ตอนที่ 4 เยว่เยว่
พอเดินมาสักพักก็ถึงร้านอาหาร
ณ ร้านอาหาร
หลังจากเข้าร้านหลงเทียนและเยว่เสวี่ย ได้สั่งอาหารมากมาย
"ว้าว!! นี้คืออะไรบ้างอ่ะ มีแต่ของที่น่ากินทั้งนั้นเลยนะเนี่ยย" หลงเทียนพูดด้วยความอัศจรรย์ใจ เพราะเป้าที่มาโลกมีมีส่วนหนึ่งที่มาเพราะเห็นอาหารในนิมิตของตัวเอง
"ทำไมนายทำหน้าตาแบบนั้นละ ทำอย่างกับไม่เคยกินอาหารนั้นแหละ" เยว่เสวี่ยถามด้วยความแปลกใจ
"ก็ฉันไม่เคยกินอาหารแบบนี้อ่ะ ทำไมหรอ? เธอไม่พอใจอย่างนั้นหรอ" หลงเทียนพูดด้วยใบหน้าอ้อน
"เอาเถอะๆ นายชอบอะไรนายก็กินเถอะ มื้อนี้กินไม่อั้นฉันเลี้ยงนายเอง" เยว่เสวี่ยพูดพร้อมถอนหายใจ
"เธอนี่ทั้งน่ารัก สวยและใจดีมากๆเลยนะเนี่ย เห็นทีใครได้เธอเป็ภรรยาคงจะดีไม่น้อย" หลงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงหล่อ
เยว่เสวี่ยหน้าแดง เขินจนพูดไม่ออก " นะ นะ นาย พะ พูด อะไรเนี่ยยยย "
"เธอเขินหรอเนี่ย น่ารักนะเนี่ย" หลงเทียนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ไอ ไอ ไอ้คนบ้า!!" เยว่เสวี่ยเริ่มจะพูดออกไม่เป็เสียงแล้ว
หลังจากตั้งสติได้เยว่เสวี่ยก็ถามหลงเทียน "เอาละเรามาพูดถึงเื่ค่าจ้างดีกว่า นายอยากได้เท่าไรละ "
"ก็ตามที่เธอบอกเลย หรือยังไงก็ได้ เพราะฉันกินมื้อนี้เธออาจเจ๊งเลยก็ได้ ฮ่า ฮ่า " หลงเทียนพูดขนาดที่กำลังกินอยู่พร้อมหัวเราะไปด้วย
"งั้นฉันให้นาย 10000 หยวนนะ เอาเลขบัญชีนายมา"
"เลขบัญชี?" หลงเทียนพูดด้วยท่าทางมึนงง
"นายไม่มีหรอ ธนาคารอ่ะ โทรศัพท์มือถือละ อย่าบอกนะว่านายก็ไม่มี? " เยว่เสวี่ยพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ว่าจะมีคนแบบนี้อยู่
"คงจะเป็อย่างที่เธอว่าแหละ" หลงเทียนพูดด้วยความจนใจ
เยว่เสวี่ยเอามือกุมหัวอย่างจนใจและพูดด้วยท่าทางปวดหัว "ฉันว่าหลังจากกินเสร็จ ฉันควรพานายไปซื้อโทรศัพท์และเปิดบัญชีก่อนดีกว่า"
"เอาตามที่เธอว่าเลยก็แล้วกัน" หลงเทียนก็ตามน้ำไป สาเหตุที่หลงเทียนไม่รู้ก็เพราะตอนที่มาโลกดันศึกษามาแต่เื่อาหารการกินแค่นั้น เื่อื่นหลงเทียนแทบจะไม่สนใจ
"นายยังไม่อื่มอีกหรอ หรือนายจะให้ฉันหมดตัวจริงๆ "
"โอเค พอแล้วดีกว่า ถือว่าพออยู่ท้อง ไปกันไปทำตามที่เธอบอกดีกว่า"
หลังจากหมดธุระ เยว่เสวี่ยก็พาหลงเทียนไปทำธุระทีเธอเคยบอกทั้งหมด แต่ติดที่เื่ของบัญชีเพราะหลงเทียนไม่มีบัตรประชาชนหรือบัตรนักท่องเที่ยว เยว่เสวี่ยเลยแก้ปัญหาด้วยเงิน
"งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ"
ขณะที่เยว่เสวี่ยจะกลับบ้านหลงเทียนก็พูดขึ้นมาว่า "ให้ฉันไปพักกับเธอได้มั้ย ฉันไม่มีที่จะไปอ่ะ"
หลังจากเยว่เสวี่ยได้ยินอย่างนั้นจึงพูดด้วยใบหน้าโกรธ "ฉันเป็ผู้หญิงนะ นายจะมาอยู่กับฉันได้ไง เอานี้กุญแจบ้านพักหลังหนึ่ง เป็บ้านที่อยู่ใกล้ๆกับฉัน นายไปอยู่นั้นก็ได้ ยังไงพ่อก็คิดว่าเราเป็แฟนกันถ้าพ่อเห็นนายเดินเร่ร่อนอยู่ข้างถนนฉันคิดว่าฉันคงโดนจับหมั้นแน่ๆเลย"
แล้วเยว่เสวี่ยก็บอกทางไปบ้านที่ติดกับที่เธออยู่
"โอเค ฉันคงอยู่ไม่นานหรอก ขอบคุณมากนะเยว่เยว่" หลงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงหวานๆ
หลังจากเยว่เสวี่ยได้ยินอย่างนั้นอาการเขินก็เกิดขึ้นอีกครั้ง "ไอ้คนบ้าาาา ฉันไปแล้วละ ไปตามทางที่ฉันบอกละ อย่าไปหลงอยู่ที่ไหนละ"
"เป็ห่วงฉันหรอเยว่เยว่ น่ารักจัง " หลงเทียนแซวเยว่เสวี่ยอีกครั้ง
"ไอ้คนบ้าาาาาาาาาาาาาาาาา" เยว่เสวี่ยเขินจนหน้าแดงคล้ายกับสตอเบอรี่
3K
