ชิงหยางเร่งทะยานร่างออกจากรังของอสรพิษอย่างรวดเร็วแลตรงดิ่งเข้าป่า สองตาของชิงหยางคอยกวาดมองหาสัตว์อสูรแลชายชรา
ราวสองเค่อ ร่างของชิงหยางหยุดที่รอยเท้าของมนุษย์ " มีรอยเดียว รึจะเป็ไอ้แก่นั้น " ชิงหยางพึมพำ
" ไป " ชิงหยางเร่งตามรอยเท้าไปอย่างรวดเร็ว เพียงมินานก็พบเจอเ้าของรอยเท้า
" กำลังรักษาตัวอยู่ " ชิงหยางพึมพำ เขามองยังชายชราที่กำลังดูดซับพลังฟ้าดินเพื่อรักษาตัว
" ไอ้แก่ " ชิงหยางทะยานร่างออกมาอย่างรวดเร็ว พลางร้องะโ
" ไอ้สาระเลวน้อย ข้าคิดว่าเ้าจะกลืนกินดอกจันทราโลหิตของข้าเสียแล้ว " ชายชราเอ่ยเสียงเย็น
" อีกมิช้าข้าก็ต้องกลืนกินมัน เ้าอย่ากังวล " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางเหยียดยิ้ม
" มาเถิด ให้มันจบๆไป " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางชักกระบี่สนิมเขรอะออกมา
" เ้าคิดว่าเ้าจะสู้ข้าได้รึ " ชายชราหยัดกายลุกยืน พลางเรียกดาบของตัวเองออกมา
" เมื่อครู่ เ้าใช้โอสถพิศดาร ทำให้ข้าพ่ายแพ้ แต่ครานี้ ข้าจะมิเปิดโอกาสให้เ้าได้ใช้มันอีกแล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ตายยยย " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง แลหมุนควงกระบี่ฟ้าสังหาร
ชิงหยางสืบเท้าไปเบื้องหน้า พลางแทงกระบี่ฟ้าสังหารออกไป " ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางร้องออก
" วู๊มม " คมกระบี่พุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว มวลอากาศที่ถูกอัดแน่นก่อร่างเป็คมกระบี่พุ่งทะยานเข้าหาชายชรา
" อือ " ชายชรากัดกรามแน่น สีหน้าแตกตื่น เมื่อครุ่นคิดว่าระหว่างทวนไร้ปลายแลกระบี่สนิมเขรอะเหตุใดพลานุภาพจึงแตกต่างกันยิ่งนัก
โดยมิรอช้า ชายชราเร่งฟาดฟันดาบในมือออกไปอย่างเร็วรี่ " เปรี้ยงงง " คมดาบพุ่งทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว
" ครืนนน " สองคมดาบกระบี่พุ่งทะยานเข้าหากัน ก่อให้เกิดแรงกดดันมหาศาล
" ครึก ครัก " ผืนพารารายรอบถึงกับสั่นะเื หินก้อนกรวดดินเต้นไปมาแลลอยสูง
" ตูมมม " สองคมดาบกระบี่ะเิออกในทันใด เมื่อปะทะเข้าสุดแรง
เด็กหนุ่มเหยียนดร่างถอยไปสองสามก้าว พลางจ้องมองยังชายชราที่กระโลหิตออกมากองโต
" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้ม พลางสืบเท้าเดินเข้าหาชายชรา
" นี่คงเป็ผลของโอสถพิศดารนั่น จึงทำให้ร่างกายของเ้ามิอาจฟื้นฟูได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ตุบ " ชิงหยางวาดกระบี่ฟ้าสังหารไว้ที่ไหล่ของชายชรา พลางจ้องมองตาที่ฝ้าฟาง
" ข้าบอกแล้วดอกจันทราโลหิตนั้นเป็ของข้า เ้าก็ยังอยากแย่งมันไป " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางสะบั้นกระบี่ฟ้าสังหารอย่างเร็ว
" ตุบ " ศีรษะของชายชราปลิดปลิวไปตามแรงของกระบี่ฟ้าสังหาร
ชายชราแม้นขณะที่ตายยังงุนงงสงสัยว่าเหตุใดตนเอง ที่เป็ถึงเขตแดนผสานิญญาระดับสอง
แต่กลับแพ้พ่ายให้กับเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบสี่ปี่ ทั้งเด็กหนุ่มยังเป็เพียงเขตแดนหล่อกายาระดับเเจ็ด
ความไม่เข้าใจยังสำแดงผ่านใบหน้าแลแววตาของศีรษะที่หลุดออกไป
" ตรงนั้นมีเสียงต่อสู้ " เสียงหนึ่งดังขึ้นที่้าของเนินเขา
" มิได้การ " ชิงหยางพึมพำ พลางเร่งรูดทรัพย์ของชายชราอย่างรวดเร็วแลเร่งทะยานร่างจากไป
กลุ่มคนเร่งมายังเชิงเขาที่มีทางลาดชันที่เดิมที่เคยมาสำรวจแล้วคราหนึ่ง
" ศิษย์พี่ ไอ้สาระเลวชิงหยาง " ศิษย์ผู้หนึ่งชี้นิ้วไปยังแนวป่าที่อยู่เบื้องล่าง
" ไป " ศิษย์พี่ร้องออกมา พร้อมกับทะยานร่างลงไปอย่างรวดเร็ว
" นี่มันผู้าุโของสำนักหรือตระกูลใด " ศิษย์พี่พึมพำ เขามองยังร่างที่ไร้ศีรษะที่นอนนิ่งที่พื้น
" นั่นศีรษะของผู้าุโ " ศิษย์สำนักร้องออกมา แลเร่งเดินไปยังศีรษะของชายชรา
" ข้ามิเคยเห็นใบหน้านี้ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
" ไป " ศิษย์พี่ทะยานร่างพุ่งทะยานเข้าในเขตป่าทึบอย่างรวดเร็ว สองตามองจ้องยังกลุ่มใบไม้ที่พริ้วไหว แลทะยานร่างตามกลุ่มใบไม้ไป
" วิ้ว " สายลมพัดพาเข้าปะทะร่างของเด็กหนุ่มที่วิ่งไปตามลำธาร ทั้งสายลมแลไอน้ำล่องลอยเข้าปะทะทั่วร่าง
" ตุบ " ศิษย์พี่ทะยานร่างปรากฎต่อหน้าเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว
ชิงหยางมิได้แปลกใจอันใด เพราะระดับความเร็วของเขตแดนผสานิญญานั้นเร็วกว่าเขตแดนหล่อกายาถึงสองเท่า ยิ่งระยะทางที่แสนสั้นก็ยิ่งตามติดมาได้ทัน
" พรึ่บ " ศิษย์สำนักอีกสามคนเร่งทะยานเข้ามาสมทบ รายล้อมร่างของชิงหยางไว้
" พวกเ้าคิดดีแล้วใช่รึไม่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" กับเ้าแล้วมิต้องคิดสิ่งใด " ศิษย์พี่ขอบเขตผสานวิญญาระดับสองเอ่ยออกมา
" มิเสียใจกับการกระทำของตนใช่รึไม่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา ทั้งยังแผ่จิตสังหารออกทั่วร่าง
แววตาของศิษย์พี่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อััเข้ากับจิตสังหารที่แผดออก
" ศิษย์พี่อย่ารอช้า เร่งสังหารมัน ข้าจะได้ไปเสวยสุขที่หอคณิกา " ศิษย์สำนักคนหนึ่งร้องออกมา
" ศิษย์น้องชิงหยาง อย่าได้ถือโทษโกรธกัน นี่มันเป็งาน มิได้เป็ความแค้นส่วนตัว " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" มาเถิด " ชิงหยางพยักหน้าอย่างเชื่องช้า พร้อมกับชักกระบี่ฟ้าสังหารออกมา
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เหล่าศิษย์สำนักะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อพบเห็นกระบี่สนิมเขรอะ
" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้มออกมา พลางเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิง์หมุนวนลมปราณไปตามจุดชีพจรทั่วร่าง
" ใบหลิวตัดตะวัน " ชิงหยางอาศัยที่เหล่าศิษย์ของสำนักยังดูแคลนกระบี่สนิมเขรอะ หมุนตัวแลวาดกระบี่ฟ้าฟังหาร
" วู๊มมมม " คมกระบี่ถูกวาดเป็วงกลมรอบตัวของเด็กหนุ่ม แลพุ่งทะยานออก
" ไอ้ชั่ว " เหล่าศิษย์สำนักสามคน ต่างพากับแตกตื่นมิคิดว่า ไอ้สาระเลวน้อยที่อยู่ต่อหน้าจะอาศัยจังหวะทีเผลอ
พวกมันทั้งสี่เร่งยกอาวุธของตนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ทำได้เพียงปกกันตนเอง
" เคร้ง " เสียงราวกับเหล็กแข็งกล้ากระทบกับดังลั่น เมื่อคมกระบี่ฟ้าสังหารปะทะกับอาวุธของเหล่าศิษย์สำนัก
" ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางมิรอให้เหล่าศิษย์สำนักได้ตั้งตัว ชิงแทงกระบี่ใบหลิวเล่นลนโจมตีเฉพาะบุคคล
" วู๊มมม " มวลอากาศที่อัดแน่นก่อร่างเป็คมกระบี่ พุ่งทะยานเข้าหาศิษย์สำนักผู้หนึ่ง
" ไอ้สาระเลว " มันเร่งเหยียดร่างถอย พลางวาดกระบี่ของมันไปมาเพื่อทำลายคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามา
โดยมิรอช้า ในขณะที่เหล่าศิษย์ของสำนักที่กำลังเหม่อมองยังศิษย์ผู้นั้น ชิงหยางเร่งแทงกระบี่ใบหลิวออกมไปอย่างรวดเร็ว
" วู๊ม วู๊ม วู๊ม " สามคมกระบี่ใบหลิวพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว ตรงดิ่งไปหาศิษย์สำนักอีกสามคน
ชิงหยางเร่งใช้ออกด้วยล่องทะยาน พุ่งไปยังศิษย์สำนักคนแรกอย่างรวดเร็ว
ชิงหยางปรากฎกายที่ด้านหลังของศิษย์สำนัก " ศิษย์พี่มีสิ่งใดให้ช่วยรึไม่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ไอ้สาระเลว " ศิษย์สำนักร้องออกมา พลางผินกายกลับมองยังเด็กหนุ่ม
" หึ " ชิงหยางแสยะยิ้มออกมา พลางชี้นิ้วไปที่ด้านหลังของศิษย์สำนัก
" ไอ้ชั่ว " ศิษย์สำนักพลันเบิกตาโพลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีคมกระบี่อยู่ด้านหลัง
เขาเร่งผินกายกลับ พลางวาดมือเหวี่ยงกระบี่ออกไป " ตูมมมม " ยังมิทันที่เขาจะได้ทำสิ่งใด
คมกระบี่กระทบเข้ากลางอกและเิออก " อั้ก " โลหิตพ่นพรวดออกในทันใด
" จิ๊ จิ๊ " ชิงหยางจิ๊ปากออกมา เมื่อมองยังกลางอกของศิษย์สำนกที่ถูกใบหลิวเล่นลมทะลวงเป็รูใหญ่
เด็กหนุ่มเร่งรูดทรัพย์ของศิษย์ผู้นั้น แลทะยานร่างไปยังสามศิษย์สำนักที่กำลังเ็ปเพราะปะทะกับใบหลิวเล่นลม
ชิงหยางได้แต่งงงวยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพราะจู่จู่ใบหลิวเล่นลมจึงมีพลานุภาพสูงขึ้น
" เวลานี้มิใช่เวลาที่จะมาวิเคราะห์สิ่งใด " ชิงหยางพึมพำ พลางวาดกระบี่ตัดขวาง
" ใบหลิวตัดตะวัน " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง
" วู๊มมม " มวลอากาศอัดแน่นก่อร่างเป็คมกระบี่บางเฉียบราวใบหลิว พุ่งทะยานเข้าหาศิษย์ของสำนักทั้งสาม
" อือ " ศิษย์ทั้งสามของสำนักต่างกัดกรามแน่น มองจ้องยังคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามา
" ย้ากกก " ศิษย์พี่ผู้นั้นร้องะโออกมาสุดเสียง ะเิพลังปราณออกทั่วร่างแลผสานิญญาลงไปยังกระบี่ของตน
" คร่าิญญา " ศิษย์พี่ผู้นั้นร้องะโลั่น พลางสะบัดกระบี่ออกสุดแรง
" เปรี้ยงงง " มวลอากาศรายรอบพลันเบี้ยวบิด ก่อร่างเป็คมกระบี่ิญญาแผดกลิ่นอายิญญาสยบหล้า
" หือ " ชิงหยางถึงกับคิ้วขมวดมองจ้องยังคมกระบี่ิญญาที่พุ่งเข้ามา
" มิได้การ " ชิงหยางพึมพำ สีหน้าของเด็กหนุ่มกลายกลับหวั่นวิตก
" หนี " ชิงหยางร้องออก พลางใช้ออกด้วยล่องทะยาน โจนทะยานหนีจากริมลำธารอย่างรวดเร็ว
" ต้องขึ้นที่สูงจึงจะรอด " นั่นเป็คำสุดท้ายที่เด็กหนุ่มพูดออกมา
" ตูมมมม " คมกระบี่คร่าิญญาะเิใบหลิวตัดตะวันสลายสิ้น
" อ่อค " ชิงหยางกระอักโลหิตออกมา หลังจากที่ใบหลิวตัดตะวันถูกทำลาย
" ครืนนน " คมกระบี่คร่าิญญามิหยุดอยู่เพียงแค่นั้น ยังคงพุ่งทะยานเข้าหาร่างของเด็กหนุ่ม
" ตายแน่ " ชิงหยางร้องออกมาสุดเสียง ในหัวสมองพลันครุ่นคิดว่าจะมีสิ่งใดปกปักษ์ตนได้
" เกราะ " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง พลางเรียกเกราะเก่าแก่ออกมา
" ตูมมมม " คมกระบี่คร่าิญญาะเิออกเมื่อกระทบเข้ากลางหลังของเด็กหนุ่ม
" อั้ก " โลหิตสดๆพ่นพรวดออกในทันใด พร้อมกับร่างที่ลอยละล่องไปไกล
" ฟู่ว " ศิษย์พี่ผู้นั้นทิ้งร่างลงนั่งที่พื้น มือไม้สั่นไหวหมดสิ้นเรี่ยวแรง
" ศิษย์พี่เป็เช่นใด " ศิษย์สำนักที่รอดตายเร่งเอ่ยถาม
" ข้ามิเป็ไร เพียงพักฟื้นพลังิญญาก็ดีขึ้นแล้ว " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" ท่านยังมิบรรลุวิถีแห่งิญญาแต่กลับฝืนใช้มันออกไป " ศิษย์น้องเอ่ยออกมา
" หากมิใช้ คงเป็ที่เราทั้งสามถูกไอ้สาระเลวนั่นสังหารสิ้นแล้ว " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" วิถีแห่งิญญา " ชิงหยางพึมพำ
634
