เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: เงาในกระจกเงียบ* 

        *ตอนที่ 3: กระจกที่ไม่สะท้อน*

        เช้าวันถัดมา ห้องประชุมกองปราบ

        ริต้าวางภาพถ่ายกระจกเก่าทั้งสามบานที่ยึดมาได้ลงบนโต๊ะ

        “กระจกทุกบานมาจากโรงละครร้างเดียวกัน และทุกบานเคยอยู่ในห้องแต่งตัวหลังเวทีที่คนตายหมู่สมัย๼๹๦๱า๬”

        นิชาเปิดผลวิเคราะห์เพิ่มเติม

        “ฉันเอาแผ่นกระจกไปตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน พบว่าชั้นปรอทเก่ามีรอยขีดข่วนละเอียดมาก คล้ายรอยนิ้วมือที่ฝังลึกในระดับนาโน และรอยพวกนี้เรียงตัวเป็๲แพทเทิร์นซ้ำ ๆ เหมือนภาพที่สมองมนุษย์จะตีความเป็๲ ‘ใบหน้า’ หรือ ‘การเคลื่อนไหว’ เมื่อมองนาน ๆ”

        เมฆาพูดเบา ๆ “มันเป็๲ optical illusion ที่ถูกออกแบบโดยไม่ได้ตั้งใจ จากความตายหมู่ครั้งนั้น คนที่ตายมองกระจกนาน ๆ ก่อนสิ้นใจ ความกลัวสุดท้ายถูก ‘บันทึก’ ลงในรอยขีดข่วนพวกนั้น”

        ริต้าถาม “แล้วทำไมถึงฆ่าคนได้?”

        นิชาตอบ “มันกระตุ้น pareidolia รุนแรงมาก สมองเห็นใบหน้าหรือการเคลื่อนไหวที่ไม่มีจริง แล้วส่วนความกลัว (amygdala) ถูกกระตุ้นต่อเนื่องจนเกิด fight-or-flight response ที่รุนแรงเกิน ร่างกายปล่อยอะดรีนาลีนสูงสุด หัวใจหยุดเต้น หรือกล้ามเนื้อคอบีบตัวเองจนหัก”

        เมฆาเสริม “และมันเลือกคนที่ ‘พร้อม’ คือคนที่มีความกลัวลึก ๆ อยู่แล้ว”

        บ่ายวันนั้น โรงละครร้าง

        ทั้งสามคนกลับมาอีกครั้ง พร้อมอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เต็มพิกัด

        นิชาติดเครื่อง EEG แบบพกพากับตัวเอง แล้วยืนหน้ากระจกบานใหญ่บานหนึ่ง

        “ฉันจะลองมองนาน ๆ ดูว่าสมองตอบสนองยังไง”

        ริต้าคัดค้าน “อันตรายเกินไป!”

        แต่เมฆาพยักหน้า “เราต้องรู้เพื่อหยุดมัน”

        นิชายืนมองกระจกนิ่ง ๆ

        เริ่มจาก 30 วินาที — ไม่มีอะไร

        1 นาที — เธอเริ่มรู้สึกหนาว

        2 นาที — เงาในกระจกเริ่มขยับศีรษะเบา ๆ

        นิชาพูดเสียงสั่น “ฉันเห็นเงาเอียงหัว… แต่ฉันไม่ได้เอียง”

        เครื่อง EEG แสดงคลื่นสมองความกลัวพุ่งสูง

        3 นาที — เงาในกระจกยิ้มกว้าง

        นิชาร้องออกมา “มันยิ้ม… แต่ฉันไม่ได้ยิ้ม!”

        เธอเริ่มหายใจหอบ หน้าซีด

        เมฆารีบดึงเธอออกมา

        นิชาทรุดลง หายใจหอบหนัก

        “มัน… ดึงความกลัวของฉันออกมา ฉันเห็นตัวเองตอนเด็กที่กลัวความมืด… แล้วเงามันเริ่มเดินเข้ามาใกล้”

        ริต้าถาม “แล้วถ้ามองต่อล่ะ?”

        นิชาตอบเสียงแหบ “ฉันคงตายเหมือนคนอื่น”

        เมฆาเดินไปหน้ากระจกบานนั้นเอง

        เขามองนิ่ง ๆ

        เงาของเขาเริ่มขยับช้า ๆ

        ยกมือขึ้นวางบนกระจกจากด้านใน

        ในขณะที่ตัวจริงยืนนิ่ง

        เมฆารู้สึกถึงความกลัวลึก ๆ ของตัวเองถูกดึงออกมา

        ความกลัวว่าจะสูญเสียริต้าและนิชา

        เงาในกระจกเริ่มบิดเบี้ยว

        กลายเป็๲ภาพริต้าและนิชานอนตาย คอหัก

        เมฆากัดฟัน ถอยหลัง

        “มันไม่ใช่แค่ภาพหลอน… มันสะท้อนความกลัวที่เรากลัวที่สุด แล้วทำให้สมองฆ่าตัวเอง”

        ค่ำวันนั้น ห้องแล็บ

        นิชาพยายามหาทางหยุด

        “ถ้าเราทำลายชั้นปรอทเก่า หรือเคลือบกระจกใหม่ อาจหยุดปรากฏการณ์ได้”

        แต่เมฆาส่ายหัว “กระจกมีเป็๲สิบบานในโรงละคร และบางบานอาจถูกนำไปที่อื่นแล้ว”

        ริต้าพูดขึ้น “ฉันเช็กแล้ว มีกระจกอีกสามบานถูกนำไปติดในห้างเก่า โรงแรม และพิพิธภัณฑ์ย่านเก่า”

        นิชาถอนหายใจ “ถ้ามีคนมองนาน ๆ อีก… เราจะมีศพเพิ่ม”

        คืนนั้น ห้างเก่าย่านสยามที่ปิดปรับปรุง

        ยามเฝ้ายามคนหนึ่งเข้าไปตรวจชั้นใต้ดิน

        เขาเปิดไฟฉายส่องกระจกบานใหญ่ที่เพิ่งติดใหม่

        แล้วยืนมองนานผิดปกติ

        เพราะเห็นเงาตัวเองยิ้มให้

        แต่เขายิ้มไม่เป็๲

        เช้ามา พบศพยามนอนคว่ำหน้าอยู่หน้ากระจก

        คอหัก

        ตาเบิกกว้างจ้องกระจก

        และในกระจกนั้น

        เงาของเขายังยืนยิ้มกว้าง

        แม้ตัวจริงจะตายไปแล้ว

        กล้องตัดไปที่โรงละครร้าง

        กระจกทุกบานในห้องแต่งตัว

        เงาคนตายสมัย๼๹๦๱า๬และเหยื่อใหม่ ๆ

        ยืนเรียงกันมากขึ้น

        ยิ้มพร้อมกัน

        รอคนมองคนต่อไป...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*