หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ไป๋จื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เพลงถ้ำอมตะจะกล่าวถึงดอกบัวได้อย่างไรเจ้าคะคุณหนู?ข้าว่ายังไม่ถึงเวลาที่ดอกบัวจะบานเลย เหตุใดท่านไม่คัดเพลงที่กล่าวถึงดอกหลิวอย่างเพลงแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวเซี่ยจิงล่ะเจ้าคะ?”

        อวิ๋นจื่อเห็นด้วยกับไป๋จื่อตอนนี้นางมีความสุขมาก ในขณะที่คัดนางก็ท่องบทกวีออกมาด้วย

        “นกนางแอ่นตัวน้อยบินผ่านเรือนหลังงามที่เงียบสงบและไร้ผู้คนต้นอินทผลัมตั้งตรง อากาศในช่วงพลบค่ำเย็นสบายนัก 

        สาวงามเพิ่งอาบน้ำเสร็จนางโบกพัดทรงกลมที่ทำจากผ้าไหมสีขาว 

        พัดทรงกลมกับข้อมือเปลือยเปล่าที่ดูเรียบเนียนดุจหยก

        นางเริ่มง่วง จึงเอนกายลงนอน 

        นางได้ยินเสียงเหมือนมีคนผลักประตูที่ทำจากผ้าปักนางจึงเปิดม่านที่หน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอก

        นางตกใจเพราะนึกว่ามีผู้มาเยือน

        แต่กลับเป็นเสียงลมพัดกระทบต้นไผ่สีเขียว

        ดอกทับทิมดูเหมือนผ้าพันคอสีแดง

        เมื่อกลีบดอกร่วงหล่นย่อมก่อให้เกิดทิวทัศน์ที่งดงามแต่อ้างว้าง 

        หยิบดอกทับทิมขึ้นมาสูดกลิ่นหอม

        ความงดงามภายใต้กลีบดอกให้ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์

        นางกลัวว่าลมตะวันตกจะพัดมาอย่างกะทันหันทำให้ดอกร่วงหล่นเหลือเพียงต้นและใบสีเขียว

        นางอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไหสุรา

        ก่อนกลีบสีแดงจะร่วงโรยน้ำตากลับร่วงหล่นลงก่อนแล้ว”

        เมื่อไป๋จื่อเห็นว่าผู้เป็นนายคัดเสร็จแล้วนางก็กล่าวชมด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหนูคัดได้ดี ทั้งยังอ่านได้ดีอีกด้วยเจ้าค่ะ”

        อวิ๋นจื่อกล่าวย้ำอีกครั้งว่า“ดูเหมือนเจ้าจะไม่เข้าใจความหมายของเพลงจริงๆ ดอกทับทิมอาจไม่ใช่คำที่มีความหมายถึงความสุขเสมอไปข้าจะลองคัดให้เจ้าดูอีกเพลง”

        อวิ๋นจื่อลงมือคัดทันทีเพลงที่นางเลือกคือวันหยวน

        “วิญญาณส่องแสงทำลายบรรยากาศดวงอาทิตย์ขึ้นแสดงถึงฤดูร้อน ปรับเปลี่ยนท่วงท่าในการเป่าขลุ่ยเสียงกลองสอดประสานกัน

        เฟิ่งหวงร่อนถลาไปมาเหนือฟ้าเมืองเหยาจูประตูวังมังกรเปิดออก ฝนตกในฤดูใบไม้ผลิมอบความอบอุ่นและชุ่มชื้น”

        ไป๋จื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม“คุณหนูหลอกลวงผู้คนเช่นนี้ได้อย่างไร? เหตุใดเพลงนี้ถึงฟังดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย? ลองคัดเพลงยามเย็นที่แม่น้ำในฤดูใบไม้ผลิดีหรือไม่เจ้าคะ?”

        ไป๋จื่ออ่านออกเสียง “ดอกท้อสามกิ่งใกล้บานแล้ว ฝูงเป็ดไม่ทันสังเกตเห็นความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ

        หวงฮวาเฮา[1]และต้นอ้อเริ่มแตกหน่อ ปลาปักเป้าว่ายทวนน้ำจากทะเลสู่แม่น้ำ  

        ห่านป่าบินไปทางเหนือห่างออกไปหลายพันลี้ 

        ในเมื่อทะเลทรายทางตอนเหนือมีลมแรงและมีหิมะตกดังนั้นเรามาใช้เวลาครึ่งเดือนในฤดูใบไม้ผลิที่บริเวณตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีกันเถอะ” 

        ไป๋จื่อกล่าวว่า “นี่คือความสุขเจ้าค่ะสิ่งที่คุณหนูคัดเมื่อครู่จะเรียกว่าความสุขได้อย่างไรกัน?”

        อวิ๋นจื่อยิ้ม “เมื่อไหร่กันที่เจ้ารู้ความหมายอันลึกซึ้งของเพลงนี้?”

        เมื่ออวิ๋นจื่อพูดจบก็เห็นเย่เช่อเดินตามหงหลิงเข้ามาเขากล่าวว่า “ถ้าเจ้าต้องการพูดคุยเกี่ยวกับความสุข ข้าจะคัดเพลงให้เจ้าอ่าน”

        อวิ๋นจื่อรับคำและสั่งให้ไป๋จื่อฝนหมึก

        เย่เช่อส่งยิ้มเล็กน้อยให้นางแล้วเริ่มลงมือคัดอักษร

        “เหมิงหรงเป็นป่าที่มีความสมบูรณ์ในตัวเองดอกไม้ที่งดงามจะเบ่งบานในยามพลบค่ำ

        ต้นกล้วยแดงที่เติบโตในแคว้นทางใต้เอาแต่เปรียบเทียบรูปร่างลักษณะของกันและกันแต่ต้นหลิวในซีหลิงกลับมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

        ตัดเย็บเสื้อผ้าและประดับประดาด้วยมุกเม็ดงามสายฝนกระหน่ำลงมา อากาศเย็นยะเยือก หมอกปกคลุมไปทั่ว

        หิมะที่ปกคลุมพื้นดินไม่ใช่สิ่งไร้ประโยชน์เมื่อโยนปิ่นปักผมลงไปย่อมไม่แตกหัก”

        ขณะที่เย่เช่อคัดอักษร ไป๋จื่อก็อ่านออกเสียงให้อวิ๋นจื่อฟัง

        หลังจากอ่านจบไป๋จื่อก็กล่าวติดตลกว่า“เพลงที่คุณชายคัดมีความหมายลึกซึ้งจริงๆ”

        เย่เช่อพยักหน้าและกล่าวชม“เจ้าฉลาดมาก!”

        จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้อวิ๋นจื่อและถามนางว่า“เจ้าชอบหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อก้มหน้าและไม่กล่าวอะไร

        เย่เช่อขยิบตาให้สาวใช้ทั้งสองพวกนางจึงเดินออกจากห้องอย่างรู้ความ 

        เย่เช่อกล่าวต่อว่า“ปี้เหยียน นี่เป็นเพลงที่ข้าชอบ”

        อวิ๋นจื่อกล่าวว่า “ข้าชอบเจ้าค่ะคุณชาย”

        เย่เช่อลูบผมของนางเบาๆดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรัก

        เขาถามว่า “เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดถึงดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย?”

        อวิ๋นจื่อยิ้มเล็กน้อย“ข้าไม่ได้ไม่มีความสุข ข้าแค่คิดว่าหลังจากพบคุณชายแล้ว ประเดี๋ยวท่านก็จะจากไปอีกครั้งข้าจึงรู้สึกผิดหวัง”

        เย่เช่อสะเทือนใจเล็กน้อยเขารั้งตัวนางเข้ามากอดอย่างแนบแน่น

        ลมหายใจอันอบอุ่นและอ่อนโยนราวกับสายน้ำค่อยๆไหลเวียนอยู่ในอากาศ

        อวิ๋นจื่อได้ยินเพลงกู่ฉินมามากและนางยังเล่นกู่ฉินได้ไพเราะอีกด้วยแต่มันไม่ไพเราะเท่ากับเสียงหัวใจของเขาในตอนนี้

        เย่เช่อได้พบเจอผู้คนมากมายและผ่านประสบการณ์มามากแต่หญิงสาวในอ้อมแขนทำให้เขาอยากหยุดอยู่ที่นางและละทิ้งหลายอย่างที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันละทิ้งในชีวิตนี้เขาอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับนาง

        พวกเขาสวมกอดกันอย่างแนบแน่นราวกับรู้จักกันมานาน

        เย่เช่อรู้ว่าน้องชายของตนเองเดินทางมาที่เมืองหยงโจวเพื่อตามหาเขาการกระทำเช่นนี้ย่อมตีความได้ว่าอีกฝ่ายต้องการประกาศสงครามกับเขาบางทีจากนี้ไปเขาอาจเผชิญกับเหตุการณ์นองเลือดอย่างที่ไม่เคยเผชิญมาก่อน

        อย่างไรก็ตาม นางทำให้เขาไม่อยากใส่ใจเรื่องราวเหล่านั้น

        ส่วนอวิ๋นจื่อก็เพิ่งรู้ว่าสมาชิกในครอบครัวของนางจากไปอย่างกะทันหันแต่นางกลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย  

        นางโศกเศร้ามาก

        แต่เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของเย่เช่อนางกลับรู้สึกว่าบางทีสิ่งต่างๆ อาจไม่ได้แย่ขนาดนั้น สถานการณ์ในภายภาคหน้าอาจพลิกกลับได้บางทีอาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่เมืองฉินโจว

        ไม่แน่ว่าทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงไป

        อย่าหวาดกลัว ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องของอนาคต

        จู่ๆ นางก็นึกถึงเพลงเพลงหนึ่ง

        “คืนนี้เป็นค่ำคืนแบบใด?ข้าต้องลงเรือลำเดียวกับองค์ชาย นี่เป็นความรักที่ไม่ควรเกิดขึ้น

        อย่าได้ละอาย จงอ่อนน้อมถ่อมตน

        ภูเขามีต้นไม้ต้นไม้มีกิ่งก้าน ข้าชอบเจ้าได้แค่ในใจ ไม่อาจให้เจ้ารับรู้”

        นี่เป็นเพลงที่เสด็จแม่เคยสอนนางนางจะร้องเพลงนี้ก็ต่อเมื่ออยู่คนเดียว อยู่ต่อหน้าเสด็จแม่ หรืออยู่ต่อหน้าคนที่นางรักมากที่สุดเท่านั้น

        อวิ๋นจื่อจำเนื้อเพลงทั้งหมดไม่ได้

        นางไม่ได้ท่องเนื้อเพลงออกมาแต่นางรู้สึกราวกับเพลงนี้ดังกึกก้องอยู่ในใจนาง

        บรรยากาศรอบข้างมีแต่ความเงียบงัน

        ทั้งคู่สวมกอดกันเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนของอีกฝ่าย

        เป็นไปได้หรือไม่ว่านางกับเขาเคยพบเจอกันเคยรู้จักกัน และเคยตกหลุมรักกันมาก่อน?

        หากสิ่งที่เรียกว่าการกลับชาติมาเกิดมีอยู่จริงนางกับเขาจะเคยพบกันมาก่อนหรือไม่?

        บางทีอาจจะเคย

        อุณหภูมิระหว่างทั้งสองค่อยๆสูงขึ้น

        ความรู้สึกคุ้นเคยผุดขึ้นในใจของนาง

        ไม่สิ ต้องเคยแน่ นางกับเขาต้องเคยรู้จักกันและต้องเคยรักกันมาก่อน!

        ไม่อย่างนั้นเหตุใดในใจของนางถึงเกิดความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้?

        ทั้งสองดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดสิ่งใดอยู่และยิ่งสวมกอดกันแน่นขึ้น

        เย่เช่อพึมพำเบาๆ“ปี้เหยียน ข้ารู้สึกว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนและเคยรักกันอย่างลึกซึ้ง เจ้าจะว่าอย่างไรถ้าข้าถามว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

        เสียงของเขาคล้ายกับเสียงลมที่พัดอย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นดุจขุนเขา

        อวิ๋นจื่อไม่ตอบ นางค่อยๆดันตัวออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยและแตะริมฝีปากที่ชุ่มฉ่ำของนางเข้ากับริมฝีปากของเขาเบาๆ

        ราวกับจิตวิญญาณของทั้งสองได้เชื่อมโยงกัน

        เย่เช่อไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เขาจูบหญิงสาวอย่างดูดดื่ม

        ริมฝีปากของนางราวกับแอ่งน้ำพุที่ใสสะอาดและมีรสชาติหวานล้ำหลังจากที่เขาได้ลิ้มรสแล้วก็ไม่อยากปล่อยมือจากนางอีก

        ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนางพร่ามัวราวกับหมอกควันเขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้

        จนกระทั่งเย่เช่อรู้สึกว่าอวิ๋นจื่อกำลังหายใจหอบเขาจึงถอนริมฝีปากออก จากนั้นเขาก็สวมกอดนางอย่างอ่อนโยน แล้วแสดงความรักใคร่และปลอบประโลมด้วยการจูบผมของนางอย่างแผ่วเบาเขารู้สึกราวกับว่าหัวใจของตนเองถูกสาดส่องด้วยแสงจันทร์ที่ให้ความรู้สึกสงบนิ่งและงดงาม

        เย่เช่อรู้สึกราวกับเดินทางผ่านเวลามาหลายพันปีจนกระทั่งในที่สุดก็ได้พบนางการได้เห็นหญิงสาวในชุดขาวมีสีหน้าเศร้าโศกทำให้เขาเศร้าใจยิ่งนัก

        เขาอาจเคยรู้จักนางจากในชาติก่อน

        นางแต่งกายด้วยชุดขาวและดูสูงส่งราวเทพเซียนทำให้เขารู้สึกหลงใหลยิ่งนัก

        “ปี้เหยียน”

        เขาเรียกชื่อนางเบาๆ

        หญิงสาวที่กำลังเหม่อลอยเงยหน้าขึ้นนางมองเขาด้วยสายตาที่อบอุ่นและถามว่า “มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

        ทั้งสองสบตากันและรู้สึกราวกับว่าภาพที่เห็นตรงหน้าจะไม่มีทางลบเลือนไปจากหัวใจ

        ดอกไม้ในสวนกำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่

        เช่นเดียวกับนางและเขาในตอนนี้

        ------------------------

        [1] หวงฮวาเฮาคือโกฐจุฬาลัมพา เป็นพืชชนิดหนึ่งในสกุลโกฐจุฬาลัมพา วงศ์ทานตะวันภาษาจีนกลางเรียกว่าหวงฮวาเฮา ส่วนตำรายาแผนโบราณจีนเรียกส่วนต่างๆของพืชชนิดนี้ที่นำมาตากแห้งว่าชิงเฮา เป็นไม้ล้มลุกที่มีอายุเพียงหนึ่งปีมีกลิ่นแรง มีขนประปราย เมื่อแก่ขนจะหลุดร่วงไป บริเวณใบมีต่อมน้ำมัน ดอกมีสีเหลืองหรือเหลืองเข้ม