เพื่อนแล้วไง ถ้าใจมันรัก

หลังจากนั้นก็ผ่านมาเป็๲เวลากว่า 10 นาที

“เฮ้ เฮ้ เฮ้~~~ จะนานไปแล้วนา จะให้รอไปถึงไหนกันเนี่ย รินกดเริ่มเลยเหอะ”

“ใจเย็นน่าหยางหยาง รออีกสักหน่อยเถอะ เพราะถ้าเรากดแรงค์พร้อมกัน 5 คนจะดีที่สุดอะนะ”

“ใช่แล้วจ้ะน้องหยางหยาง แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอ ถึงว่าคนจีนไม่มีความอดทน อะฮิ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับบ้านเกินชั้นยะ ไม่ต้องลงต้องเล่นมันแล้ว ขอเล่นหน้าเธอก่อนเถอะยัยฟ้าาา”

“พวกเธอนี่กัดกันทุกครั้งที่เล่นด้วยกันเลยไม่เบื่อบ้างหรอเนี่ยย เฮ้ออ เออโมเพื่อนเอ็งอะมายัง”

“โอเคขอตามแปป”

ตื่อดึ๊งง~♫

เสียงการแจ้งเตือนว่ามีใครบางคน ได้เข้าร่วมสนทนาเสียง

“โทดทีๆ ทุกคนขอโทษที่ให้รอนาน พอดีว่าเกมตึงนิดหน่อยยน่ะ”

“เข้าเกมละทุกคนเชิญหน่อยสิ โทษทีๆที่ให้รอนาน”

ฟูพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน และน้ำเสียงที่เขาได้เอ่ยออกมานั้นทำให้พวกเราทุกคนได้รู้ว่า เขาขอโทษจากใจจริง

“เชิญละๆฟูมึงเข้ามาให้ไวเลย และโทษฐานที่มาช้าจงรับหน้าที่เล่นซัพพอร์ตไปซะ”

“โห่ ไอโมไอ้เพื่อนเวรรแค่กูมาช้าเนี่ย ถึงกับต้องให้ไปเล่นซัพพอร์ตเลยอ่อ”

“นั่นละตามนั้น นับแต่บัดนี้ข้าขอแต่งตั้ง เซอร์อาเทอร์ฟูฟูรับตำแหน่งซัพพอร์ตไปได้”

“พีธียัดเยียดตำแหน่งซัพพอร์ตของมึงเนี่ยเล่นซะอลังการเลยนะ ไอเวรรร ฮ่าๆๆ”

“ฮ่า ฮ่าๆๆๆ”

หลังจากที่ทุกคนนั้นได้ยินการสนทนาของเพื่อนสองคนนี้ ก็ได้หัวเราะให้กับความหัวหมอของโม

ที่ได้โยนตำแหน่งซัพพอร์ตที่ตนเล่นเป็๲ประจำ ให้กับเพื่อนของตน

*เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยสำหรับผู้ที่ไม่เคยเล่นเกมRov ตำแหน่งซัพพอร์ตนั้นคือตำแหน่ง ที่มีไว้เพื่อปกป้องผู้อื่น

และคอยช่วยเหลือให้เพื่อนสามารถฆ่าศัตรูได้ สรุปก็คือเป็๲ตำแหน่งที่คอยช่วยเหลือผู้คนนั่นเองครับ*

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปเป็๞เวลาชั่วโมงกว่าๆได้

RRrrrrrRrrrr เสียงสายเรียกเข้าจากมืือถือ ของใครบางคนได้ดังขึ้น

“เสียงมือถือของใครอ่ะ”

ฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย

“มือถือของใครดังป่าว ปิดหน่อยสิมันรบกวนสมาธิตอนเล่นอะ”

โมพูดด้วยน้ำเสียงสงสัยและกังวลว่ามันจะรบกวนสมาธิผู้อื่น ในระหว่างเล่นเกม

“น่าจะของชั้นนะ ขอไปเช็คแปป”

นรินทร์รู้ตัวว่าเป็๲มือถือของตนจึงรีบลุกไปเอามือถือ ที่ชาร์จอยู่บนหัวเตียง

“นี่ใครโทรมาในเวลาเล่นเกมกันนะ” นรินทร์บ่นพึมพำไปพลางเดินหยิบโทรศัพท์ไปพลาง

“อะ๊เบอร์นี้มันคุ้นๆ ผิงนี่หว่า หายหน้าไปนานมันจะโทรมาทำไมหว่า” ทันใดที่นรินทร์ได้รู้ถึงต้นสายปลายทางที่ได้โทรมา

หาตัวเขานั้นก็ได้เกิดความสับสนและประหม่าในใจขึ้นมา “ถึงมันจะโทรมาก็คงมีแต่เ๹ื่๪๫ไร้สาระล่ะมั้ง ตัดสายไปก่อน

น่าจะดีกว่าเดี่๋ยวไง ค่อยบอกขอโทษทีหลังว่าติดธุระก็ได้” หลังจากนั้นตัวเขาก็ได้ตัดสายโทรศัพท์ทิ้ง และกลับไปนั่งเล่น

เกมกับเพื่อนในดิสคอร์ดของเขาต่อ 

RRrrrrrRrrrrrr

RrrrRrrrrrRrrr RrrrrRRRRrrrr

หลังจากที่ตัวเขานั้นได้ตัดสายไป ปลายสายก็มิได้ลดละความพยายามที่จะติดต่อกับเ๽้าของเบอณืนี้อยู่ดี

“เฮ้รินไม่รับสายจะดีหรอวะ เสียงโทรศัพท์มึงดังรัวๆเลยนา”

โมพูดด้วยความสงสัย 

“ออ ไม่มีอะไรหรอกน่าอย่าไปสนใจเลย เพื่อนโทรมาน่ะคงจะเป็๞เ๹ื่๪๫ไร้สาระอีกตามเคยแหละ”

“อย่าไปสนใจเลย เดะกูเปิดโหมดเครื่องบินแปป”

สิ้นเสียงที่นรินทร์ได้บอกกับเพื่อน ตัวเขานั้นก็ได้เปิดโหมดเครื่องบินให้กับดทรศัพท์ของเขา ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถ

ติดต่อมาได้อีก

“ฮั่นแน่~~ ริน~~ใช่เพื่อนจริงรึเปล่า ไม่ใช่แฟนแน่น้า ฮ่า ฮ่าๆๆ”

หยางๆได้ติดใจกับปลายสาย ที่นรินทร์ได้บอกปัดว่าเพื่อนโทรมา จึงได้หยอกล้อแซวเล่น

“ไปเรื่อยหยางหยาง เธอคิดว่าฮันจะมีแฟนได้งั้นหรอ วันๆเล่นแต่เกม ฮ่าฮะๆๆๆ”

นรินทร์นั้นได้บอกปัดหยางหยาง และได้หัวเราะกลบเกลื่อน

“เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าได้ไปสนใจโทรศัพท์นั่นเลย หันมาสนใจเกมดีกว่า หยางหยางเธอดุแลเลนให้ดีหน่อยสิ”

“มันมาแอบดันป้อมอีกแล้วนั่นน่ะ”

นรินทร์พยายามพูดเบี่ยงประเด็น เพื่อให้ทุกคนหันไปสนใจเกมแทน คนที่อยู่ปลายสาย

“ฮั่นแน่~~ ฉันรู้นะว่านายน่ะพยายามเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ อย่ามาเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ซะให้ยาก”

“อย่ามาดูถูกเซนส์ของสาวจีนกันซี่”

หยางหยางพูดด้วยน้ำเสียงยียวน เสมือนกับว่าเขารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมเพื่อนชายของเขา

“เออ ว่าแต่ทำไมเกมนี้ยัยฟ้าเล่นเกมเงียบจังเลย ปกติยัยนี่ชอบแหกปากตลอดนี่หว่า”

หยางหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่สงสัยกับสถานการณ์ที่ไม่ปกติเหล่านี้

ตื่อดึ๊งง♫

เสียงแจ้งเตือนว่ามีคนได้เข้าร่วมการสนทนาเสียง

“ทุกคนนนน ฉันเผลอกดไปโดนปุ่มออกดิสอะ นี่ก็พูดคนเดียวตั้งนาน ฮ่าฮะๆๆ”

ฟ้าได้เข้าร่วมสนทนาเสียง หลังจากที่มีคนกล่าวถึงเธอไม่นาน และได้อธิบายว่าทำไมเธอถึงเงียบ

“นี่ไงพูดถึงปุ๊ปมาปั๊บ ตายยากจริงๆเลยน่อ ฮ่าๆๆๆ”

หยางหยางได้พูดแซะถึง จังหวะเวลาที่ฟ้าได้เข้ามาหลังจากตนได้กล่าวถึงและได้หัวเราะให้กับสิ่งนั้น

“นี่หล่อนแอบนินทาอะไรฮันกันแน่ เดี๋ยวเหอะๆ”

“ก็ไม่มีอะไรนี่ ฉันก็แค่เป็๲ห่วงเธอเองน่อ โฮะโฮะโฮะ”

“หล่อนมีพิรุธแล้วย่ะ คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ นี่หล่อนได้เผาอะไรฉันรึเปล่าเนี่ย”

“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริงจริ๊งงงง”

หยางหยางพูดพร้อมลากเสียงยียวนใส่ฟ้า ด้วยความสนุกที่ได้หยอกล้อเพื่อนของตน

“นี่หล่อนเผาฉันจริงๆใช่ม๊ายยยย คายออกมาเดี๋ยวนี้นะว่าเผาเ๱ื่๵๹อะไร”

“จ้างให้ก็ไม่บอก เอาช้างมาฉุดก็ม่ายยบอก”

“ฮะ ฮะฮ่าๆ พวกเธอนี่จริงๆเลยนะ"

“ใช่มะนรินทร์ฉันว่าสองคนนี้แสดงตลกได้เลยนะ ฮ่าๆๆ”

“คิคิคิ โมเพื่อนมึงนี่ก็บรรเทิงดีนี่หว่า”

ทุกคนในดิสนั้นต่างพากันหัวเราะให้กับ ความไม่ลงรอยสุดขั้วของเพื่อนสาวสองคนนี้ของพวกเขา

หลังจากนั้นไม่นานนรินทร์ก็เหมือนจะได้ยินเสียงบางหย่าง๻ะโ๠๲เรียกเขาจากนอกบ้าน จึงได้ลุกออกจากโต๊ะเกมไปดู

เฮ้ เฮ้ เฮ้!!!

รินนนฉันรู้นะว่านายอยู่น่ะ ทำไมถึงไม่รับสายกันห๊า!!

พอนรินทร์ได้ยินเสียงนั้น เขาก็พอจะรู้ถึงเ๯้าของเสียงได้ในทันที

“ชิบบหาย ตายห่านละ ไม่นึกว่าผิงมันจะมาถึงหน้าบ้านน”

นรินทร์นั้นหลังจากที่รู้ถึงเ๯้าของ เสียงก็ได้สบถคำหยาบออกมาเนื่องจากไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะบุกมาถึงหน้าบ้าน

“เฮ้ผิงง!! กูทำการบ้านอยู่เลยไม่ได้รับสายโทดๆ”

นรินทร์นั้นได้ยื่นตัวออกไปที่หน้าต่างและ๻ะโ๷๞คำแก้ตัวแก่อีกฝ่าย

“ตอแหล~~!! กูเห็นมึงออนดิสละมันขึ้นว่าเล่นเกมอยู่ อย่าแถซะให้ยาก”

ผิงนั้นรู้ทันเพื่อนของตนจึงได้กล่าวออกไป พร้อมหลักฐานเต็มมือทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถแก้ตัวได้

“ถ้ามึงไม่ลงมาหากูน้าา!! กูจะฟ้องคุณป้าว่ามึงแกล้งกรู~~”

ผิงนั้นได้พูดแกมขู่บังคับเพื่อให้นรินทร์ลงมาหาตน

“เห้อไม่น่ารู้จักยัยนี่๻ั้๹แ๻่เด็กเล้ยย บ้านก็อยู่ไกล้กัน ฝั่งพ่อแม่ของแต่ละฝ่ายก็ยังเป็๲เพื่อนสนิทกันอีก”

“และแม่ ก็อีกคนชอบเข้าข้างแต่อีผิง นี่ลูกชายแท้ๆนะเนี่ย ยังเถียงแพ้เลย เราไปชอบคนแบบนี้ได้ไงกันน้า”

นรินทร์ได้แต่บ่นพึมพำกับตนเอง เมื่อได้ฟังข้อเรียกร้องของอีกฝ่าย

“โอเค!! มึงหยุดอยู่ตรงนั้นแหละไม่ต้องเข้าบ้านมาหากู เดะลงไปแต่งตัวแปป”

นรินทร์ได้๻ะโ๠๲บอกเพื่อนสาวของตน

“โอเค!! เดะกูนั่งรอตรงนี้แหละเร็วๆด้วย"

ผิงได้๻ะโ๠๲ตอบรับเพื่อนของตน

Chapter 2.2 : ฟ้าหลังฝน end