อมันต์บอกว่าจะออกไปธุระกับเพื่อน...สักพักก็กลับกลายเป็ว่าตอนนี้ตีสองเข้าไปแล้ว ยังไม่มีวี่แววของเขาเลย
เธอไม่กล้าโทร.ตามด้วยกลัวจะเป็การก้าวก่ายเกินไป และไม่เคยรู้ว่าชายหนุ่มออกไปข้างนอกดึกดื่นขนาดนี้ปกติเขาจะแชทหรือวิดีโอคอลคุยจนเธอหลับซึ่งก็ไม่เกินห้าทุ่มหลังจากนั้นเภตราไม่เคยรู้ว่าคนรักของเธอใช้ชีวิตอย่างไร...
อาจด้วยเพราะความเคว้งคว้างไร้ที่พักพิงชีวิตตอนนี้มีเพียงเขาทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดใจ เป็กังวลเป็ห่วงเสียจนไม่อาจข่มตาให้หลับนอนลงได้แต่ลองคิดอีกแง่...เขาอาจมีธุระจำเป็จริงๆ นั่นแหละ เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาอมันต์ก็ไม่เคยอยู่ห่างจากเธอเลย
“พี่อาร์ต...”เสียงประตูเปิดทำให้เ้าของร่างเล็กยิ้มได้แล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปต้อนรับเขาทันที ประจวบเหมาะกับที่ชายหนุ่มเดินเข้าห้องมาเขายิ้ม...ย่นคิ้วมองด้วยความแปลกใจ
“ทำไมยังไม่นอนอีกคะ...”
“ก็พี่อาร์ตไม่ยอมกลับมาสักทีนี่คะ” ว่าแล้วก็อ้าแขนกว้างโผเข้าไปกอดคนตัวใหญ่กว่าเอาไว้ซุกใบหน้าเขาสู่อ้อมอกอบอุ่นที่แสนคุ้นเคย
“ก็บอกแล้วไง ว่ามีธุระ...สำคัญ”
“ค่ะ แล้วพี่อาร์ตกินอะไรมาหรือยัง” ความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้าหดหายเป็ปลิดทิ้งเพียงอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดไว้ พร้อมกับจูบซับเบาๆ ตรงหน้าผากของเธออย่างเอาใจ
“พี่ไม่หิวหรอก พี่พาหนูไปนอนก่อนดีกว่าเดี๋ยวค่อยลุกไปอาบน้ำ หนูไม่เคยนอนดึกขนาดนี้เลยนี่”
“เภตราเป็ห่วงพี่อาร์ตนะคะแล้วก็ไม่อยากอยู่คนเดียวด้วย” เธอบอกเขาไปตรงๆ
ยอมรับว่ายังอ่อนไหวเื่ที่ถูกตัดขาดกับทางครอบครัวจนระแวง...หวาดกลัวการสูญเสียซ้ำซ้อน ใจเธอยังาเ็หนักหนาอยู่คงไม่อาจยอมรับเื่เลวร้ายใดๆ ได้อีกแล้ว
“พี่ขอโทษค่ะ...ไปนอนกันเถอะ พี่สัญญาว่าจะไม่ไปไหนนานๆแบบนี้อีก”
อ้อมกอดของเขาช่างอ่อนโยน อบอุ่นเป็แหล่งพักพิงเดียวที่ทำให้หัวใจดวงน้อยได้พอมีความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไป
แต่เภตราไม่รู้หรอกว่า...เธอซื่อเกินไปบริสุทธิ์เกินกว่าจะคาดคิดถึงด้านมืดในตัวเขา ที่กำลังจะลงมือประหัตปะาตัวเธอให้ตายทั้งเป็...
360
