.... สองวันต่อมา. หลังจากเฟยหลง จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว " ท่านลุง ท่านแม่ข้าต้องไปแล้วนะ "
" อืม เ้าเองก็อย่าหักโหมให้มากนักล่ะ ไม่ว่าจะได้เป็ทหารหรือไม่ ก็อย่าให้ตัวเองได้รับาเ็." ฟ่านจงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านลุง " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" เฟยหลงลูกแม่. แม่คงไม่มีอะไรจะต้องพูดกับเ้า แม่เพียงแต่หวังว่า เ้าจะไม่ทำให้พ่อของเ้าต้องผิดหวัง. " หลี่หยานเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ ข้าจะไม่ให้ท่านกับท่านพ่อต้องผิดหวังแน่นอน. " เฟยหลงกล่าวออกไป. ก่อนที่เข้าจะหันไปเอ่ยกับ เม่ยเหนียง " เม่ยเหนียง. เ้าอยู่ที่นี้ต้องดูแลท่านแม่ให้ดีด้วย อย่าให้ท่านต้องเหน็ดเหนื่อยมากเกินไป. เข้าใจมั้ย."
" อืม ข้าเ้าใจแล้ว. ท่านพี่เองก็รักษาตัวด้วย. " เม่ยเหนียงเอ่ยออกไป
" เอาล่ะ ทุกท่านข้าไปล่ะ. " เฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะโค้งตัวคำนับอย่างนอนน้อม. แล้วเดินจากไป
.... เฟยหลงที่ตอนนี้ กำลังเดินไปยังจวนเ้าเมืองที่อยู่ด้านในของเมืองหลิว. เขาเดินไปด้วยพร้อมๆกับนำหยกที่ได้รับจากเ้าจื่อออกมาดู. " เอ้.... หยกนี้มันมีความหมายอะไรนะ แค่ข้าจะมาสมัครทหารจำเป็ที่จะต้องใช้ของแบบนี้ด้วยหรือ. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
.... เมื่อเขาเดินเข้ามายังส่วนในของเมืองหลิว. เข้าก็ต้องพบกับ. เหล่าชายชาตรีหลายคนที่ต่างก็หวังจะมาสมัครเป็ทหารเช่นเดียวกับเค้า บางคนก็มาสมัครเพราะหวังความก้าวหน้า. บ้างก็มาเพราะอยากมียศเอาไว้เชิญชูวงค์ตระกลูของตัวเอง แต่ส่วนมากจะมา้พราะอยากมีอาหารกินมากกว่า
" นี่...น้องชาย เ้าจะมาสมัครเป็ทหารหรอ." ชายคนนึงที่รูปร่างสูงใหญ่เอ่ยถาม เฟยหลงขึ้น
" ใช่แล้วพี่ชาย ข้าหวังจะเป็ทหารเพื่อรับใช้บ้านเมืองบ้างหน่ะ." เฟยหลงตอบออกไป
" ดูเ้าอายุยังน้อยอยู่เลยนะ ไม่คิดเลยว่าจะห้าวหาญเช่นนี้. น้องชายข้าชื่อ มู่ปิง มาจากนอกเมือง เ้าล่ะชื่ออะไร? ". มู่ปิงแม้ภายนอกจะดูธรรดาแต่ว่าก็มีความองอาจสมชายชาตรีคนนึง
" อ่อ...ขออภัยด้วย. ข้าชื่อว่า หลี่เฟยหลง อาศัยอยู่หลังตลาดด้านนอกนี้เอง." เฟยหลงพูดขึ้น
" เ้าดูๆแล้วไม่เหมือนคนธรรมาเลยจริงๆ ไม่ทราบว่าครอบครัวของเ้า. มีใครเป็ทหารหรือไม่ " มู่ปิงเอ่ยถามขึ้น
" ไม่หรอกพี่ชาย ครอบครัวข้าเปิดโรงเตี๊ยมเล็กๆหน่ะ." เฟยหลงตอบออกไปเขาไม่อยากให้ใครรู้เื่ของเขามากนักจึงไม่ได้บอกความจริง
.... ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึง หน้าจวนเ้าเมืองหลิว. ก็มีผู้คนจำนวนมากยืนต่อแถวกัน
.... เฟยหลง คิดจะยืนป้ายหยกออกไป แต่แล้วเขาก็ไม่ทำก่อนจะยืนต่อแถวพร้อมๆกับ มู่ปิง.
" เห้...น้องชายเมื่อกี้ข้าเห็นเ้าหยิบอะไรออกมาอย่างนั้นหรือ. " มู่ปิงถามขึ้น
" อ่อ ไม่มีอะไรหรอก แค่หยกชิ้นนึง. รีบไปเถอะ ถึงคิวท่านแล้ว." เฟยหลงพูดออกไป
" ชื่ออะไร.? " ทหารที่รับสมัครเอ่ยขึ้น
" ข้าชื่อ มู่ปิง อายุ 20ปีนี้ บ้านอยู่นอกเมืองหลิวนี่เอง " มู่ปิงเอ่ยออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม
" อืม ดูร่างกายสมบูรณ์ดี ค่าสมัครหนึ่งตำลึง. " ทหารคนเดิมเอ่ยขึ้น
" อะไรนะ..! ข้ามาสมัครเป็ทหารยังต้องเสียเงินด้วยหรือ ?" มู่ปิงร้องอุทานออกไป
" อ้าว... นี่เ้าไม่รู้หรือไงว่า จะเป็ทหารต้องเสียค่าทำเนียมก่อน หากเ้าไม่มีเงินจ่ายก็ไสหัวไปซะ. เสียเวลาคนอื่นเค้า." ทหารคนเดิมพูดออกไป
" โถ่...พี่ทหาร ข้าไม่มีเงินเลยท่านช่วยข้าซักครั้งจะได้หรือไม่. " มู่ปิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับกุบมือคำนับ
" ช่วย....เ้าบ้า หากคนอื่นไม่มีเงินข้าก็ต้องช่วยทุกคนเลยหน่ะสิ ไปๆๆๆ. อย่ามากวนใจข้า หากเ้าไม่ไปข้าจะให้คนโยนเ้าออกไป." ทหารคนเดิมเอ่ยออกไป
" เฮ้อ..... ขนาดจะเป็ทหารยังต้องใช้เงิน " มู่ปิงเอ่ยขึ้น. ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกไป. แต่ขนาดนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้น. " พี่ทหาร. ให้ข้าจ่ายแทนเขาได้หรือไม่. ใช้แล้วเสียงที่ดูสุขุมก็คือ เฟยหลงนั่นเอง
" หือ.... น้องชาย เ้าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ข้าไม่เป็ทหารแล้วกลับไปทำนาก็ได้ " มู่ปิงรีบพูดขึ้น
" ไม่เป็ไรหรอกพี่ชาย " ก่อนจะหันไปทางทหารคนนั้น แล้วพูดขึ้น " ว่ายังไงท่านพี่ทหารข้าสามารถจ่ายแทนเขาได้หรือไม่ ?". เฟยหลงพูดขึ้น
" หากเ้าเต็มใจจะจ่ายแทนเ้าหมอนั่นข้าก็ไม่ปฏิเสธ."
.... ก่อนจะหันไปทาง มูปิง แล้วพูดขึ้น " เ้าเข้าไปได้. "
.... มู่ปิง ได้ยินดังนั้นก็หันไปทาง เฟยหลงแล้วพูดขึ้น " น้องชาย. ขอบคุณเ้ามาก วันหน้าข้าจะหาเงินมาคืนให้แก่เ้า "
" อืม ไม่เป็ไรหรอก ท่านเข้าไปก่อนเถอะ. เดี๋ยวพวกเราค่อยพบกันข้างใน ". เฟยหลงเอ่ยออกไป
" นี่...ตาเ้าแล้ว. ชื่อไร? ". ทหารคนเดิมถามออกไป
" อ่อ พี่ชาย ข้าชื่อว่า. หลี่เฟยหลง บ้านอยู่หลังตลาดทางตะวันตกของเมืองหลิว ส่วนอายุ 16ปีนี้ ขอรับ." เฟยหลงกล่าวออกไปพร้อมกับกุมมือคำนับ
" อะไรนะ ! อายุ16. เ้าหนูนี้มันไม่ใช้สนามเด็กเล่นนะ. ไปรออีกสองปีค่อยมาสมัครใหม่ก็แล้วกัน คนต่อไป..... " ทหารคนเดิมเอ่ยขึ้น
" เดี๋ยวก่อนสิท่าน เหตุใดข้าต้องรออีกสองปีด้วย. " เฟยหลงรีบพูดขึ้น
" นี่...เ้าหนู เ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือว่า เ้าหน่ะมันยังเด็กเกินกว่าที่จะเป็ทหารได้ ไปๆรีบกลับบ้านของเ้าไปซะ. เดี๋ยวพ่อแม่ของเ้าจะเป็ห่วงเอา ฮ่า ฮ่า ฮ่า." ทุกคนได้ยินเช่นนั้นต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
" นี่ พี่ทหาร มีกฎหมายขอไหนที่ห้ามไม่ให้เด็กอายุสิบหกปีเป็ทหารห๊ะ. หากมีข้าจะกลับไปในทันที." เฟยหลงกล่าวออกไป
" นี่เ้าหนู. เ้าอย่าดื้อรั้นอีกเลยกลับไปซะเถอะ ข้าจะได้รับคนอื่นที่เขาโตพอจะมาเป็ทหารได้. ฮ่า ฮ่า ฮ่า." ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็หัวเราะขึ้นมาอีก.
.... แต่ในขนาดนั้นเองก็มี ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา. " นี่พวกเ้า มีอะไรหน้าสนุกกันถึงได้ หัวเราะออกมาเช่นนี้ "
" โอ้... ท่านขุนพลจาง. เรียนท่านขุนพล. ก็เ้าหนูนี่หน่ะสิ จะมาสมัครเป็ทหาร แต่ข้าเห็นว่าเขายังเด็กอยู่เลยให้กลับไปก่อน. แต่ว่าเ้าหนูนี้ดื้อดึงไม่ยอมกลับ ท่านขุนพลช่วยพูดทีเถอะ. " ทหารคนเดิมรีบพูดขึ้น
.... ขุนพลจางมองไปที่ เฟยหลงก่อนจะพูดขึ้น. " เ้าหนุ่ม ข้าประทับใจในความกล้าหาญของเ้า แต่ว่าตอนนี้เ้ายังเด็กเกินกว่าจะมาเป็ทหารได้. ทางที่ดีเ้ากลับบ้านไปก่อนเถอะ. เมื่อเ้าโตขึ้นมากกว่านี้แล้วเ้าค่อยมาใหม่ ข้าสัญญาจะเป็คนรับเ้าเอาไว้เอง "
.... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า. ไม่คิดเลยว่า ท่านเป็ถึงขุนพลกับตัดสินคนที่อายุ แม้ข้าจะอายุยังน้อยแต่ทว่าก็ไม่แน่ว่าท่านจะเอาชนะข้าได้ " เฟยหลงเอ่ยออกไปเพราะเขารู้ดีว่าหากเข้าไม่แสดงฝีมือให้เห็นคงไม่มีใครยอมรับเขาแน่
" บังอาจ. ! เ้าเด็กสามหาว. เ้ารู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร ท่านผู้นี้เป็ถึงขุนพลคุมทหารรักษาเมืองหลิวเชียวนะ. ท่านจะลดตัวลงไปปะมือกับเ้าทำไม่. หากเ้าอยากจะสู้นักมาสู้กับข้าแทนก็ได้ " นายทหารที่มากับ ขุนพลจางเอ่ยขึ้น
" ช้าก่อน นายกองหวัง " ก่อนจะหันไปทางเฟยหลงแล้วพูดขึ้น " เ้าหนูที่ข้าปฏิเสธเ้าไม่ใช้ว่าข้าคิดดูถูกเ้า. ในเมื่อเ้าอยากจะเป็ทหารหารมากนัก เอาแบบนี้แล้วกัน หากเ้าสามารถเอาชนะนายกองหวังได้ ข้าจะรับเ้าเอาไว้เอง แต่ถ้าหากเ้าแพ้ เ้าจะต้องกลับบ้านไปแต่โดยดีนะ. ว่ายังไงเ้าหนุ่ม "
" ได้... หวังว่าท่านจะรักษาสัญญา " เฟยหลงเอ่ยออกไป. เพราะว่านี้คือสิ่งที่เขา้า
" แน่นอนเ้าหนุ่ม. ถ้าเช่นนั้น เ้าก็ตามข้ามาเถอะ." ขุนพลจางเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินนำหน้าเฟยหลงออกไป
....ไม่นาน ทั้งหมดก็เดินมาถึงสวนด้านใน.
" เ้าหนุ่ม ที่นี้คือที่พักของข้า เ้าสองคนก็ประลองกันที่นี้เถอะ. ข้าขอบอกก่อนนะว่า นี้เป็แค่การประลองเท่านั้นห้ามลงมือจนทำให้อีกฝ่ายได้าเ็โดยเด็ดขาด "
" ขอรับ.." ทั้งสองรับคำ.
" น้องชาย เชิญเ้าเลือกอาวุธได้เลย." นายกองหวังเอ่ยขึ้น
" ขอบคุณท่านนายกอง." เฟยหลงตอบออกไปก่อนจะเดินไป หยิบทวนที่วางอยู่บนชั้นอาวุธออกมา.
" โอ้ ใช้ทวนอย่างนั้นหรือ ดูท่าเ้าหนุ่มนี่จะพอมีฝีมืออยู่บ้าง " ขุนพลจางเอ่ยออกไป
" เอาล่ะในเมื่อทั้งสองเลือกอาวุธได้แล้ว ก็เริ่มได้. " ขุนพลจางเอ่ยออกไป
" น้องชายแม้ว่านี้จะเป็การประลองข้าก็ไม่ออมมือให้เ้านะ." นายกองหวังพูดขึ้นก่อนจะควงทวนในมือแล้วตั้งท่าเตรียม
" ข้าเองก็หวังเช่นนั้น." เฟยหลงเอ่ยออกไปพร้อมกับควงทวนไปมาหนึ่งรอบ แล้วตั้งกระบวนท่าต่อสู้....
5K
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
