[จบ] ทะลุมิติมาเป็นภรรยาอ้วนดันเจอแต่คนคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 35 นี่เป็นเงินก้อนใหญ่มาก

สวี่เจาตี้ยื่นมือออกไปเพื่อจะสลับกล่องข้าวของทั้งสองคน เฉินเจี้ยนกั๋วพูดว่า "นี่เป็นของผม วันนี้ผมรู้สึกไม่สบายท้อง ไม่อยากกินเนื้อ"

สวี่เจาตี้ไม่สนใจเขา เธอเข้าไปในครัวแล้วหยิบจานออกมา คีบเนื้อตุ๋นทั้งหมดใส่จาน แล้วตักข้าวออกมาจากกล่องข้าวสามในสี่ส่วน

กินน้อยขนาดนี้ ไม่กินเสียเลยยังจะดีกว่า

เฉินเจี้ยนกั๋วไม่พอใจ เขายังคิดว่าเธอกำลังงอนอยู่

ทั้งสองคนเงียบกันไปครู่หนึ่ง เฉินเจี้ยนกั๋วเห็นเธอกินเนื้อเพียงชิ้นเดียว จึงคีบผักกาดขาวและมันฝรั่งเส้นผัดใส่ชามของเธอเพิ่ม

สวี่เจาตี้กินจนอิ่มครึ่งหนึ่งก็หยุด ไม่กี่วันมานี้การลดน้ำหนักของเธอเห็นผลจริง ๆ เธอรู้สึกว่ากางเกงหลวมขึ้นมาก

เธอทำความสะอาดห้องเสร็จแล้ว หิ้วตะกร้าลงไปข้างล่างเด็ดหญ้ามาสองสามกำ นำมาสับละเอียดแล้วเติมรำข้าวสาลีลงไปหนึ่งกำ คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วเอาไปให้ไก่กิน

ลองเลี้ยงดูสักหนึ่งถึงสองเดือนก่อน ถ้าหากถึงเวลานั้นแล้วยังไม่ออกไข่ ก็ต้องฆ่าทิ้งอยู่ดี

เมื่อคู่สามีภรรยาของผู้บังคับการโจวมาถึง เฉินเจี้ยนกั๋วก็เปิดประตู ส่วนสวี่เจาตี้ที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะก็ลุกขึ้นยืนตาม

เมื่อเห็นคนที่เข้ามา สวี่เจาตี้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตานี่เอง

หลิวชุนหัวเห็นสวี่เจาตี้แล้วก็ยิ้มอย่างดีอกดีใจ

"น้องสาว ฉันมาหาเธอแล้วนะ"

"พี่สาวหลิว ที่แท้คุณก็เป็นภรรยาของท่านผู้นำนี่เอง"

หลิวชุนหัวกล่าวว่า "ใช่แล้ว เธอกลัวหรือเปล่า?"

ตั้งแต่แรก หลิวชุนหัวไม่ได้พูดว่าในลานกว้างนี้มีคนมากมายที่เห็นเธอแล้วหลบหนี สวี่เจาตี้สนิทกับตัวเอง ตอนแรกที่ยังไม่ได้พบกันก็ไม่รู้ แต่พอได้พบกันแล้วก็ชอบเธอมาก

สวี่เจาตี้ยิ้มและกล่าวว่า "ไม่กลัวหรอกค่ะ แค่รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย

ผู้บังคับการโจว พี่สาวหลิว นั่งก่อนนะคะ ฉันจะไปชงชาให้"

ผู้บังคับการโจวก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ทำไมภรรยาของเขาดูเหมือนจะสนิทสนมกับสวี่เจาตี้มาก

สองสามีภรรยานั่งอยู่ข้างโต๊ะ ผู้บังคับการโจวยิ้มแล้วพูดว่า "ดูเหมือนเธอทั้งสองจะมีความสัมพันธ์ที่ดีมากนะ"

หลิวชุนหัวตอบว่า "แน่นอนสิ ไม่กี่วันมานี้ผักกูดพวกนั้นก็เป็นฉันกับเสี่ยวสวี่ที่เด็ดมาด้วยกัน แล้ววิธีเก็บรักษาผักป่านั่นก็เป็นเสี่ยวสวี่ที่สอนฉันด้วย"

ภรรยาของตนเองเป็นคนเลือกมากขนาดนี้ การที่เธอชมใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ดูเหมือนว่าสวี่เจาตี้คนนี้จะเป็นคนดีจริง ๆ

เฉินเจี้ยนกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ

สวี่เจาตี้ถือถ้วยเคลือบสองใบออกมาวางตรงหน้าทั้งสองคน แล้วนั่งลงข้าง ๆ

ผู้บังคับการโจวกล่าวว่า "วิธีนั้นดีจริง ๆ ดูเหมือนว่านายจะหาคนที่คุยด้วยได้ในกองทัพนี้แล้วนะ"

ทุกคนหัวเราะเบา ๆ ผู้บังคับการโจวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "สวี่เจาตี้ วันนี้ฉันมาด้วยเรื่องสองเรื่อง เรื่องแรกคือฉันมาขอโทษ ครั้งที่แล้วที่เรียกเธอไปห้องสอบสวน เป็นเพราะฉันไม่ได้สืบสวนให้ชัดเจน ฉันขอโทษเธอในเรื่องนี้ หวังว่าเธอจะไม่ถือสาหาความ"

สวี่เจาตี้ยิ้มและกล่าวว่า "เรื่องนี้คุณไม่ได้ผิดอะไรค่ะ คุณย่อมมีความลำบากใจอยู่แล้ว นี่เป็นงานของคุณ ฉันเข้าใจได้ค่ะ"

พูดกลับไปถึงเรื่องครั้งที่แล้ว ถ้าจะสืบสวนกันจริง ๆ เธอคงหนีไม่พ้นแน่

"เรื่องที่สองก็คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ วันนั้นตอนที่เธอออกมาจากโรงพยาบาล ฉันได้กลิ่นคาวเลือดจริง ๆ แต่พวกเธอไม่ได้พูดอะไร ฉันก็ไม่กล้าถาม จนกระทั่งวันนี้ฉันถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น

ต้องบอกว่าเธอกล้าหาญมาก

วันนี้หลังจากที่รู้เรื่อง ในขณะที่ดีใจกับเธอ ฉันก็รู้สึกเป็นห่วงและโกรธมากกว่า

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เฉินเจี้ยนกั๋วกับจางชิ่งตงสองคนนั้นกลับไม่บอกอะไรฉันเลย

แป้งและน้ำมันถั่วเหลืองที่สถานีตำรวจส่งมาให้เธอเมื่อเช้า ตอนบ่ายฉันได้จัดการให้คนเอาไปส่งให้แล้ว รางวัลสำหรับเธอยังมีเงินอีกสองร้อยหยวนและธงประกาศเกียรติคุณหนึ่งผืน ฉันกับพี่สะใภ้ของเธอจะเอามาให้เอง"

ผู้บังคับการโจวได้วางธงปักลายดอกไม้ลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า "เธอรับสิ่งเหล่านี้ไว้ทั้งหมดเถอะ"

สองร้อยหยวน นี่มันเงินก้อนใหญ่มากเลยนะ

เงินสองร้อยหยวนนี้ เพียงพอให้เธออยู่ได้คนเดียวถึงสองปีเลยทีเดียว

"ขอบคุณที่พวกคุณมาส่งด้วยตัวเอง รบกวนพวกคุณจริง ๆ ค่ะ"

ผู้บังคับการโจวโบกมือ "นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว คนจากสถานีตำรวจมาตอนเช้า ตอนที่เธอไม่อยู่พอดี พวกเขาก็เลยมาหาฉันแทน"

"อ้อ เรื่องนี้เจียนกั๋วก็เพิ่งรู้ตอนเที่ยงเหมือนกัน พวกเธอสองคนไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม?"

เจียนกั๋วรู้สึกไม่สบายใจ พวกเขาเกือบจะหย่ากันอยู่แล้ว

หลิวชุนหัวจ้องเขาอย่างตำหนิ แล้วบ่นว่า "คุณถามคำถามดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง สองสามีภรรยาเขาก็ดีกันอยู่แล้ว ปากคุณนี่ช่างไม่เข้าท่าจริง ๆ"

ผู้บังคับการโจวยิ้มอย่างอ่อนโยน "ผมพูดไม่เป็นน่ะ ฮ่า ๆ ๆ"

สวี่เจาตี้มองเจียนกั๋วแวบหนึ่ง แล้วยิ้มกว้าง "ไม่มีหรอกค่ะ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้"

เฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกละอายใจจึงก้มหน้าลง เป็นเพราะตัวเขาเองที่ไม่เลือกที่จะเชื่อใจเธอ

นิสัยแย่ ๆ แบบนี้ ต่อไปเขาต้องแก้ไขจริง ๆ

ผู้บังคับการโจวกล่าวว่า "อ้อ ใช่แล้ว ยังมีจดหมายแนะนำอีกฉบบหนึ่ง เป็นจดหมายแนะนำจากสำนักงานตำรวจ แนะนำให้เธอไปทำงานเป็นพนักงานบริการที่ร้านอาหารของรัฐในอำเภอ

นี่คือจดหมายแนะนำ เธอลองพิจารณาดูก่อนว่าจะไปหรือเปล่า

ถ้าอยากไปก็ไปเลย ถ้าไม่อยากไปเราก็ไม่บังคับ เรื่องราวความกล้าหาญของเธอ ฉันได้ยื่นรายงานขออนุมัติไปเบื้องบนแล้ว เมื่อถึงเวลาจะต้องมีการจัดสรรงานที่เหมาะสมกับเธอมากกว่านี้แน่นอน"

สวี่เจาตี้ไม่ได้เปิดจดหมายแนะนำตัวด้วยซ้ำ เธอกล่าวว่า "ไป ฉันจะไปค่ะ"

เธอรู้ว่าเฉินเจี้ยนกั๋วดีกับเธอ แต่ผู้หญิงต้องการมีความมั่นใจ การตีเหล็กต้องเริ่มจากตัวเองให้แข็งแกร่งก่อน ดังนั้นก่อนที่จะมีโอกาสแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ สิ่งแรกที่เธอต้องเรียนรู้คือการพึ่งพาตนเอง

หลิวชุนหัวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เสี่ยวสวี่ เธอดูจดหมายแนะนำตัวก่อนแล้วค่อยพูดสิ"

"พี่หลิว ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน งานนี้ฉันคิดว่าดีมาก พนักงานบริการในร้านอาหารของรัฐ อาหารการกินน่าจะไม่เลวเลย"

เมื่อเทียบกับฟาร์มหมู เธออยากไปทำงานที่ร้านอาหารของรัฐมากกว่า

ผู้บังคับการโจวหัวเราะอย่างสดใส แล้วพูดว่า "ก็ดีนะ มีรายได้เพิ่มก็มีความมั่นคงเพิ่มขึ้น"

เขาก็รู้สึกว่างานในร้านอาหารของรัฐนั้นดี

หลิวชุนหัวพูดว่า "ถ้าเธอเลิกงานดึกในอนาคต ตอนกลางคืนสามารถมาหาฉันได้นะ ปกติฉันอยู่ในอำเภอตลอด"

สวี่เจาตี้ก็ไม่ได้ถามว่าหลิวชุนหัวทำอะไรในอำเภอ เพียงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "ได้เลยค่ะพี่สะใภ้"

ผู้บังคับการโจวมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า "งั้นก็ได้ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ พวกเธอก็พักผ่อนเร็ว ๆ หน่อย"

เฉินเจี้ยนกั๋วไม่ได้พูดอะไรเลย เขายืดตัวขึ้น ผู้บังคับการโจวจ้องเขาอย่างดุดัน "นายไปส่งฉันลงข้างล่างด้วย"

"ครับ" เฉินเจี้ยนกั๋วยืนตรงและตะโกนตอบทันที

ผู้บังคับการโจวทำหน้าอย่างจนปัญญา ด้วยนิสัยตรงไปตรงมาของเฉินเจี้ยนกั๋ว ไม่แปลกเลยที่สวี่เจาตี้จะโกรธ

สวี่เจาตี้ก็เดินตามไปส่งคนลงไปข้างล่างด้วย หลิวชุนหัวพูดว่า "น้องสาว พรุ่งนี้เช้าฉันต้องกลับไปทำงานในเมืองแล้ว ก็เลยไม่ได้ไปเก็บผักป่าด้วย

เธอจำคำพี่สาวไว้นะ ถ้าเธอเลิกงานดึก ก็มาหาฉันที่บ้านของฉันนะ"

"ได้ค่ะ พี่สาวหลิว"

สวี่เจาตี้มองส่งทั้งสามคนเดินจากไป แล้วจึงหันตัวขึ้นบันได

เมื่อผู้บังคับการโจวให้เฉินเจี้ยนกั๋วไปส่ง แน่นอนว่าต้องมีบางอย่างที่เธอไม่ควรได้ยิน

หลังจากที่พวกเขาเดินออกไปไกลแล้ว ผู้บังคับการโจวจึงพูดว่า "ตอนที่ฉันคุยกับพี่สะใภ้ของนาย นายก็ยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้

ตรงนี้ไม่มีคนนอก ฉันจะถามตรง ๆ นายยังแยกเตียงนอนกับเมียอยู่หรือเปล่า?"

เฉินเจี้ยนกั๋วใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที เห็นแบบนี้แล้วปิดบังไม่ได้แน่

พวกเขาสองสามีภรรยาต่างก็อายุสี่สิบห้าสิบปีแล้ว มีลูกกันมาแล้วด้วย ไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องอายอีก