ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]

ระกากลนิ่วหน้ามองอย่างงงันกับภาพที่เห็น ผู้ชายสูงวัยมาดเข้มหนวดกระดิกยามส่งสายตาดุดันมานี่มันเกิดอะไรขึ้น...คนพวกนี้เป็นใครกัน

            “เป็นอะไรมากไหมลูก”

                คนพูดปลอบโยนหญิงสาวที่เรียกว่าลูกเอามือลูบท้ายทอยอย่างเอ็นดู ยิ่งเห็นน้ำตาของหญิงสาวหลั่งไหลไม่หยุดมือข้างหนึ่งของคนที่ถูกเรียกว่าพ่อ ก็กำแน่นพร้อมจะตะบันหน้า ไอ้คนที่ฉวยโอกาสกับผู้หญิงทันใด

                ชายสูงวัยถอดเสื้อคลุมตัวนอกเอามาสวมทับร่างหญิงสาวแล้วรั้งร่างบางให้ออกห่าง ตอนนี้มืออีกข้างก็กำแน่นคอยสมทบอีกข้างไม่นับรวมมือสองข้างของชายอีกสองคนที่ยืนสวมแว่นตาดำหน้าเหี้ยม ก็พร้อมจะลุยเมื่อผู้เป็นนายออกคำสั่ง

                ยิ่งชายสูงวัยเดินเข้ามาใกล้ระกากลก็ยิ่งถอยหลังห่างหนึ่งก้าว...ไม่ใช่ว่าเกรงกลัวจนหัวหดลูกผู้ชายอย่างเขาก็สู้ไม่มีถอยเช่นกันแต่ครั้งนี้เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เมื่อคนแปลกหน้าตั้งท่าจะเอาเรื่องสภาพร่างกายที่ไม่พร้อม อยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว จึงต้องตั้งท่าป้องกันตัวเอง

                “นายเอามันเลยไหมครับ”ลูกน้องคนหนึ่งเขี่ยอารมณ์ของนาย

                ระกากลถอยจนติดผนังห้องมองเห็นไม้กอล์ฟซึ่งแยกอยู่นอกถุงหนึ่งอัน ตั้งใจจะเดินไปหยิบมันขึ้นมาสู้หากโดนรุมทำร้าย แต่คนที่เป็นนายก็จับสายตาของเขาได้จึงสั่งให้ลูกน้องอีกคนไปยืนขวางทางหนุ่มหน้าตี๋ไว้

                คุณบำเพ็ญมีฐานะเป็นพ่อบุญธรรมของหญิงสาวที่ร้องไห้เป็นเผาเต่า แม้เธอจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆแต่ก็รักยิ่งกว่าลูกของตัวเองเสียอีกเพราะลูกตัวเองอย่างโยธิกานั้นเป็นลูกที่ไม่ได้ดั่งใจเป็นลูกนอกคอกที่แหกกฎธรรมชาติ

                ชายสูงวัยจ้องเขม็งลอดผ่านแว่นตาดำคิ้วสองข้างชนกันจนเกือบเรียงเป็นเส้นตรง ดวงตาคมที่จ้องมาดุดันและโหดเหี้ยมมุมปากกระตุกขึ้นอย่างเอาเรื่อง เขาพูดลอดไรฟัน แต่ลูกน้องทั้งสองคนก็ได้ยินชัดเจนและรีบทำตามคำสั่งของนายมันทันที

                “เอ็งสองคนจัดการมัน”

                สิ้นคำสั่งคุณบำเพ็ญชายสองคนก็เดินถมึงทึงเข้าไปล็อกแขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มตรึงเอาไว้เขาพยายามดิ้นรนไม่ให้จับตัว แต่ก็ไม่มีแรงพอจะสู้ชายร่างใหญ่ทั้งสองได้เขาดิ้นจนผ้าเช็ดตัวที่พันกายนั้นหลุดลงไปกองกับพื้น และร้องโวยวายเสียงดัง

                “พวกมึงจะทำอะไรกูกูไม่รู้จักพวกมึง...มึงปล่อยกูนะโว้ย...กูบอกให้ปล่อย”ระกากลขึ้นเสียงอย่างเหลืออดในประโยคท้าย

                แต่ชายสองคนที่กดแขนเขาไว้ก็เหมือนคนหูหนวก รอฟังคำสั่งจากนายของมันแต่เพียงผู้เดียวเมื่อขาสองข้างของเขาขัดขืน ดิ้นรนถีบของรอบตัวไปมาผู้สูงวัยจึงสงบสติของระกากลด้วยหมัดเข้ากลางลำตัวจนเขาตัวงอจนขาเกือบพับกลายเป็นถูกหิ้วปีกไปไม่รู้ตัว

                “พ่ออย่าทำเขา...หนูขอร้อง” แม้คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าทำร้ายจิตใจตนแต่บรรณรสก็ไม่อาจทนเห็นผู้ชายตรงหน้าถูกซ้อมได้

                เธอก็ไม่กล้าเข้ามายืนขวางได้แต่ยืนส่งเสียงห้ามอยู่ห่างๆ และต้องเงียบเสียงลงเมื่อคุณบำเพ็ญหันไปตวาดเธอ

                “มันทำกับหนูขนาดนี้...หนูยังจะบอกให้พ่อใจเย็นอีกอย่างนั้นเหรอ”

                คราวนี้คุณบำเพ็ญเดินซอยเท้าถี่เข้าไปถึงตัวคนกำลังตัวงอดึงเส้นผมของชายหนุ่มขึ้นเต็มกำมือ ก่อนจะสวนหมัดเข้าที่แก้มของเขาอีกครั้งกัดฟันกรอดพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำอยู่หลังกรอบแว่นตา

                เขาเอามือขึ้นปาดจมูกแรงๆเพื่อต้านน้ำใสๆที่อาจไหลมาให้เห็นความอ่อนแอ

                คนเป็นพ่อย่อมเสียใจหนักเป็นร้อยเท่าพันเท่าเมื่อต้องรับรู้ว่าลูกสาวตนเองถูกชายแปลกหน้าขืนใจ...คงไม่มีพ่อคนไหนทนยิ้มรับได้หน้าตาเฉย

                ยิ่งเป็นเขาด้วยแล้ว...เจ้าพ่อคนดังแห่งเมืองภูเก็ตซึ่งเป็นเจ้าของรีสอร์ตหรูหลายแห่ง และยังพ่วงตำแหน่ง ‘เจ้าพ่ออ่าง’ คนดังประจำเมือง

                เรื่องของศักดิ์ศรีหยามกันไม่ได้สำหรับคนอย่างคุณบำเพ็ญ เพียงแต่ว่าความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นกำลังดำเนินไปเข้าทางกับความมืดมนในธุรกิจส่วนตัวเขาจนเรื่องมันวุ่นวายไม่รู้จบนั่นเอง

..................................