ศีลไม่เสมอ

        บทสนทนาของแม่และพ่อที่มีต่อในเย็นนั้นอมเรศคิดวิเคราะห์ตลอดมาจนถึงคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษในเช้าวันจันทร์อีกครั้ง

        เขาแทบจะเบรกความสนใจที่ตนมีต่อครูหนุ่มคนนี้ไม่ได้เขาอยากรู้หลายอย่าง พยายามถามจากภูวนาทและตรีนุชแต่สองคนนั้นก็คงไม่เข้าใจเจตนาจริงของเขาเท่าไหร่

        บรรยากาศในคาบก็ปกติครูไม่ได้ให้ความสนใจต่อเขาสักเท่าไหร่และนั่นทำให้เขาผิดหวังเล็ก ๆแต่มันก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ จนกระทั่งกฤตธีราบอกให้เอาสมุดคำศัพท์มาส่งอมเรศออกไปส่งหลังสุด เขาไม่กระตือรือร้นนักเพราะคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

        แต่แล้ว--

        “...อมเรศ”

        “ครับ !?” เขารีบขานรับทันทีตอนยื่นสมุดให้ฝ่ายนั้นตรวจ เขามองหน้าครูหนุ่มหน้าตาของกฤตธีราดีมาก ผิวขาวสะอาดสะอ้านตัดผมและแต่งกายเรียบร้อยบนใบหน้าขาวเนียนนั่นไม่มีรอยสิวฝ้ากระอะไรเลยแม้แต่น้อยอมเรศนึกเปรียบเทียบหน้าของครูกับหน้าของตนเอง ...ต่างกันคนละโลก

        “คงจะไม่ได้ให้พ่อช่วยทำให้ใช่ไหม”

        เหย ทำไมถามงี้

        “ไม่ครับ ผมทำเองครับ”

        เขารีบตอบตอนนั้นที่คนอายุมากกว่าหัวเราะคิกนิดหนึ่ง และอมเรศก็จับได้เขามึนงงเหมือนกับโดนไม้ฟาดศีรษะ พอหันไปมองหน้าก็เห็นว่าครูพยายามหุบยิ้มแต่แววตาสีน้ำตาลเทาคู่นั้นบ่งบอกได้เลยว่าครูอารมณ์ดีมาก

        “อาจารย์แกล้งผมแล้วอารมณ์ดีเหรอครับ”

        ไอ้ฉิบหาย ปากเหรอปากเรียกคืนกลับมาทันไหม ไม่ใช่วิสัยอมเรศเลยนะกล้าพูดอะไรแบบนี้กับครูเนี่ย

        “...” พอรู้ตัวก็รีบเงียบ

        ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อแต่ส่งสมุดคืนให้กับเขา “อ้ะ ไปได้แล้ว”

        อมเรศไหว้ผู้อาวุโสกว่าเขาเดินกลับมายังโต๊ะที่นั่งของตนมุมหลังสุดของห้องริมประตูคู่กับพิธานอย่างใจลอยๆ…

        “อำ มึงโอเคป้ะ ?”