่โคตรจะเหวี่ยงแบบนี้ด้วยแล้วน้านนน.. พ่อเอ้ยยย.. พอไม่มีเรื่องอะไรให้มันทำ หรือสิ่งที่ทำให้มันสนใจ อาการเมารถของมันก็พากันพุ่งทะยานขึ้นมาจนฉุดไม่อยู่เลยทีเดียว ^^”เพราะแบบนี้..ผมเลยให้มันแดกยาแก้เมาแล้วหลับไป ดีกว่าพุ่งอ้วกออกมาเต็มเบาะที่นั่งข้างหน้าต่างกระจกใสซะจนหมดหล่อกันพอดี~แต่จะว่าไป.. พอมองดูแล้วก็อดขำไม่ได้เหมือนกันนะครับ แม้สภาพร่างกายของไอ้ก็อตมันจะมีกล้ามเป็นมัด ตัวสูงใหญ่ กำยำสมส่วน สามารถผ่านศึกได้ทุกสมรภูมิ แต่อาการเมารถนี่แหละจุดอ่อนทางกายเดียวของมันตั้งแต่เด็กเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ~ ^^//..ถนนกว้างขวางที่รถบัสวิ่งได้สบายๆในเมืองใหญ่ค่อยๆลดจำนวนเลนลงเรื่อยๆ จาก 8 เป็น 4 .. วิวทิวทัศน์สองข้างทางก็ปรับเปลี่ยนตามระยะทางที่รถเคลื่อนผ่านไป บรรดาตึกสูงระฟ้า ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆที่เคยเห็นกันอย่างหนาตา ตอนนี้ไม่มีให้เห็นอีกต่อไปแล้ว บ้านเรือนสองข้างทางเริ่มเว้นระยะห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ บ้างก็เป็นทรงเตี้ยๆ บ้างก็มี 2 ชั้นประปราย ปลูกห่างกระจัดกระจายกันอย่างไม่แออัด มีลานหน้าบ้านกว้างขวางที่ติดกับถนนใหญ่เป็นดินสีแดงผสมส้ม บ้างก็มีหญ้าปกคลุมจนเขียวชะอุ่มไปทั่ว สีเขียวจากต้นไม้ใบหญ้าแทรกซึมเข้ามาแทนสีเทาจากเสาปูนมากขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่ผมโตมา นี่เป็นหนึ่งในการเดินทางเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิตที่ผมต้องนั่งรถบัสแบบนี้ครับ แถมครั้งนี้ยังนั่งกลับไปจังหวัดบ้านเกิดของผมเสียด้วย คิดถึงป๊ากับม๊าจัง แม้ทุกวันผมจะโทรหาม๊ากับป๊าทันทีที่กลับถึงห้องแล้วก็ตาม ก็คนมันคิดถึงนี่นา.. ปกติได้เจอกันแค่ช่วงปิดเทอมเท่านั้นเอง แต่ปีนี้ผมต้องฝึกงานเลยทำให้ไม่ได้กลับบ้านเหมือนเช่นเคยเฮ้อออ~เสียดายจัง T^Tถึงแม้ว่าในใจของผมจะมีเรื่องราวให้คิดนั่นคิดนี่ไปได้ตลอดทาง แต่สาบานว่าหนึ่งในนั้นผมก็อดคิดไม่ได้จริงๆครับว่า ถ้าผมเจอไอ้พี่ควอตซ์แล้ว ผมจะเริ่มพูดกับมันก่อนยังไงดี..?ไอ้อยากเคลียร์มันก็อยากอยู่หรอก แต่จะให้เปิดยังไงดีวะ..อันนี้ผมล่ะคิดไม่ออกเลยจริงๆ หรือจะเริ่มจาก ‘เฮ้ย.. มึงน่ะ ตกลงดีกับกูรึยังวะ?’ แบบนี้จะดีรึเปล่านะ? หรือ ‘กูอึดอัดว่ะ..เมื่อก่อนมึงเป็นเหี้ยอะไรบอกกูเซ่?’ แบบนี้จะโอเครึเปล่าหนอ..แม่งงงง..ยากจังแหะแต่ที่แน่ๆ ทำไมพี่แจงถึงอยากรู้เรื่องของผมกับไอ้พี่ควอตซ์กันล่ะเนี่ย = =?#พึมพำพูดกับตัวเองซะเป็นพระเอกช่องสามเลยกู.....00:00 น.ผมผลอยหลับไปได้งีบนึง..เสียงประกาศเบาๆของพี่แจงก็ปลุกคนบนรถให้ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการงัวเงีย ดวงไฟภายในรถบัสที่มืดดับกลับมาสว่างสไวอีกครั้งเมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดในจุดพักรถ แวะจอดให้เหล่าผู้โดยสารลงมายืดเส้นยืดสาย พร้อมรับประทานอาหารในยามเที่ยงคืน~ตุ๊บ ตุ๊บ~ เสียงเคาะไมค์ของพี่แจงก่อนจะตามมาด้วยเสียงพูดของเธอ“ตอนนี้เราถึงจุดพักรถแล้วนะคะ.. ใครที่อยากลงไปยืดเส้นยืดสาย เข้าห้องน้ำ พักทานอาหาร สามารถลงไปได้เลยค่ะ.. อย่าลืมนำคูปองไปแลกมื้อดึกกันด้วยนะ.. จุดนี้ให้เวลายี่สิบนาที.. เสร็จแล้วรีบขึ้นรถเราจะออกเดินทางกันต่อเนอะ.. เอ้าใครพร้อมแล้ว ประตูเปิด.. ลงได้เลยค่าาา!!”...“ไอ้ก็อต.. ไอ้ก็อต.. รถจอดพัก มึงจะลงไปข้างล่างกับกูมั้ย..?” ผมสะกิดเพื่อนตัวใหญ่ที่นอนพิงไหล่ผมอยู่อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว“ฮื้ออออ.. อะไรนะ..”“รถจอดพัก ลงไปหาอะไรแดกกับกูมั้ย?”“ม่ายว่ะ..กูไม่หิว (#หาว) กูอ๋าก..ออนอ่อ~ มึงไปเหอะ..” ไอ้ก็อตตอบเสียงอู้อี้ยานคราง คงเพราะฤทธิ์แก้เมารถล่ะมั้งจึงทำให้มันเป็นแบบนี้“งั้น..กูฝากชาร์จมือถือไว้กับมึงนะ เดี๋ยวกูมา” เล่นเปิดเพลงยัดหูฟังมาตลอดทางทำเอาแบตเกือบหมด ผมเลยบอกไอ้ก็อตไปก่อนจะหยิบคูปองอาหารที่ได้รับมาแล้วลงไปข้างล่าง“อือ..” ไอ้ก็อตตอบรับแบบคนมีสติน้อยนิด..พร้อมกับดึงเสื้อกันหนาวของผมขึ้นมาปิดหน้ามันไว้แล้วหันหัวไปพิงหน้าต่างกระจกใสนอนต่อ z Z..ผมก้าวลงมาจากรถบัส บิดขี้เกียจอยู่สองสามที แม้หน้าตาของผมที่เป็นอยู่ตอนนี้จะสะลึมสะลืออยู่บ้าง แต่อากาศปลอดโปร่งโล่งสบายที่ต่างจากเมืองใหญ่ ก็ทำให้ผมสดชื่นขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็นเลยครับ ^^//จุดพักรถในยามค่ำคืนแบบนี้เป็นจุดที่ให้ผู้โดยสารรถบัสข้ามจังหวัดลงมายืดเส้นยืดสาย และรับประทานอาหารมื้อดึกกัน ลักษณะเป็นปั้มน้ำมันขนาดใหญ่ มีร้านขายของชำ ร้านขายของฝากตั้งอยู่เด่นเป็นสง่า มีเพิงโถงกว้างที่เรียงรายไปด้วยโต๊ะ และเก้าอี้สแตนเลสสีเงินเงาวับอย่างเป็นระเบียบ ร้านรวงมากมายตั้งแผงจัดจำหน่ายอาหารเป็นล็อกๆอารมณ์แบบเดียวกับโรงอาหารนักเรียนเป๊ะๆ แต่จากที่ดูมันปิดไปเกินครึ่งแล้วล่ะครับเอ่อ..สงสัยแม่ค้าเค้าจะกลับไปหลับไปนอนกันแล้วแน่ๆ = =“ก็แหง๋ล่ะ..ดึกดื่นขนาดนี้แล้วนี่นา !!!แต่อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่มีสองสามร้านเปิดให้บริการเหล่าผู้โดยสารร่วมทริปได้มาเลือกอาหารไปรับประทานกันตามชอบอยู่บ้างครับ .. ผมกวาดสายตามองไปจนทั่ว เดินดูเมนูอาหารก่อนก่อนจะตัดสินใจสั่งมากิน น่าตื่นเต้นจังเลยแหะ.. ^^//และแล้ว.. ผมก็ได้ ข้าวต้ม ไข่เค็ม ผัดผักบุ้ง แล้วก็ เอ่อ..ไอ้นี่มันอะไรวะ ที่มันเป็นเส้นๆผัดอยู่กับไข่น่ะครับมาในครอบครอง ทุกอย่างถูกจัดอยู่ในถ้วยสีชมพูสดใส วางเป็นชุดไว้ในถาดพร้อมยกทันที“นี่ครับลุง” ผมยื่นคูปองให้ลุงเจ้าของร้าน ก่อนจะยกถาดอาหารขึ้นมาแต่ดันมีใครบางคนจับถาดของผมเอาไว้ อ่าเดะ..ผมเงยหน้ามองพร้อมกับงง = =?“มา..เดี๋ยวพี่ช่วย” พี่ผู้ชายที่ผมไม่คุ้นตายิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขาตัวสูงกว่าผมพอควรครับ สงสัยเป็นพี่ในออฟฟิตที่อยู่แผนกอื่นล่ะมั้ง ? ผมคิดว่างั้นนะ~“ขะ..ขอบคุณครับพี่” ผมกล่าวขอบคุณอย่างงงๆแต่ก็ยิ้มตอบกลับไปให้เช่นกัน “เดี๋ยวผมถือเองดีกว่าพี่ ฮ่าๆๆๆ” เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลยแหะแบบนี้ = =““ไม่เป็นไรหรอกนา ว่าแต่..ไปกินข้าวที่โต๊ะพี่สิ”“เอ่อ..ไม่รบกวนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมต้องไปนั่งกับเพื่อนน่ะครับ” โชคดีจริงๆที่มองเห็นจิ๊บ กับบุ๋มบิ๋มนั่งอยู่ใกล้กันพอดี ขืนไปนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับพวกพี่เค้า มีหวัง..เกร็งตายห่าไม่ได้แดกกันพอดีกู T^T“อ่าวเหรอ.. งั้นก็ได้ อ่ะ..นี่ครับ ถือดีๆนะ” พี่ผู้ชายส่งถาดคืนให้ ผมยิ้มตอบกลับไปอย่างเป็นมิตรแล้วจึงเดินแยกออกมา ไม่ทันสังเกตุเห็นสายตาที่พี่เค้ายังคงมองมาทางผมอยู่ตลอดทาง..“เอ้าดรีม” จิ๊บและบุ๋มบิ๋มร้องทักทันทีที่ผมหย่อนตัวนั่งลงข้างๆเธอ“หูยยย.. คืนนี้ไม่เห็นเดือนเลย ทำไมมากินข้าวคนเดียวได้ล่ะ.. เพื่อนเธอไม่มาด้วยเหรอ?” บุ๋มบิ๋มเอ่ยถาม“อ๋อ.. เออ.. ไอ้ก็อตมันเมารถน่ะ บอกว่าจะนอนต่อเลยไม่ได้ลงมากินด้วยกัน”“โอ๊ยยย.. คนอะไรมีมุมบอบบางด้วยอ่ะ สเป็กชั้นเลยแก๊~” บุ๋มบิ๋มหันไปยิ้มให้จิ๊บ เธอหัวเราะออกมาหน่อยๆ“ฮ่าๆๆๆ เอามั้ยล่ะ.. เดี๋ยวยกให้เลย” ผมบอกก่อนจะหัวเราะไปกับจิ๊บด้วย“แหม๋..ให้มันจริงเถอะค่ะ..คนอะไรแซ๊บแซ่บ”“ดรีมนั่งรถคันเดียวกับพี่แจงเหรอ ไม่เห็นที่คันเราเลยอ่ะ” จิ๊บเอ่ยถาม“ช่ายยย..เสียดายเนอะ ถ้าได้นั่งด้วยกันคงสนุกแน่ๆเลย”“นั่นสินะ ฮ่าๆๆๆ”พวกเรานั่งกินข้าวพร้อมพูดคุยกันไปสักพัก เสียงพี่คิมเบอรี่ก็ร้องบอกจากที่ไกลๆบริเวณหน้ารถบัสให้เหล่าพนักงานผู้ร่วมทริปได้รับทราบกัน“อีกแป๊บนึงรถจะออกแล้วน้า..พี่ๆคนไหนทานเสร็จแล้ว ทำธุระส่วนตัวแล้วขึ้นรถได้เลยจ้าาา~” ^^//..“รีบกินกันดีกว่า ไม่งั้นได้ตกรถแน่”“เราก็ว่างั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ”เอาล่ะ..เห็นทีคงต้องรีบโซ้ยเจ้าข้าวต้มนี่ซะแล้วล่ะครับ แต่ก็ใช้เวลาไม่นานนัก ผมก็จัดการยัดอาหารทุกอย่างที่อยู่ในถาดลงท้องได้จนแล้วเสร็จ แถมจิ๊บก็ดูจะทึ่งกับการกินเอาอิ่มของผมที่ใช้เวลาเพียงน้อยนิดนี้อีกด้วย ฮ่าๆๆๆ.. ^^”..หลังจากอิ่มท้อง ผมก็แยกจากจิ๊บ และบุ๋มบิ๋ม ไปซื้อน้ำกับขนมที่ร้านขายของชำเผื่อไอ้ก็อตมันครับ จากนั้นก็ออกตัววิ่ง 4x100 ไปเข้าห้องน้ำที่ตั้งอยู่ไกลจากรถบัสเสียเหลือเกิน ตอนนี้ห้องน้ำแม่งอย่างโล่งไม่มีคนเลยครับ สงสัยพวกพี่ๆเค้าคงทยอยกลับขึ้นรถกันไปหมดแล้วแน่ๆแว๊กกกกกก.. เห็นทีต้องรีบวิ่งกลับไปที่รถแล้วกูวววว์.. >//<..พลั่กกกกกกกกก!!!..โอยยยย.. พึ่งล้างมือเสร็จยังไม่ทันจะได้ออกจากห้องน้ำเลย.. ผมก็ดันหันไปชนเข้ากับพี่ผู้ชายตัวสูงที่เจอกันหน้าร้านข้าวต้มอีกครั้งซะจนเซถลาเสียแล้ว#ผมนี่แหละที่เป็นคนเซถลา แม่ง..ขนาดเป็นคนไปชนเค้าแท้ๆ~ T^T“ขะ..ขอโทษครับพี่”“ไม่เป็นไรๆ พี่เดินไม่ดูเองแหละ” พี่ผู้ชายที่ตัวสูงกว่าผมร้องบอก “แล้วนี่..จะไปไหนครับเนี่ยะ?”“รีบกลับไปขึ้นรถน่ะพี่ ฮ่าๆๆ..”“ฮ่าๆๆ.. พี่หมายถึง.. น้องจะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอครับ?”“อะ..อ่าว..? นี่พี่.. ไม่ใช่พี่ที่ออฟฟิตเหรอครับ?”“พี่ที่ออฟฟิต?” เวรกรรม.. ถ้าเป็นพี่ที่ออฟฟิตก็ยังดีที่มีคนไปช้าด้วยกัน แต่นี่ดันไม่ใช่งั้นมึงรีบเลยไอ้ดรี๊มมม.. ตอนนี้มึงรีบกลับไปขึ้นรถเล้ยยยยย.. >//<“เอ่อออ.. งั้นนน.. ผมขอตัวก่อนนะครับ ยังไงผมก็ขอโทษอีกทีครับ” ผมยิ้มให้พร้อมกล่าวลา“เดี๋ยวสิน้อง..” พี่ผู้ชายเบี่ยงตัวมากั้นทางผมเอาไว้ “พี่ขอไอจีเราหน่อยสิ” หาาา..ประสบการณ์ใหม่ นี่ผมกำลังโดนผู้ชายขอไอจีที่ห้องน้ำเหรอวะเนี่ยะ =[]=?“เอ่อออ.. พอดีรถผมจะออกแล้วน่ะพี่ ผมต้องไปแล้วครับ”“อะไรกัน.. พี่แค่ขอไอจีเอง ไม่นานหรอกหน่า..นะ” อยู่ๆคนตัวสูงตรงหน้าแม่งก็เอามือมาจับไหล่ผมไว้ แถมยังขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมต้องเป็นฝ่ายขยับถอยหลังไปชิดกำแพงซะเองอีกด้วย.. “ถ้าไม่ให้ไอจี ให้อย่างอื่นพี่ก็ได้นะ”เอ่ออออออ..ทำไม..รู้สึกแปลกๆจังวะ = =“แต่เดี๋ยวนะ..นี่กู..กำลังตกอยู่ในสถานะการณ์อะไรวะเนี่ยห๊าาาาาาาาา~ =[]=//..........“ไอ้ควอตซ์ ใจเย็นๆสิวะ น้องมันอาจแค่ขึ้นรถไม่ทันเฉยๆก็ได้”“คนหายทั้งคนนะเว้ย..ก่อนออกรถแม่งไม่คิดจะเช็คกันเลยรึไงวะ!!”“ก็เช็คแล้วนี่ไง.. ไม่งั้นไอ้แจงจะโทรมาบอกมึงกับกูมั้ยว่าดรีมมันไม่อยู่บนรถ”“เช็คเหี้ยอะไรตอนออกมาไกลแล้วเนี่ย!!!”“ช้าหน่อยเว้ย.. ขับแบบนี้แม่งได้ตายห่ากลางถนนก่อนเจอน้องมันพอดี”“ไอ้พีร์ มึงมีเบอร์น้องมัน โทรก็หาน้องมันหน่อยสิวะ” “กูโทรแล้ว.. โทรศัพท์ดรีมชาร์จแบตอยู่กับไอ้ก็อต น้องมันไม่ได้เอาลงไปด้วย”“เชี่ยยยย!!!”
720
2
