ธาราเดินมาถึงหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเวลาที่เ้าของเสื้อได้นัดหมายเอาไว้ บริเวณในโซนของคณะนี้มีตึกอาคารที่ค่อนข้างทันสมัย เป็รูปแบบของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ซึ่งแตกต่างกับคณะสาขาประวัติศาสตร์ที่ค่อนข้างจะอนุรักษนิยม
ธาราเดินเข้ามายังใต้ตึกอาคารเหลียวซ้ายแลขวา เพื่อมองหาเ้าของเสื้อที่ชื่อว่า ซีวอน
ธารา : //มองนาฬิกา 18:10 น.
“สักพักก็น่าจะมาแล้วมั้ง?”
ธาราเข้ามานั่งรอที่โต๊ะพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มากดเล่นเพื่อคั่นเวลา
…………..
……..
…..
ผ่านไป30 นาที เ้าของเสื้อก็ยังไม่มาตามนัด
ธารา : “หมอนั่นจะลืมหรือเปล่านะ?”
//คิดในใจ
ธารา : “เราก็ลืมขอเบอร์ติดต่อเขาด้วยสิ!แต่เสื้อราคาเป็ล้าน เขาคงไม่น่าจะลืมหรอก”
.........
สักพักก็มีชายคนหนึ่ง เดินเข้ามาในตึก แล้วยืนหยุดอยู่ที่ข้างเสา จากนั้นก็กวักมือเรียกธาราให้เดินเข้าไปหา
ธาราจำได้ว่าชายคนนี้คือเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มของซีวอนจึงได้เดินเข้าไปหา
“นายเอาเสื้อมาคืนให้ซีวอนใช่มั้ย?”
ธารา : “ใช่ครับ..ผมมารอได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว”
“พอดีว่าซีวอนมีธุระกับที่บ้านน่ะก็เลยให้ฉันมารับเสื้อแทน”
ธารา : “อ๋อ.. อย่างงั้นเหรอครับถึงว่าไม่มาสักที”
ธาราเริ่มรู้สึกถึงความมีพิรุธ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้ อย่างน้อยก็เพื่อทำให้ตัวเองสบายใจ
ธาราได้ส่งมอบเสื้อคืนให้กับเพื่อนของซีวอนจากนั้นก็ได้เดินออกมาจากใต้ตึก
……….
บรรยากาศยามค่ำของที่นี่ดูเงียบสงบธาราเดินอยู่ในสวนสาธารณะ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับอาคารหอพักนักศึกษาของเขา
อาคารหอพักของที่นี่จะตั้งอยู่ในโซนเขตพื้นที่ส่วนบุคคล ซึ่งจะค่อนข้างห่างไกลจากอาคารเรียนพอสมควร
ด้วยความที่อยู่ไกลจากเขตสาธารณะพื้นที่แห่งนี้ ให้บรรยากาศเหมือนอยู่ในสถานที่ต่างจังหวัดไม่มีเสียงรบกวนจากการสัญจรภายนอกเลย
ในหอพักนี้ส่วนมากจะมีแต่พวกนักเรียนทุนเพราะเป็สวัสดิการของทางมหาลัย นักเรียนที่เสียค่าเรียนปกติส่วนใหญ่จะไม่ชอบมาเกลือกกลั้วกับพวกนักเรียนทุน แต่ก็มีนักเรียนไฮโซบางคนที่มีเหตุจำเป็ต้องมาพักอยู่ที่นี่ก็พอมีอยู่บ้าง
//เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น
ธารา : //รับสาย
“ครับแม่”
แม่ : “เป็ไงบ้างลูก ไปเรียนวันแรกสนุกมั้ย?”
ธารา : “สนุกครับที่นี่กว้างและใหญ่มากครับแม่ สวยเหมือนที่เห็นในรูปเลยครับ”
แม่ : “ดีแล้วล่ะ..ที่ลูกได้ทุนไปเรียนที่นั่นเพื่อนแม่มีแต่คนบอกว่าอิจฉาที่ลูกได้ไปเรียนที่นั่น ลูกๆเขาไปสอบกันตั้งหลายครั้งไม่มีใครผ่านกันสักคน”
ธารา : “แหะๆ ครับ..”
แม่ : “แล้วทำอะไรอยู่กินข้าวกินปลาหรือยังเนี่ย?”
ธารา : “ออกมานั่งเล่นข้างๆหอนี่แหละครับเดี๋ยวสักพักก็น่าจะไปหาอะไรกินแล้วล่ะ..”
แม่ : “แล้วมีเพื่อนใหม่หรือยัง?”
ธารา : “มีแล้วครับ วันนี้ได้เพื่อนใหม่มาสองคน”
แม่ : “จะคบใครก็ดูดีๆนะอย่าไปคบคนที่นิสัยไม่ดี พากันมั่วสุมกินแต่เหล้า..”
ธารา : “คร้าบแม่..”
แม่ : “บลาๆๆๆ…”
………
ธารานั่งคุยโทรศัพท์กับแม่ของเขาอยู่พักใหญ่จนดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงไฟต่างๆ รอบตัวอาคาร ก็เปิดสว่างขึ้น
สถานที่แห่งนี้ถูกออกแบบและตกแต่งมาให้เหมือนกับอยู่ในสถานที่พักผ่อนส่วนตัวแสงไฟที่ประดับประดาตามอาคาร และไฟกิ่งที่ตกแต่งไว้ตามสวนทำให้รู้สึกอภิรมย์เป็อย่างมาก
ธารา : //ถอนหายใจ
“เห้ออ.. คงจะดีกว่านี้ถ้าไม่เจอเื่แย่ๆเมื่อกลางวัน..จะได้คุยโม้ให้แม่ฟังมากกว่านี้”
ธาราลุกออกจากม้านั่งในสวนกำลังจะเดินออกไป แต่ก็สังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งหลับตาอยู่ตรงม้านั่งที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ ห่างกับเขาประมาณ 10 เมตร
ทันใดนั้นเอง หญิงสาวก็ได้ลืมตาขึ้นมา ราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกมองอยู่ธาราใจึงรีบเดินออกไปทันที
“เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าพึ่งไป!”
หญิงสาวะโเรียก
ธาราหันหลังมองด้วยความแปลกใจในขณะที่หญิงสาวคนดังกล่าวกำลังเดินตรงเข้ามา
“นายคือคนที่อยู่ในคลิปศูนย์อาหารใช่มั้ย?”
ธารา : “อ่อ.. ชะ..ใช่ครับ..”
“เราชื่อ รดา นะ เราเป็นักเรียนทุนเหมือนกับนาย”
ธารา : “ค..ครับ ผม ธารา ครับ”
//ทำหน้ามึน
รดา : “ว้าว.. ชื่อเพราะจังยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
//ยิ้ม
ธารา : “ครับ..ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”
//ยิ้มแหยๆ
รดา : //เอามือลูบท้องตัวเอง
“ท้องร้องมาสักพักแล้วอ่ะ หิวละ.. นายกินไรมารึยัง?”
ธารา : “อ่อ..ยังเลยกำลังจะออกไปหาอะไรกินอยู่”
รดา : “งั้นดีเลย เดี๋ยวฉันไปด้วย!”
ธารา : “ค..ครับ!?”
//ทำหน้างงๆ
ธารารู้สึกแปลกใจเหมือนกับว่ากำลังถูกตีสนิทอย่างกะทันหัน เริ่มไม่ค่อยไว้ใจผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าเธอจะมาดีหรือมาร้าย
…. ณ ร้านอาหารบริเวณใกล้หอพัก ….
ธาราและรดามานั่งทานมื้อเย็นด้วยกันในร้านอาหารนอกรั้วมหาลัย
รดา : “ดีจังมีคนมานั่งกินข้าวเป็เพื่อนด้วย”
//ยิ้มพร้อมกับเคี้ยวอาหารในปาก
ธารา : “เอ่อ..แล้วทำไมไม่ชวนเพื่อนมากินล่ะ?”
รดา : “ก็เพื่อนเรางดข้าวเย็นกันหมดเลย..พวกนั้นชอบแข่งกันสวยน่ะ”
ธารา : //มองด้วยความสงสัย
“ว่าแต่.. ตอนนั้นเธอทำอะไรเหรอ? ตอนที่อยู่ในสวน”
รดา : “อ๋อเราอยากมานั่งดูบรรยากาศตอนเย็นน่ะ”
ธารา : “แต่ว่า..ฉันเห็นเธอนั่งหลับตาอยู่นะ”
รดา : “เหรอ.. สงสัยเราคงเผลอหลับแน่เลยเวลามองพระอาทิตย์ตกแล้วมันมักจะง่วงทุกที”
ธารา : //รู้สึกไม่ไว้ใจ
“งั้นเหรอ?”
รดา : “ทำไมมองเราแบบนั้นล่ะเราทำให้เธออึดอัดหรือเปล่า?”
ธารา : “เปล่า.. แค่รู้สึกว่าเธอกำลังทำตัวตีสนิทฉันอยู่เหมือนกับว่าเธอตั้งใจจะมาเจอฉันแต่แรกอยู่แล้ว”
รดา : //ยิ้ม
รดายกแก้วน้ำมาดื่มจากนั้นท่าทีของเธอก็ดูเปลี่ยนไป เธอเอื้อมมือมาจับแขนของธารา ธารารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวราวกับมีคลื่นพลังงานบางอย่างไหลผ่านเข้ามาในตัว จากนั้นเขาก็รีบดึงแขนออกจากรดาด้วยความใ
ธารา : “เห้ย! นี่เธอทำอะไรน่ะ!?”
รดา : “ฉันแค่ช่วยกระตุ้นนาย”
ธารา : “นี่เธอเล่นบ้าอะไรอยู่เนี่ย!ฉันไม่ตลกด้วยนะ!!”
ธาราเริ่มรู้สึกกลัวกับท่าทีและการกระทำของรดา
รดา : //ยิ้มแล้วพูดกระซิบ
“ปู่ของนายรอดพ้นมาจากเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในคืนนั้นมาได้กับเพื่อนอีกคนนึง.. ”
ธาราได้ยินแล้วตาเบิกกว้างขึ้นมาทันที
ธารา : “เห้ย!! นี่เธอ..เธอรู้เื่นี้ได้ยังไง!?”
รดา : “แล้วนายอยากรู้มั้ย.. ว่าเพื่อนคนที่ว่านั้นเป็ใคร?”
ธาราใและอึ้งกับสิ่งที่รดาพูดออกมา
ธารา : “…..”
รดา : //ยิ้ม
“ถ้านายอยากรู้ เราก็ไปหาที่เงียบๆคุยกัน”
……………………..
หลังจากทานมื้อเย็นที่ร้านเสร็จธาราจึงพา รดา เข้ามาคุยในสวนสาธารณะที่เดิม
ธารา : “โอเค.. ที่นี่ตอนนี้ไม่มีคนละทีนี้จะคุยกันได้รึยัง?”
รดาชี้ไปที่กล้องวงจรปิด ที่ติดอยู่รอบอาคาร และตามเสาไฟในสวนสาธารณะ
ธารา : “อะไร? แค่กล้องวงจรปิดก็ไม่ได้เหรอ?”
รดา : //กระซิบ
“กล้องวงจรปิดของที่นี่สามารถบันทึกเสียงได้ไกลภายในรัศมี 10 เมตรถ้าคุยกันที่นี่ ฉันรับรองได้เลยว่า ชีวิตของนายต่อจากนี้ไป ไม่มีทางสงบแน่”
ธารา : //ใ
“นี่เธออำฉันอยู่หรือเปล่าเนี้ย? พูดอย่างกับฉันไปทำอะไรผิดมาฉันไม่เคยไปฆ่าใครนะ”
รดา : //สีหน้าจริงจัง
“ก็เื่ที่ฉันจะพูด มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับแค่ตัวนาย แต่มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉันกับครอบครัวฉันด้วย..”
ธารา : //ถอนหายใจ
“นี่มันเื่บ้าอะไรอีกเนี้ย!? โอเคๆงั้นจะไปคุยที่ไหน ฉันี้เีออกไปข้างนอกแล้วนะ”
รดา : “ไปห้องนายละกัน”
ธารา : “ห๊ะ!!?”
รดา : “ใอะไร?”
ธารา : “อยู่ๆจะมาเข้าห้องฉันแบบนี้มัน..”
รดา : “นี่! ฉันเป็ผู้หญิงนะฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่ะ”
ธารา : “ผู้หญิงสมัยนี้ร้ายกาจจะตาย..อีกอย่าง ฉันก็ไม่เคยพาผู้หญิงเข้าห้องสองต่อสองด้วย”
รดา : “อ่ะอ๊าา.. นี่นายยังเวอร์จิ้นสินะ?”
//ยิ้มมุมปาก
ธารา : //รู้สึกประหม่า
“นี่เธอ!..ฉันแค่กลัวว่าถ้าคนอื่นมาเห็นเธอเข้าห้องผู้ชายตอนมืดๆแบบนี้เธอจะเป็ฝ่ายเสียหายเอานะ!”
รดา : //หัวเราะ
“พวกเราอายุ 18 แล้วนะธาราเื่แบบนั้นที่นี่ไม่มีใครเขาถือกันหรอก”
ธารา : “แต่ว่า..”
รดา : “แล้วอีกอย่างนะฉันก็แค่จะเข้าไปคุยในห้องเฉยๆ ไม่ได้คิดจะชวนนายทำเื่อย่างว่าซะหน่อย.. แต่เอ๊ะ!?หรือว่านายคิด..”
ธารา : “เอ้ย! เปล่านะจะบ้าเหรอ! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย..”
รดา : //หัวเราะชอบใจ
“ฮ่าๆ หน้าแดงเชียว นายนี่น่ารักจังนะ..”
ธารา : //เก็บอาการ
“นี่เธอเลิกขำแล้ว.. ถ้าเป็ความลับมาก งั้นก็เอาเบอร์เธอมาแล้วเราค่อยโทรคุยกัน”
รดาหุบยิ้มทำหน้านิ่ง แล้วเดินเข้ามาตบหัวธารา
“เพี้ยะ!!”
ธารา : “โอ้ย!!? นี่เธอมาตบหัวฉันทำไมเนี้ย!?”
//เอามือกุมหัวตัวเอง
รดา : “นี่นายโง่หรือเปล่า? คุยผ่านโทรศัพท์ก็ไม่ต่างอะไรกับบันทึกเสียงไว้ให้คนอื่นมาโหลดไปฟัง”
ธารา : “ก็ไม่เห็นต้องทำร้ายกันด้วยนี่!ตัวแค่นี้แต่มือหนักเป็บ้า”
รดา : “ขอโทษๆ..ฉันเผลอน่ะ ขอโทษน้าา”
//ยิ้มแหยๆ
ธารา : //ถอนหายใจ
“ถ้าไม่กลัวคนอื่นจะมองว่าเสียหายงั้นก็ตามมาละกัน”
………………………….
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
3K
