Ep 20 : ซื้อทาส
ตอนนี้ผมก็มาหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายทาส ซึ่งตัวอาคารมีอยู่ 4 ชั้น ตั้งตระหง่านอยู่ แน่นอนว่าทาสเป็ที่นิยมสำหรับพวกขุนนางหรือคนที่มีอำนาจเื่เงินตรา
ทาสแบ่งออกได้หลายประเภท อย่างทาสที่ใช้เอาไว้ต่อสู้ ทาสที่เอาไว้ปรนนิบัติในยามค่ำคืน ทาสที่เอาไว้รองรับอารมณ์ของผู้คน และยังมีทาสสำหรับขนของอีกด้วย
เอาง่ายๆ ก็มีประเภททาสเยอะมากจนนับไม่หวั่นไม่ไหว ซึ่งส่วนใหญ่ก็แบ่งประเภทตามที่ผมกล่าวไป
แต่ที่ผมมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะว่า้าทาสไปบำเรอในกามหรืออะไร แต่ลูกสาวทั้งสองนั้น้า ผมมาหาทาสที่เอาไว้เป็เพื่อนเล่นและพูดคุยกับพวกเธอ
เพราะคงไม่อยากให้ตัวเองทนเหงา ในเวลาที่ผมไม่อยู่ล่ะมั้ง
(เอาเถอะ...)
ผมเดินเข้าไปยังในร้าน ก็พบกับชายที่แต่งตัวสมเสื้อเป็ชุดสูทสีดำดูหรูหราและมั่งคั่ง ออร่าของผู้มากมีอันจะกิน รวมกับบรรยากาศของการเป็พ่อค้าแผ่ออกมาจากตัวของเขา
“ไม่ทราบว่า คุณลูกค้าตามหาทาสแบบไหนอยู่หรือขอรับ?” ด้วยการเป็พ่อค้าทาส เป็นักขายอย่างดีเยี่ยม จึงรีบเดินเข้ามาสอบถามผมอย่างรวดเร็ว
“้าทาสที่อ่านออก เขียนได้และทำงานบ้านได้ รวมถึงเป็เพื่อนเล่นกับเด็กๆ ได้ ที่สำคัญเป็ผู้หญิง” ผมพูดออกไป ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไป ซึ่งผมก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย
ในร้านนั้นก็มีกรงขังสำหรับพวกทาสที่อยู่ในนั้น บางก็จ้องมองผมด้วยตาสายตาโกรธแค้น บางก็แววตาไร้ชีวิต ซึ่งพวกใหญ่เป็พวกมนุษย์สัตว์ซะมากกว่า
ดูท่าพวกเธอเ่าั้คงพบประสบการณ์ที่โหดร้ายไม่น้อยเลยทีเดียว
ส่วนใหญ่ก็เป็พวกขุนนางหรือคนที่เงิน ไม่พอใจแล้วจึงขายต่อให้กับพ่อค้าทาส ดูว่าพวกนักผจญภัยจะไม่ค่อยมีทาสสักเท่าไร เนื่องจากมันมีราคาที่สูงน่าใหาย ไม่รู้ว่าทำงานกี่ปีถึงจะซื้อได้
แต่ก็มีราคาถูกเช่นกัน แค่ราคาถูกก็ปาไปห้าสิบเหรียญเงินเสียแล้ว
จากที่ผมเห็นอัตราค่าครองชีพของที่นี่สูง เกือบเท่าเมืองหลวงในอาณาจักรเลย ทั้ง ที่เป็เมืองตามชายแดน สงสัยเป็เพราะว่า การเก็บภาษีสูงขึ้นละมั้ง หรือไม่ก็ภาษีแพงแบบนี้มาโดยตลอดอยู่แล้ว
เดินไม่นานนักก็ขึ้นมาที่ชั้นสองของร้าน พ่อค้าทาสพามายังหน้ากรงขังกรงหนึ่ง ในนั้นมีหญิงสาวที่มีร่างกายผอมแรง ดวงตาประกายแสงอ่อนๆสีน้ำเงิน บ่งบอกว่าเธอยังมีความเป็มนุษย์หลงเหลืออยู่ เสื้อที่สวมก็เป็ของทาสตามปกติ สีเทาปกปิดร่างกายส่วนบนและล่างเอาไว้พอดี ไม่ให้เปลือยเปล่าจนเกินไป อายุประมาณ 18-19 ปี หน้าอกยื่นออกมาพอให้เห็นมีอยู่บ้าง
ถึงแม้ว่าจะเห็นแบบนั้น แต่ในกรงขังก็ไม่ได้ดูสกปรกและมีสิ่งปฏิกูลของเสียอะไร ราวกับว่ามันสะอาดสะอ้าน ซึ่งเป็ทุกกรงขัง
“กระผมเองก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ของพ่อค้าทาสให้ดีหน่อยสิครับ ไม่อย่างนั้นแล้ว ลูกค้าคงจะไม่เหลี่ยวมองอุดหนุนกระผม” พ่อค้าทาสพูดอย่างอารมณ์ดี
ก่อนจะเล่าประวัติของหญิงสาวตรงหน้าให้ผมฟัง
“เธอเป็ลูกเมียน้อยของขุนนางในตระกูลหนึ่ง ซึ่งถูกเมียหลวงจับได้ ว่าสามีมีชู้ก็เลยเอามาลงโทษและขายมาให้กับทางผม แน่นอนว่าเป็ของ [มือสอง] ”
คำพูดนั้นทำให้ผมเข้าใจได้หลายอย่าง ของมือสองก็คือ ขายให้คนอื่นไปแล้ว แต่คนอื่นไม่พอใจ จึงได้ขายกลับคืนให้แก่พ่อค้าทาส
“ผมขอคิดราคาใน 60 เหรียญเงิน เนื่องจากเธอไม่ได้มีทักษะการต่อสู้อะไร เป็เพียงแค่มนุษย์ธรรมดา” พ่อค้าทาสเอ่ยเสนอราคา ซึ่งดูๆ ไปแล้ว ราคาของมันก็ไม่ได้ลดลง ถึงแม้จะเป็ของมือสองก็ตาม นั้นทำให้ทาสนั้น ไม่ค่อยมีคนซื้อ
เนื่องจากแพงและยังต้องดูแลเื่ค่าใช้จ่ายอีก อาหารการกิน แม้คุณจะแร้งน้ำใจ ให้ขนมปังดำราคาไม่กี่เหรียญทองแดงเป็อาหารก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็ค่าใช้จ่ายที่ฟุ่มเฟือย
ฉะนั้นนักผจญภัยส่วนใหญ่คิดว่าเก็บตังส่วนนี้ไปซื้ออาวุธ อุปกรณ์ดีๆ ยังดีเสียกว่า
ผมยังไม่ตอบตกลง หันไปมองอิมพีเรียล สไลม์และควีนวู๊ดว่าเธอจะเอายังไง ซึ่งควีนวู๊ดก็บอกผมว่า
“ท่านพ่อ ฉันััได้ถึงการคงอยู่ของตัวตนที่แข็งแกร่ง อยู่ชั้นสี่ ฉันอยากจะไปเห็นกับตาค่ะ”
เธอกล่าวเช่นนั้นกับผม ผมหันไปทางอิมพีเรียล สไลม์ เธอเองสั่นตัวให้ผมดู ความคิดของทั้งคู่ ทำให้ผมตัดสินบอกกับพ่อค้าทาสไป
“พาผมไปดูชั้นที่สี่หน่อยครับ อ้อ เพิ่มความ้าคือ สามารถต่อสู้ได้ แข็งแกร่งในระดับหนึ่งด้วย”
พ่อค้าทาสทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย เขาคงนึกไม่ถึงว่า ทำไมพวกผมรู้ถึงทาสอะไรบางอย่างที่แข็งแกร่งมีอยู่ล่ะมั้ง
ก่อนที่เขาจะเดินนำทางผมขึ้นไป
ภายในชั้นนี้มีทาสที่ใช้ในการต่อสู้และเวทมนต์ได้ ทาสที่พบเห็นก็มีมิโนทอร์ เอลฟ์สาว หมาป่า ไลโคเทรป พวกที่มีสติปัญญาระดับสูง
ทว่าพ่อค้าทาสไม่ได้หยุดเดินลงไปหน้ากรงของพวกนั้น แต่ไปยังส่วนลึกที่สุด ที่ตรงนั้นมีผ้าคลุมสีเทาปิดกรงทรงสี่เหลี่ยมเอาไว้อยู่
“เ้าสิ่งนี้ เป็ตัวตนที่หายไปนับหลายร้อยปี มันเป็ตัวตนที่ทรงอำนาจมาก ซึ่งกระผมไปจับมันตอนที่กำลังอ่อนแอและไร้ทางสู้ เชิญชมขอรับ”
พ่อค้าทาสค่อยๆ ดึงผ้าคลุมสีเทาออก เมื่อผ้าคลุมสะบัดหล่นลงถึงพื้น ผมก็ได้เห็นหญิงสาวผมสีทองอร่าม ดวงตาสีแดงดั่งโลหิตราว ดุดันและดูมุ่งร้าย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ผิวสีขาวเนียนเหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลน ขาวซีดราวกับกระดาษ แม้จะมีสวมเสื้อปกปิดจุดสำคัญเอาไว้ ผมก็ยังเห็นได้ชัดเจน
เธอสวยงามและไร้ที่ติ จนไม่สามารถบรรยากาศออกมาเป็คำพูดได้
“นี่คือเผ่าพันธุ์แวมไพร์ ที่มีอายุมานาน อดีตขุนพลจอมมาร ที่จอมมารได้ถูกฆ่าตายลง” พ่อค้าทาสยิ้มฉีกฟันขาวออกมา คุณสมบัติตรงหน้านี้ ทำให้ผมใขึ้นมา
อดีตขุนพลจอมมาร... ผมจ้องมองเธอด้วยกิฟท์ เนตรั ไม่มีส่วนของวงเวทอสูรแห่งพันธโบราณ เธอไร้การผูกมัด เพราะก่อนที่จอมมารจะตายลง คงปลดเธอออกจากการเป็อสูรพันธโบราณ
และเพราะแบบนั้นทำให้เธอเศร้าเสียใจที่ถูกจอมมารหักหลัง และคงจิตใจสลาย อ่อนแรง เมื่อเห็นจอมมารถูกฆ่าตาย
จอมมารยอมตาย เพื่อได้ให้เธอมีชีวิตรอดต่อไป แม้จะมีชีวิตรอด แต่ก็เป็เพียงแค่ร่างกายเท่านั้น เพราะจิตใจของเธอได้ถูกทรยศความไว้เนื้อเชื่อใจไปหมดแล้ว
“อา... เท่าไร?”
เพียงแค่ผมเห็น ก็รู้สึกเสียใจกับเธอเล็กน้อย ที่ต้องอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว
ในอนาคต... ผมจะต้องเป็แบบนี้ไหมนะ?
อนาคตที่ผมจะต้องถูกฆ่า และเลือกที่จะปกป้องลูกสาวของผม
ผมไม่อยากเกิดเื่แบบนี้ขึ้น เหมือนที่เธอกำลังประสบพบเจออยู่
แม้ว่า จอมมารคนนั้นจะตายลง แต่ผมขอสานเจตจำนงของจอมมารที่ตายไปก็แล้วกัน ให้เธออยู่รอดต่อไป ผมไม่คิดจะเป็ตัวแทนของเขาอะไรทั้งนั้น
แต่การจะให้เธออยู่แบบนี้ตลอดไปอย่างโดดเดียว ผมเองก็ปล่อยเอาไว้ไม่ได้เช่นกัน
พ่อค้าทาสฉีกยิ้มและพูดออกมาว่า...
“ทาสคนนี้ทางเราคิดอยู่ที่ สองร้อยเหรียญทองครับ” เพียงแค่อีกฝ่ายพูดมา ก็ทำให้บรรยากาศรอบๆ ตัวผมหนักอึ้ง ผมไม่ได้มีเงินเยอะมากขนาดนั้น
ผมตีสีหน้าเครียดขึ้น เมื่อเงินในกระเป๋าของผมมีอยู่แค่ 6 เหรียญทองกว่าๆ เท่านั้นเอง
ดูเหมือนว่าพ่อค้าทาสจะเข้าใจผิดที่ผมทำหน้ามันแพงไปหรือกำลังชั่งใจว่าจะตอบตกลงดีไหม เขาจึงเสนอสิ่งพิเศษออกมาอีกอย่างหนึ่ง
“ถ้าท่านลูกค้า ซื้อทาสคนนี้ กระผมจะแถมทาสที่เป็เผ่านางเงือกให้ครับ”
พ่อค้าทาสพูด พร้อมกับพาผมมายังจุดหนึ่ง และดึงผ้าที่คลุมออกไป ก็พบกับหญิงสาวที่มีดวงตาสีฟ้ามหาสมุทร ผมสีน้ำเงินเข้ม หางของเธอเป็หางปลา ั้แ่ลำตัวด้านล่าง
“กระผมจับได้ตอนที่มันเกยตื้นในทะเลเซเดีย ทางตอนใต้ของอาณาจักร เฟมิล ซึ่งค่าใช้จ่ายในการดูแลเธอมันสูงและยุ่งยาก อีกทั้งเธอสามารถเป็สัตว์เลี้ยงสวยงามได้อีกด้วย มีเวทที่เปลี่ยนขาตัวเองเป็ขาของมนุษย์ ถ้าตามปกติกระผมจะขายนางเงือกนี้ ราคา 70 เหรียญทอง แต่ถ้าท่านซื้อแวมไพร์ไปกระผมจะแถมฟรีขอรับ”
พ่อค้าเอ่ยสรรพคุณ โฆษณาอย่างเอาเป็เอาตายให้กับผม
ซึ่งทำให้ผมมีสีหน้าหนักใจทันที เพราะผมไม่ได้มีเงินที่จะซื้อได้เลย
เมื่อมองอิมพีเรียล สไลม์และควีนวู๊ด ใบหน้าของเธอบ่งบอกทันทีเลยว่าอยากได้ คงเพราะอยากจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับพวกเธอ
“ขอเวลาสักครู่นะครับ อยากของคุยอะไรกับนางเงือกเล็กน้อย”
“ได้ขอรับ การตรวจคุณภาพสินค้าก่อนซื้อด้วยตัวเองว่าพึงพอใจไหมก็เป็หน้าที่ของกระผมด้วยเช่นกัน” พ่อค้าทาสเอ่ยและไปยืนมุมหนึ่ง
ผมเดินเข้าไปหานางเงือกที่อยู่ในตู้ปลา ราวกับกระทำเธอเป็สัตว์เลี้ยงที่เอาไว้ดูเล่น เธอจ้องมองผมเล็กน้อย ไม่พยายามดิ้นหรือว่ายหนี เหมือนเธอััอะไรบางอย่างจากผมได้
“เธอน่ะ... มีความรู้ในเื่ของการทำประมงไหม?” ผมเอ่ยถามไปตรงๆ ในสิ่งที่ผม้า
ผมอยากจะทำการประมงควบคู่ไปกับการเกษตร นี่ผมยังมีแพลน เื่การทำปศุสัตว์ที่เอาไว้เป็อาหาร สำหรับในเมืองของผมอีกด้วย แน่นอนว่า เพียงแค่ปลูกพืชพรรณอย่างเดียว มันไม่ได้อะไร ก็เหมือนกับคนกินแต่ข้าว ขนมปังบ่อยๆ มันก็เบื่อเหมือนกันใช่ไหมล่ะ? นั้นจึงทำให้ผมพยายาม สร้างสรรค์อาหารที่แตกต่างออกมาให้มาหลากหลายอย่าง
“ฉันสามารถทำประมงได้ค่ะ มีความรู้เื่การเพาะเลี้ยงปลา กุ้ง หอย ปูและการขยายพันธุ์ ทั้งน้ำจืดและน้ำเค็ม แต่ถ้าให้ดี ทำประมงน้ำเค็มดีกว่า เนื่องจากว่าอาหารทะเลอร่อยและถูกปากมากกว่าค่ะ ส่วนน้ำจืด มันดูแลยาก เพราะต้องคอยระวังเื่การเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลันของน้ำ แต่ถ้าน้ำเค็มมันจะคงที่ สามารถเลี้ยงในบ่อหรือกระชังก็ได้ค่ะ”
เธอตอบผมอย่างเสียงดังและชัดเจน นั้นทำให้ผมคลี่ยิ้มกว้างออกมา
(เอาล่ะ... ปัญหาเื่ของการทำประมงก็เคลียร์ไปอีกหนึ่ง เหลือแค่การทำปศุสัตว์เท่านั้น)
ตอนนี้มันยิ่งทำให้ผมเริ่มอยากซื้อตัวของเธอไปมากขึ้นกว่าเดิม แน่นอนว่า ปัญหาในตอนนี้ก็คือผมไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น
แถมการจะเดินออกไปจากร้านไปตอนนี้ก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเสียด้วย
“ปะป๊า ลองให้เหรียญทองเก่าแก่เขาดูสิคะ”
อิมพีเรียล สไลม์กระซิบให้ผมฟังเบาๆ ซึ่งผมก็ทำท่าล้วงในกระเป๋าของผม หยิบเหรียญทองในสมัยก่อนออกมา และส่งมันให้พ่อค้าทาสดู
“เอ่อ... ไม่ทราบว่าใช้เหรียญทองแบบนี้ได้หรือเปล่าครับ?”
ผมเอ่ยถาม หลังจากที่พ่อค้าทาสรับเหรียญทองจากผมมาและก็ประเมิณมัน
“เหรียญทองนี้เป็เหรียญที่เก่ามากเลยนะครับ อีกทั้งตราสัญลักษณ์บนนี้เป็ของสมัยก่อนอย่างไม่ผิดแน่”
เขาตรวจสอบดูชั่วครู่ ร่ายวงเวทอะไรบางอย่าง สงสัยว่าตรวจสอบว่าเป็ของจริงหรือของปลอมล่ะมั้ง
ก่อนที่จะเบิกตากว้างขึ้น เมื่อเหรียญทองนั้นส่องสว่าง
“ไม่น่าเชื่อ มันคือเหรียญทองที่ใช้ในสมัยก่อน่ ยุค [ดีว่า De’va] เหรียญทองนี้บริสุทธิ์มากกว่าเหรียญทองที่ใช้ในสมัยนี้เสียอีก”
พ่อค้าทาสตกตะลึง เมื่อได้เห็นเหรียญสมัยก่อนตรงๆ ก็คราวนี้ แถมไม่สามารถเก็บอาการมือสั่นเอาไว้ได้
“ตามที่พวกเขาบันทึกเอาไว้เหรียญทองเหรียญนี้มีค่าเทียบเท่ากับเหรียญทองในสมัยนี้เท่ากับ 1000 เหรียญทองเลยนะครับ ไม่ทราบว่าท่านได้มาจากไหนขอรับ”
พ่อค้าทาสเอ่ยถามอย่างใ ซึ่งผมก็กระอักกระอ่วนใจที่จะตอบออกมา
เพราะสมมติถ้าผมตอบไป เขาคงต้องหาคนสืบเื่ผม และชีวิตของผมก็จะวุ่นวายขึ้น และถ้าเลือกตอบมีอยู่ในดันเจี้ยน พวกเขาก็จะเรียกนักผจญภัยไปค้นหาดันเจี้ยนนั้น เพื่อหาเหรียญนี้
ไม่ว่าทางไหนก็ทำให้มันวุ่นวายขึ้น และอาจจะสาวตัวมายังผมก็ได้
“กระผมล้อเล่นนะขอรับ เพราะไม่มีการเปิดเผยข้อมูลของท่านลูกค้าให้กับลูกค้าอื่นทราบ ฉะนั้นท่านลูกค้าจะจ่ายเหรียญทองนี้ เพื่อเป็การซื้อตัวทาสใช่ไหมขอรับ?”
เขาเอ่ยเล่นเล็กน้อย ซึ่งทำให้ผมใจหายใจคว่ำ แต่ผมก็คิดว่าเขาจะทอนเงินผมยังไง ในเมื่อมันเป็เหรียญเก่า เพราะถ้าทอนจริงๆ มันเป็แปดร้อยเหรียญทองใหม่ ซึ่งมันดูเยอะมากเกินไปที่นักผจญภัยคนเดียวจะมี
ราวกับเขารู้ว่าผมคิดอะไรอยู่
“กระผมจะติดท่านลูกค้าเอาไว้ก่อน เมื่อท่านลูกค้าคิดจะมาซื้อทาสอีก กระผมจะหักเงินในส่วนที่กระผมติดไป กระผมจะจ่ายเงินเป็หนื่งร้อยเหรียญทองก่อน เพื่อให้ท่านลูกค้ามีเหรียญทองใหม่ใช้ เพราะดูแล้วท่านจ่ายเหรียญทองเก่ามา ก็เพราะท่านไม่มีเหรียญทองใหม่มากขนาดนั้นสินะครับ”
แววตาพ่อค้าทาสนี่ดูถูกไม่ได้จริงๆ เขาล่วงรู้ว่าผมไม่มีเหรียญทองใหม่อยู่กับตัว ให้พอใช้จ่าย เพราะแบบนั้นผมเลยจ่ายเป็เหรียญทองเก่าให้แก่เขาไป
ซึ่งเขาก็จะลดหนี้ที่เขาติดกับผมไว้ ทำให้เขาติดผมแค่เจ็ดร้อยเหรียญทอง
ผมคิดว่าเขาคงเอาเหรียญทองเก่าของผมไปประมูลหรือขายที่ไหนสักที่ ยังไงชื่อเสียงพ่อค้าทาสกว้างไกลอยู่แล้ว ฉะนั้นสิ่งที่เขาได้กลับมา มันทำให้เขาไม่ได้ขาดทุน แต่ได้กำไรมากขึ้น
แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ในเมื่อเหรียญทองเก่าของผมนั้นมีอยู่หลายร้อยล้านเหรียญในคลัง หายไปสักเหรียญสองเหรียญก็ไม่เป็อะไรหรอก... มั้งนะ?
“งั้นมาทำพันธสัญญทาสด้วยครับ ด้วยการหยดเืลงบนร่างกาย ที่มีตราพันธสัญญาประทับอยู่”
ผมพยักหน้าและนำมีดที่รับจากพ่อค้าทาสมากรีดนิ้วชี้เล็กน้อย หยดเืปรากฏขึ้นมา ก่อนจะไปประดับที่ตราทาสของสาวแวมไพร์
แสงสว่างเปล่งแสงเล็กน้อย บ่งบอกว่าเธอเป็ทาสของผมแล้ว ก่อนจะทำแบบนี้กับนางเหงือก
พ่อค้าทาสเปิดกรงออก พร้อมกับสวมปลอกคอทาสให้แวมไพร์สาวและนางเงือก ติดกับโซ่ที่เป็เชิงเชือกเอาไว้จูงหรือลากพวกเธอ
“ขอบคุณที่มาใช้บริการร้านของกระผมนะขอรับ” เขาเดินมาส่งผมที่หน้าร้าน หลังจากที่ผมรับเงินทอนมาเรียบร้อยและทางอีกสองคน
(ตอนแรกจะเอาแค่หนึ่งคนไม่ใช่หรอ ทำไมได้กลับมาสองล่ะเนี่ย...)
ผมได้แต่เกาแก้มของตัวเองเบาๆ ก่อนจะพาพวกเธอออกจากร้านไป คงดูไม่ดีทางผมยืนตรงนี้นานไป
และเดินไปยังร้านเสื้อผ้าเป็ลำดับต่อไป...
462
