16 เดือน 4 วันพระราชสมภพของสมเด็จฮองเฮาฟางเหนียง ผู้คนมากมายต่างเข้าร่วมอวยพรแก่สมเด็จฮองเฮา และเนื่องด้วยภายในวังหลวงจะต้องมีพิธีการทำให้การจัดการทดสอบต้องต้องเลื่อนออกไปแทน
“ดีจังเลยนะที่วันนี้ไม่มีการทดสอบ”
อ้ายฉิงเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ ฮุ่ยิมองเพื่อนชายพลางนึกคิดตาม จะว่าไปการได้หยุดแบบนี้ก็ดีเสียเหมือนกัน อย่างนียก็มีเวลาให้พวกเขาได้เตรียมตัวอะไรหลายๆอย่างได้บ้าง
ทั้งคู่นั่งพูดคุยไปสักพักชมนกชมไม้อ้ายฉิงขอตัวไปทำธุระเสียก่อน ฮุ่ยิที่นั่งอยู่เพียงผู้เดียวอย่างเหงาหงอยหัวสมองคิดพลันเขานึกขึ้นได้ว่าที่ต้าหัวมีตลาดใหญ่และเขาก็เคยตั้งใจไว้ว่าจะไปเที่ยวเสียสักครั้ง ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตรงไปยังที่ประตูตะวันตกเพื่อออกจากเขตวังหลวงโดยที่ไม่ลืมที่จะหยิบถุงเงินมาด้วย
ฮุ่ยิเดินทอดน่องเรื่อยๆจนมาถึง่ด้านหน้าวังหลวง สายตาเหลือบเห็นบุรุษคนคุ้นเคย ซานถิงที่กำลังยืนพูดคุยกับใครบางคนอยู่ที่ด้านหน้า เมื่อผู้นั้นจากไปฮุ่ยิเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเข้าไปตีแขนทักทายเบาๆ
“หวัดดีซานถิง ไม่ได้เจอกันนานเลย”
“ฮุ่ยิรึ ข้าจำได้ว่าเราพึ่งเจอกันไปเมื่อสามวันก่อน”
“เ้าความจำดีเสียจริง”
“แล้วนี่เ้าจะไปที่ใด” ซานถิงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าฮุ่ยิออกมาด้านนอกวัง
“ข้าตั้งใจว่าจะเป็ตลาด เ้าจะไปด้วยหรือไม่”
ฮุ่ยิเอ่ยถาม เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายว่างสำหรับการไปเที่ยวตลาดกับเขาหรือไม่แต่ก็เลือกที่จะถามก่อนเผื่อคำตอบอาจจะเป็ตกลง ซานถิงครุ่นคิดวันนี้เขาว่างถึง่เย็น
“ข้าว่างอยู่ แต่ได้ถึง่เย็น”
แค่่เย็นก็เพียงพอ ฮุ่ยิยกยิ้มด้วยความดีใจ
“งั้นก็ไปกันเถอะ ก่อนที่เวลาจะเดินไปมากกว่านี้”
ทั้งคู่เดินเท้ามายังตลาดที่มีผู้คนมากมาย แต่เหมือนว่าวันนี้ผู้คนจะเยอะมากเป็พิเศษไม่รู้ว่าเป็เพราะวันนี้เป็วันเฉลิมฉลองวันพระราชสมภพหรือเพราะมีเรือจากต่างแดน
“คนเยอะเสียจริง ซาน-ซานถิงเ้ารอข้าด้วย”
ฮุ่ยิเอ่ยเรียกอีกคนเมื่อเห็นว่าจะคลาดกัน ซานถิงได้ยินหันกลับมาก่อนจะเดินมาหาฮุ่ยิที่กำลังโดนผู้คนเบียดเสียด ซานถิงดึงมือเขาให้ออกจากตรงนั้นออกมายังลงที่โล่งกว่า ฮุ่ยิสูดหายใจแรงกว่าจะออกมาได้แทบแย่
“ฮู่ว~ข้าเกือบตาย ขอบใจเ้ามาก”
“เหมือนว่าวันนี้คนจะเยอะมากเป็พิเศษ คงจะเป็เพราะวันนี้เป็วันพระราชสมภพของสมเด็จฮองเฮาและเป็วันที่เรือค้าม้าจากยุโรปเข้ามาด้วย”
เพราะเหตุนี้เองผู้คนถึงได้เยอะมากกว่าปกติ ว่าแล้วทั้งคู้ก็เดินเที่ยวในตลาดแม้จะมีความลำบากแต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาล้มเลิกคิดที่จะเชยชมตลาดได้
ฮุ่ยิและซานถิงเดินมายังฝั่งตะวันออก วิวทิวทัศน์ที่ตรงนี่สวยยามมากกว่าไหนๆ ดอกเหมยตามริมน้ำที่กำลังพัดโชยบวกกับท้องฟ้าโปร่งที่ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ยังสวยสดงดงามเสียเหลือเกิน
“สวยมาก ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีที่แบบนี้อยู่ในตลาดด้วย”
“ใช่ ทกุครั้งเวลาข้าเบื่อ ข้าก็จะแอบมาที่นี่ทุกครั้ง”
ซานถิงเอ่ยพลางเดินมาที่ริมน้ำข้างๆฮุ่ยิทอดมองบรรยากาศ กลิ่นหอมนุ่มอบอวลอยูที่จมูก ฮุ่ยิใช้จมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอม ซานถิงที่เห็นว่าฮุ่ยิกำลังอะไรบางอย่างเขามองก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เ้ากำลังทำอะไรฮุ่ยิ”
“ฟุด-ข้าได้กลิ่น…ของซาลาเปา มันมาจากด้านหลัง!”
เขาพูดอย่างมั่นใจ กลิ่นนี้เป็กลิ่นของซาเลาเปาเป็แน่ ฮุ่ยิหันตัวเดินตามกลิ่นหอมของซาลาเปา เดินมาเรื่อยๆเหมือนกลิ่นของมันจะเริ่มชัดขึ้น และในที่สุดก็ถึงต้นตอ
“เจอแล้ว!”
ฮุ่ยิหยุดเดินพร้อมกับเอ่ยขึ้น ร้านซาลาเปาขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ในซอยลับด้านหลังตลาด
“ร้านซาลาเปาร้านนี้พึ่งตั้งมาได้ไม่นานนัก แต่เื่ความอร่อยข้ารับรองว่าที่นี่คือที่หนึ่งแน่”
ฮุ่ยิได้ยินดวงตาลุกวาวทันที แค่ได้ฟังเื่ราวก็น่าลิ้มลองแล้วหากได้ชิมจริงๆจะดีขนาดไหน ฮุ่ยิเดินไปที่หน้าร้านจัองมองซาลาเปาที่วาวเรียงกันอยู่ภายในซึ้งไม้ เนื้อเนียนนุ่มกับกลิ่นหอมที่โพยพุ่งออกมาฮุ่ยิกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเพื่อระงับความอยากกิน
“ดูเ้าจะอยากกินมันนะ”
ฮุ่ยิหลบสายตา อยากจะปฏิเสธแต่ก็ไม่สามารถปิดบังได้ เขาอยากจะลิ้มลองมันแต่ด้วยเงินที่มีอยู่มันน้อยนิดเลยได้แต่เพียงยืนมองเท่านั้น
“เถ้าแก่ ซาลาเปาหนึ่งลูก”
“อ่าว ซานถิง ไม่เจอกันนานเลย เ้าดูบึกบึนขึ้นหรือป่าว”
“ข้าก็เหมือนเดิมนี่แหละ”
ซานถิงและเถ้าแก่พูดคุยสนทนากัน ตัดกับฮุ่ยิที่เอาแต่มองซาลาเปาที่อยู่ในซึ้งไม้ ไม่นานซาลาเปาหนึ่งลูกก็ถือถูกส่งมาให้ซานถิง ฮุ่ยิมองตามพลางกลืนน้ำลายเอื๊อกซานถิงยื่นซาลาเปาลูกนั้นให้เขา
“ให้ข้ารึ”
ฮุ่ยิเอ่ยถามพลางชี้ที่ตัว ซานถิงพยักหน้าเล็กน้อยเขารับมา ซานถิงใจดีที่สุด!!!!
มือน้อยยกซาลาเปาขึ้นสูดกลิ่นหอม เนื้อเนียนนุ่มสีขาวทันทีที่ได้ััรับรู้ได้ว่าขั้นตอนการทำต้องพาพิถีพิถันมากเป็แน่ ฮุ่ยิกัดเข้าหนึ่งคำ ทันทีที่แป้งัักับลิ้นเนื้อแป้งค่อยละลายอยู่ภายในปาก กลิ่นหอมของซาลาเปาตีขึ้นจมูกอบอวลอยู่ภายในช่องปาก
“อ-อร่อย”
ฮุ่ยิเอ่ยออกมาพลางมองซาลาเปาที่อยู่ในมือ
อร่อย
คำแรกที่ขึ้นมาในหัวทันทีที่ได้เฉดชิม มันอร่อยมากเสียจะเกินบรรยาย ทับ้ความหอมและความนุ่มที่เข้ากันอย่างลงตัว
“เ้าร้องไห้รึ”
ซานถิงเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกคนน้ำตาเล็ด ฮุ่ยิหันมองซานถิงใบหน้าของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าซาลาเปาลูกนี้มันอร่อยจนทำให้เขาร้องไห้เสีย ซานถิงหัวเราะด้วยความตลกก่อนจะสั่งซาลาเปาเพิ่มอีกหลายลูก
“เหมือนเ้าจะชอบมันมาก เดี๋ยวมื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง”
ฮุ่ยิมองเขาด้วยความซาบซึ้ง ซานถิงใจดีอีกแล้ว!!!!!
“มันอร่อยมากจนข้าไม่สามารถอธิบายได้เลย”
เชื่อแหละว่ามันอร่อยจริง เพราะตอนนี้ฮุ่ยิยังคงกินซาลาเปาไม่หยุดหย่อนเลย ซานถิงมองอีกคนอย่างเอ็นดู ฮุ่ยหมองกินซาลาเปาไปกว่าสิบลูก
“จะว่าไปเ้ากินเยอะเหมือนกัน”
ซานถิงเอ่ยทัก ฮุ่ยิชะงักไปครู่ก่อนจะมองที่จานซาลาเปา เขาลืมไปเลยว่าซาลาเปาทั้งหมดซานถิงเป็คนจ่าย
“อ้าอ๋อโอด”
“หืม?”
“อึก ข้าขอโทษ ข้ากินเพลินไปหน่อย”
“ไม่เป็ไรหรอก เ้ากินเถอะ”
แม้ซานถิงจะเอ่ยแบบนั้นแต่เขาก็ยังคงเกรงใจอยู่ดี แม้ความจริงแล้วเขาจะกินไปแล้วกว่าสิบลูกก็เถอะ ไม่นานซาลาเปาอีกจานก็มาเสริฟ ในจานมีซาลาเปา 5 ลูก
“นี่เป็ซาลาเปาไส้หมูแดง เป็อีกหนึ่งเอกลักษณ์ของร้านนี้”
ดวงตาลุกวาวมองซาลาเปาที่อยู่ในจาน กลิ่นหอมโพยพุ่งขึ้นจมูกกลิ่นหอมที่แตกต่างจากซาลาเปาไร้ไส้ ซาลาเปาไส้หมูแดงกลิ่นของมันจะอบอวลด้วยกลิ่นของเครื่องเทศเสียมากกว่าแต่ก็ไม่มากจนกลบกลิ่นของแป้ง มือน้อยพยายามจะเอื้อมหยิบซาลาเปาแต่ชะงักก่อนนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้จ่าย
“เ้ากินได้เลย”
“ข้ากินได้หรือ”
ซานถิงพยักหน้าฮุ่ยิเม้มปาก ซานถิงช่างใจดีเหลือเกิน! ฮุ่ยิหยิบซาลาเปาขึ้นมาหนึ่งลูกก่อนจะเอามันเข้าปาก ทันทีที่ลิ้นััความนุ่มของแป้งผสมผสานกับรสชาติของหมูแดงเข้ากันได้อย่างดี รสของเครื่องเทศอบอวลอยู่ภายในปากบวกกับความนุ่มของแป้งที่ได้ััอย่างลงตัว น้ำใสจากดวงตาค่อยๆเอ่อล้นออกมา
“เ้าเป็อะไร”
ซานถิงเอ่ยถามเมื่อเห็นฮุ่ยิร้องไห้ เขาจ้องมองไปที่ซาลาเปาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อล้นออกมา
“อ-อร่อย ฮึก ข้าไม่เคยกินซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้”
ความอร่อยที่เอ่อล้นจนไม่สามารถอธิบายได้ การที่ได้ลิ้มลองลองซาลาเปาลูกนี้เปรียบดั่งเหมือนได้ขึ้น์ ฮุ่ยิยังคงร้องไห้อย่างจริงจังจนซานถิงไม่รู้ว่าเขาร้องไห้เพราะเสียใจหรือดีใจเป็แน่
“ฮือ!!!!! อร่อย!!!”
เวลาล่วงเลยผันผ่านนี่ก็เข้า่เย็นเสียแล้ว ได้เวลาที่พวกจะต้องกลับ ฮุ่ยิและซานถิงเดินทอดน่องไปตามถนนหนทางซานถิงจะต้องแยกจาก ณ ที่ตรงนี้ ฮุ่ยิยื้ออีกว่ายก่อนจะยื่นบางอย่างให้เขา ซานถิงมองของที่อยู่มือมือมันคือซาลาเปาจากร้านเถ้าแก่
“ให้ข้ารึ”
“ตอบแทนที่เ้าเคยช่วยข้า” ซานถิงรับมันมาพลางยกยิ้มเล็กน้อย
“ข้าไม่มีเงินมากเลยให้เ้าได้เพียงเท่านี้”
แม้จะเป็เพียงแค่ซาลาเปาเพียงหนึ่งลูกแต่เขาก็มอบมันให้จากใจจริง
“ขอบใจนะ เ้าซาลาเปา”
“ข้าไม่ได้ชื่อซาลาเปานะ!!”
ฮุ่ยิโวยวายพลางตีอีกคนด้วยความหมั่นไส้ ให้ตายเถอะเขาเอาซาลาเปาคืนได้หรือไม่
“เ้าไปได้แล้ว”
ฮุ่ยิผลักหลังอีกคน ซานถิงหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินแยกจากไป ฮุ่ยิยืนมองจนอีกคนลับสายตาไป เขาเดินมุ่งหน้าไปทางประตูตะวันตกระหว่างทางสายตาพลางทอดมองสอดส่องแสงอาทิตย์ยามเย็นและทิวทัศน์โดยรอบ สายตาเหลือบเห็นใครบางคนในชุดสีดำเกือบทั้งตัวกำลังอะไรบางอย่างอยู่ที่ข้างกำแพงวังหลวง ฮุ่ยิเพ่งมองก่อนจะค่อยๆย่างเท้าเข้าไปใกล้ๆจนเห็นได้ชัดเจนว่าเป็ใคร
“เป่ยเหลียน!!!!”
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
184K
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)