ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        เป้าหมายในการมาของจางกุ้ยเฟินในครั้งนี้คือจักรยานสักคัน เมื่อพูดดีๆ ไม่ได้ผล เธอก็คงต้องใช้วิธีอันธพาลมารีดไถเอา

        ย่าหลินเป็นคนมีเหตุผล สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือจางกุ้ยเฟินเล่นไม้ตายอันธพาลนี่แหละ

        เมื่อจางกุ้ยเฟินเริ่มใช้วิธีอันธพาลกับเธอ ย่าหลินก็จนปัญญาจริงๆ ไม่เพียงแต่จนปัญญาเท่านั้น ความดันของเธอก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เพราะความโกรธ

        "กุ้ยเฟิน นี่เธอพูดภาษาคนอยู่หรือเปล่า? เธอช่วยพวกเราไว้ครั้งหนึ่ง แล้วคิดว่าจะมาเกาะพวกเรากินไปทั้งชาติเลยหรือไง?" เพราะโกรธมาก ริมฝีปากของย่าหลินจึงสั่นระริกขณะพูด

        ยังไม่ทันที่จางกุ้ยเฟินจะได้พูดอะไร หูหลันเยวี่ยก็พรวดพราดออกมาจากห้องเล็กอย่างรวดเร็ว "จางกุ้ยเฟิน วันนี้คุณมารีดไถจักรยานของบ้านสกุลหลิน พรุ่งนี้ก็คงจะมารีดไถบ้านกับที่ดินของบ้านสกุลหลินแล้วสิท่า?"

        เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีขึงขังของหูหลันเยวี่ย จางกุ้ยเฟินก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "หูหลันเยวี่ย แกก็เป็นครูบาอาจารย์คนหนึ่งนะ มารยาทขั้นพื้นฐานยังไม่รู้จักเลย ตอนนี้แกหมั้นกับหลานชายฉันแล้ว ไม่ควรจะเรียกฉันว่าป้าใหญ่หน่อยเหรอ? ถึงจะไม่เรียกป้า อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้ใหญ่มากกว่า เรียกชื่อผู้ใหญ่ตรงๆ แบบนี้ แกไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาหรือไง?"

        หูหลันเยวี่ยแค่นเสียงใส่จางกุ้ยเฟินที่มาวางท่าเป็นผู้ใหญ่กับเธอ "ถึงหนูจะไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา หนูก็ไม่หน้าด้านจนไปรีดไถของของคนอื่นหรอก นอกจากอายุที่มากกว่าแล้ว คุณมีอะไรที่เป็นผู้ใหญ่บ้าง? จางกุ้ยเฟิน ตอนนี้พวกเราไปหาเลขานุการหมู่บ้านให้ตัดสินเรื่องนี้กัน ถ้าเขาเห็นว่าย่าใหญ่กับหลินซือหย่วนควรจะให้จักรยานพวกคุณคันหนึ่ง ก็ไปเข็นจักรยานกลับบ้านได้เลย แต่ถ้าเลขานุการหมู่บ้านบอกว่าไม่ควรให้ ต่อจากนี้ไปคุณก็อย่ามารบกวนย่าใหญ่กับหลินซือหย่วนอีก"

        หูหลันเยวี่ยไม่รอให้จางกุ้ยเฟินได้ตอบสนอง เธอก็ตรงเข้าไปจับข้อมือของอีกฝ่ายทันที

        "ใช่ ไปขอให้เลขานุการหมู่บ้านช่วยตัดสินเรื่องนี้กัน" ท่าทีของย่าหลินดูฮึกเหิมกว่าเมื่อครู่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด

        "ฉันไม่ไป ใครอยากไปก็ไปสิ" จางกุ้ยเฟินพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการจับกุมของหูหลันเยวี่ย แต่ออกแรงมากเท่าไหร่เธอก็หลุดพ้นจากการจับกุมของอีกฝ่ายไปไม่ได้

        จางกุ้ยเฟินไม่คิดว่าเด็กสาวที่ดูบอบบางจะมีแรงเยอะขนาดนี้

        หูหลันเยวี่ยลากจางกุ้ยเฟินออกไปข้างนอก "คุณติดใจการรีดไถเงินจากย่าใหญ่กับหลินซือหย่วนมากเลยใช่ไหมคะ? หนูไม่เชื่อหรอกว่าหนูจะจัดการคนแบบคุณไม่ได้"

        จางกุ้ยเฟินไม่เต็มใจที่จะถูกหูหลันเยวี่ยลากไปอย่างแน่นอน เธอทั้งดิ้นรนและด่าทอไปพร้อมๆ กัน

        ไม่นานนัก หูหลันเยวี่ยก็ลากจางกุ้ยเฟินออกมานอกบ้านได้สำเร็จ

        บังเอิญว่าแม่เฒ่าหูก็กำลังออกมาจากบ้านเพื่อเตรียมตัวจะมาขอข้าวกินที่บ้านใหญ่เช่นกัน

        ในเมื่อเธอได้คืนดีกับลูกชายคนโตผ่านการแกล้งป่วยแล้ว แม่เฒ่าหูก็สามารถมาที่บ้านใหญ่เพื่อขออาหารกินได้อย่างเปิดเผยและเป็นธรรมชาติเหมือนเดิม

        เธอคาดคะเนว่าหูหลันเยวี่ยกลับมาจากในเมืองเมื่อวานนี้จะต้องซื้อของอร่อยๆ กลับมามากมายแน่นอน

        แต่ไกลๆ แม่เฒ่าหูก็ได้ยินเสียงจางกุ้ยเฟินด่าทออยู่

        จางกุ้ยเฟินด่าหูหลันเยวี่ย แม่เฒ่าก็ยอมไม่ได้อยู่แล้ว

        แม่เฒ่าหูมีหลักการ หลานสาวเธอ เธอด่าได้คนเดียว แต่คนนอกด่าไม่ได้

        เมื่อเห็นหูหลันเยวี่ยลากจางกุ้ยเฟินออกมาจากบ้านสกุลหลิน แม่เฒ่าหูก็รีบเข้าไปหา "เยวี่ยเยวี่ย เกิดอะไรขึ้น?"

        หูหลันเยวี่ยรีบตอบ "คุณย่าคะ จางกุ้ยเฟินได้ยินมาว่าบ้านย่าใหญ่มีจักรยานสองคัน ก็เลยจะมารีดไถเอาไปคันหนึ่งให้ได้ ย่าใหญ่ไม่ยอมให้ จางกุ้ยเฟินก็เลยเริ่มใช้วิธีอันธพาล หนูจะพาเธอไปให้เลขานุการหมู่บ้านตัดสินเรื่องนี้ค่ะ"

        ในขณะที่พูดคุยกับแม่เฒ่า หูหลันเยวี่ยก็ได้ปล่อยข้อมือของจางกุ้ยเฟิน

        ในที่สุดจางกุ้ยเฟินก็เป็นอิสระ แต่แทนที่จะจากไป เธอกลับยิ่งคันเขี้ยวเมื่อคิดถึงเรื่องที่ครู่ก่อนหน้า หูหลันเยวี่ยจะจับตนไปหาเลขานุการหมู่บ้าน

        "ยัยเด็กบัดซบ ยังไม่ทันได้แต่งงานกับหลานชายฉันเลย แต่กลับคิดจะมาคุมชีวิตเขาแล้วเหรอ?" ในขณะที่จางกุ้ยเฟินด่าทอหูหลันเยวี่ยอย่างดุเดือด เธอกลับไม่ทันสังเกตว่าแม่เฒ่าหูยืนอยู่ข้างๆ 

        แม่เฒ่าหูกระแทกศอกใส่จางกุ้ยเฟิน "กุ้ยเฟิน นี่แกคิดว่าฉันหูหนวกใช่ไหม?"

        "แม่เฒ่าหู ในเมื่อหูไม่ได้หนวก ก็พาลูกหลานที่บ้านกลับไปอบรมสั่งสอนหน่อยนะ อย่าให้มันทำตัวไม่มีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่อยู่แบบนี้" จางกุ้ยเฟินไม่ได้เห็นแม่เฒ่าหูอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

        แม่เฒ่าหูเบ้ปาก "จางกุ้ยเฟิน เมื่อก่อนแกจะไปรีดไถเงินจากน้องหลินกับหลินซือหย่วนยังไง ฉันคนนี้ไม่สน แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นญาติของบ้านสกุลหูแล้ว ถ้าคิดจะรังแกคนซื่อๆ บ้านนี้อีก ฉันคนนี้ไม่อยู่เฉยแน่"

        ถึงแม่เฒ่าหูจะยังไม่ได้ทำความเข้าใจอย่างละเอียดว่าบ้านหลินซือหย่วนมีจักรยานสองคันได้อย่างไร แต่เธอก็เชื่อว่าการที่จางกุ้ยเฟินมารีดไถ แสดงว่าบ้านสกุลหลินมีจักรยานสองคันจริงๆ

        แน่นอนว่าแม่เฒ่าหูจะไม่ยอมให้จางกุ้ยเฟินรีดไถจักรยานของบ้านสกุลหลินไปแน่

        หูหลันเยวี่ยรีบจับมือแม่เฒ่าหูอย่างแผ่วเบา "คุณย่าคะ รีบกลับบ้านไปเถอะค่ะ หนูจะพาย่าใหญ่ไปหาท่านเลขานุการหมู่บ้าน ให้ท่านเป็นคนตัดสินเรื่องของจางกุ้ยเฟินเองค่ะ จางกุ้ยเฟินไม่ฟังเหตุผล หนูไม่อยากให้คุณย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้เลย"

        ยิ่งหูหลันเยวี่ยพูดแบบนี้ ก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกอยากยืนหยัดสู้ของแม่เฒ่าหู

        "จางกุ้ยเฟิน ถ้ายังเห็นแก่หน้าตาอยู่ก็รีบกลับไปซะ ถ้าเรื่องนี้บานปลายไป คนที่จะอับอายก็คือบ้านแกเองนะ" แม่เฒ่าหูพูดเหมือนกำลังยื่นคำขาดให้จางกุ้ยเฟิน

        จางกุ้ยเฟินจะยอมก้มหัวให้แม่เฒ่าหูได้อย่างไร "แม่เฒ่าหู ฉันเข้าใจแล้ว หูหลันเยวี่ยทั้งดื้อรั้นและเอาแต่ใจ ที่แท้ก็เป็นเพราะมีย่าอย่างคุณนี่เอง"

        "เมื่อกี้แกบอกว่าใครดื้อรั้นเอาแต่ใจ?" แม่เฒ่าหูไม่เพียงแต่ใช้คำพูดกดดันจางกุ้ยเฟิน มือไม้ของเธอก็พร้อมทำงานด้วย

        แม่เฒ่าหูพุ่งเข้าไปผลักจางกุ้ยเฟินทันที

        เมื่อโดนผลักเข้าให้ จางกุ้ยเฟินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "พูดถึงแกนั่นแหละ คนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมดว่าย่าแก่ๆ อย่างแกน่ะเป็นคนไร้เหตุผล!"

        จางกุ้ยเฟินกำลังจะคว้าข้อมือของแม่เฒ่าหู ทำท่าจะกระชากอีกฝ่ายออกไป

        แต่มือของจางกุ้ยเฟินเพิ่งจะสัมผัสกับแขนเสื้อของแม่เฒ่าหูเท่านั้น แม่เฒ่าก็เซล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเสียแล้ว

        "จางกุ้ยเฟิน แกมันใจดำอำมหิต พูดจาไม่ดีก็ว่าไปอย่าง แกยังมาผลักฉันทำไมอีก?" แม่เฒ่าหูแหกปากโวยวายลั่น

        เมื่อเห็นแม่เฒ่าหูล้มลง ย่าหลินก็จะเข้าไปพยุง แต่หูหลันเยวี่ยก็ส่งสายตาห้ามไว้ก่อน

        หูหลันเยวี่ยรู้อยู่แล้วว่า หากให้คุณย่ามาจัดการจางกุ้ยเฟินเสียเอง ย่อมดีกว่าไปพึ่งเลขานุการหมู่บ้าน และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นเช่นนั้น

        จางกุ้ยเฟินเป็นคนพาล แต่แม่เฒ่าหูก็ไม่ใช่หญิงชราธรรมดาเหมือนกัน คนพาลก็ต้องเจอคนพาลด้วยกันถึงจะเอาอยู่

        เมื่อเห็นแม่เฒ่าหูล้มลงกับพื้น จางกุ้ยเฟินก็ไม่ได้รู้สึกตกใจเลยสักนิด "ยัยแก่ตายยาก แกนอนลงไปทำไม จะมารีดไถเงินใครหรือไง?"

        "จางกุ้ยเฟิน คุณผลักย่าของหนูจนล้ม ยังไม่รีบไปพยุงขึ้นมา แถมยังพูดจาถากถางกันอีก คุณไม่รู้บ้างเลยหรือไง? ย่าของหนูอายุปูนนี้แล้ว ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกคุณทั้งครอบครัวจะรับผิดชอบไหวไหม?" เพื่อดึงดูดความสนใจจากผู้คนที่สัญจรไปมา หูหลันเยวี่ยจึงแทบจะตะโกนใส่จางกุ้ยเฟินแล้ว

        วันนี้เป็นวันตลาดนัด ผู้คนมากมายที่มาจับจ่ายซื้อของจะต้องเดินผ่านเส้นทางนี้พอดี