บทที่ 19
ฉันชอบนาย (รีไรท์)
ในตอนกลางคืน หลังจากที่ทุกคนผล็อยหลับไป หยางเซียวเล่อก็เติมสิ่งของลงในถุงเก็บของที่มีทั้งขนม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และขวดแก้ว แล้วเดินทางเข้าสู่โลกซิ่วเจินอย่างเงียบ ๆ
ผู้าุโหยางมองไปยังดวงดาวและดวงจันทร์ ในที่สุด หยางเซียวเล่อก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง
“น้องชาย หากเ้าไม่กลับมาอีก สวนสมุนไพรของข้า จะถูกชายชราพวกนั้นรื้อทิ้ง !” ผู้าุโหยางขมวดคิ้วและทักทายเขาด้วยใบหน้าขมขื่น
“จริงจังขนาดนั้นเลยหรือ ?” หยางเซียวเล่อดื่มชา เพื่อดับกระหาย และถามทันทีว่า “ท่านเคยทำให้ใครขุ่นเคืองหรือไม่ ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของผู้าุโ หยางก็ยิ่งย่นมากขึ้นไปอีก เขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “นั่นไม่ใช่เพราะเ้าหรือ”
“ข้า ? ข้าทำให้ใครขุ่นเคืองหรือ ?”
ผู้าุโหยางพูดอย่างกังวลใจว่า "ข้อตกลงที่เราตกลงกันไว้ล่ะ ? ข้าบอกข่าวเื่สินค้าใหม่ออกไป แต่เ้ากลับไม่มา พรุ่งนี้ข้าจะให้อะไรพวกเขาดี หัวของข้าหรือสวนสมุนไพรอันล้ำค่าของข้าล่ะ"
หยางเซียวเล่อจิบชาอย่างใจเย็นและโยนถุงเก็บของลงบนโต๊ะโดยไม่ได้ตั้งใจ “ใจเย็น ๆ ข้าอยู่ที่นี่แล้ว”
ผู้าุโหยางยิ้มรับทันทีเมื่อเห็นถุงจากหยางเซียวเล่อ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และเขาอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ไม่คาดคิด...ว่าจะมากมายขนาดนั้น ?"
หยางเซียวเล่อกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเกรงว่าท่านจะไม่พอใจ หลังจากที่สูญเสียสวนสมุนไพรหรือศีรษะท่านแล้ว ข้าจะทำการค้ากับใครล่ะ อย่าพูดมากเลย”
จากนั้นาุโหยางหยิบถุงเก็บของออกมา แล้วพูดว่า “ทั้งหมดนี่มันมากมายจริง ๆ ข้าไม่ได้คาดหวังว่า เ้าจะเอามามากขนาดนี้ ข้าจะแลกเปลี่ยนส่วนที่เหลือเป็เงิน หรือเ้าจะขออะไรก็ได้ อย่างอื่นที่้า”
หยางเซียวเล่อตรวจสอบถุงเก็บของและพบว่าเต็มไปด้วยโสม ซึ่งทั้งหมดนี้ปลูกในปี 1970 และ 1980 คุณภาพดีกว่าครั้งที่แล้วมาก เขาคิดว่าผู้าุโหยางนั้นคัดเลือกมาอย่างดี
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางเซียวเล่อก็ถามว่า “มีอะไรที่มีกลิ่นหอมพิเศษที่สามารถกระตุ้นความอยากอาหารของผู้คน เมื่อมันถูกโรยลงไปบนอาหารหรือไม่ ? แล้วก็ต้องไม่เป็อันตรายต่อร่างกายมนุษย์ด้วยนะ”
ผู้าุโหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉุยหลิงซานนั้นมีกลิ่นที่หอม แต่ไม่มีประโยชน์นัก เป็เพียงกลิ่นหอม ผู้ฝึกฝนมักพบกับสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย พวกเขาไม่มีทักษะในการปรุงอาหาร ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจในการปรุงอาหาร เมื่อเนื้อสุกก็กินร่วมกับมัน มันก็พอจะช่วยส่งกลิ่นหอม ๆ เมื่อดื่มน้ำลงไป มันจะแผ่ซ่านความหวานออกมาจากปาก กลมกล่อมจนลืมไม่ลง การบริโภคในระยะยาวสามารถส่งเสริมการฝึกฝนและสะสมออร่าในร่างกายได้”
“ข้าไม่้าที่จะสะสมออร่า ตราบใดที่มันมีกลิ่นหอมก็เพียงพอ”
"เช่นนั้นง่ายมาก ผงหลิงเซียงมีราคาถูกกว่าผง ฉุยหลิงซานมาก เป็ตัวเลือกแรกสำหรับผู้ฝึกฝนที่ยากจน"
“เช่นนั้น ขอหนึ่งร้อยจิน(50 กิโลกรัม)”
หลังจากนั้นหยางเซียวเล่อได้แลกเปลี่ยนผงหลิงเซียง จากผู้าุโหยาง และส่วนที่เหลือก็แลกเปลี่ยนเป็เงินแทน
ผู้าุโหยางส่งผงหลิงเซียงให้กับหยางเซียวเล่อ หยางเซียวเล่อตั้งใจที่จะเพิ่มผงโรยบาร์บีคิวผสมเข้าไป รสชาติของยี่หร่าและพริกไทยที่เผ็ดร้อนผสมกัน จะทำให้ผง หลิงเซียงให้กลิ่น
หอมอย่างเต็มที่ ในระยะที่ไกลถึงสิบไมล์
แม้ว่านักท่องเที่ยวเหล่านี้จะถูกดึงดูดความสนใจมาจากเพลงของหยางเซียวเล่อ แต่ทว่าพวกเขาก็จะกลายเป็แฟนตัวยงของบาร์บีคิวของตระกูลหยางในวันรุ่งขึ้น เพราะพวกเขาไม่เคยพบอาหารอร่อย ๆ ในโลกนี้มาก่อนเลย
ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาและตามหาชื่อหยางเซียวเล่อ อย่างไรก็ตาม หยางเซียวเล่อไม่เคยปรากฏตัวเลย
สิ่งนี้ทำให้พวกเขารำคาญใจอย่างไม่ต้องสงสัย วันรุ่งขึ้น พวกเขาเริ่มถือบาร์บีคิวและกินกันอย่างมีความสุข จนลืมจุดประสงค์ของการเดินทางมาในครั้งนี้ ภายในชั่วข้ามคืนไป
แม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียงของหยางเซียวเล่อ แต่ก็คุ้มค่าที่จะกินเนื้อย่างที่อร่อยไม่มีใครเทียบได้
ในทุกคืนหยางเซียวเล่อจะได้ยินพ่อแม่นับเงินและส่งเสียงหัวเราะ ซึ่งเป็สิ่งที่มีค่าที่สุด ที่เขาสามารถทำได้ในฐานะลูกชายที่ถูกเลี้ยงมานานกว่า 20 ปี
หลี่ซีซีขลุกตัวอยู่ในหมู่บ้านหลิวหยาง มานานกว่าสิบวันโดยไม่รู้ตัว หยางเซียวเล่อพาเธอไปเที่ยวในทุกวัน ตอนแรกเธอตั้งใจว่าจะจากไปในอีกสามหรือห้าวัน
เพราะฉินหลง หลี่เหิง หูถิงได้กลับบ้านไปก่อนหน้าเธอแล้ว แต่เธอก็ยังปฏิเสธที่จะออกจากหมู่บ้านหลิวหยาง
แต่ทว่าเธอใช้เวลานานเกินไปมาก จนทำให้ครอบครัวนั้นกังวลใจ ดังนั้นหลี่ซีซีจึงต้องกลับบ้านเสียที จากนั้นหลี่ซีซีก็ตัดสินใจที่จะพูดความในใจของตนเองออกมา
หากเธอไม่พูดในตอนนี้ เธอจะไม่มีโอกาสอีกต่อไปในอนาคต
“ฉันชอบนาย” คืนก่อนออกเดินทางหลี่ซีซีและ หยางเซียวเล่อออกมาเดินเล่นในป่า ทันใดนั้นเธอก็หยุดเดินและรวบรวมความกล้าที่จะจับมือของหยางเซียวเล่อ และสารภาพรักออกไป
หยางเซียวเล่อสับสนกับคำพูดของหลี่ซีซี อยู่ชั่วขณะหนึ่ง
เขาจะไม่รู้เจตนาของหลี่ซีซีได้อย่างไร ? เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า เธอเป็ผู้หญิงที่สารภาพรักกับเขาเป็ครั้งแรกในรอบ 20 ปี เขาจะไม่รู้ความหมายได้อย่างไร
พูดตามตรงเขายังรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ก่อนที่ หยางเซียวเล่อจะทันได้ตอบคำถาม หลี่ซีซีก็โพล่งออกมาอีกครั้ง
“นายชอบฉันไหม ฉันเป็แฟนกับนายได้ไหม”
"นี้..." เหมือนหลี่ซีซี กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ แต่ หยางเซียวเล่อไม่ได้สะบัดมือเธอออก ดังนั้นเธอดึงความกล้าหาญของตนเองออกมาอีก เธอเขย่งเท้าและจูบหยางเซียวเล่อด้วยริมฝีปากสีแดงคู่หนึ่ง
ร่างของหยางเซียวเล่อรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต การจูบที่น่าตื่นเต้นของหลี่ซีซี ทำให้มือของหยางเซียวเล่อเริ่มหยุกหยิกอย่างช้า ๆ
“เซียวเล่อ นายจะไม่ลืมฉันใช่ไหม”
"ใช่ ฉันสัญญา"
เมื่อหยางเซียวเล่อตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น หลี่ซีซีก็จากไปแล้ว หยางเซียวเล่อรู้ว่า เธอกลัวว่าตนเองจะตัดใจจากไปไม่ลง เนื่องจากหยางเซียวเล่อเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน
และในที่สุดเขาก็เลิกกับแฟนสาว เพราะครอบครัวของเธอ
สำหรับการจากไปของหลี่ซีซี เป็ไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไร เขาจะต้องปรับตัวเล็กน้อยกับการจากไปของเธอ
อย่างไรก็ตามมันไม่สำคัญ หลังจากที่ครอบครัวของเขาสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างมั่นคง เขาสามารถไปหาหลี่ซีซีได้ นอกจากนี้หลี่ซีซีเพิ่งกลับบ้านของเธอไปและบางทีเธออาจจะกลับมาในอีกไม่กี่วัน
ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า บ้านตระกูลหยางก็ยังคงสงบ บาร์บีคิวของตระกูลหยางยังคงได้รับความนิยมอย่างมาก แฟน ๆ ทุกคนดูเหมือนจะลืมหยางเซียวเล่อไปแล้ว ซึ่งทำให้หยางเซียวเล่อโล่งใจเช่นกัน
จู่ ๆ ในตอนกลางคืน เกิดความวุ่นวายอย่างกะทันหันจากบ่อน้ำโบราณในสวนหลังบ้าน ทำให้หยางเซียวเล่อที่กำลังหลับใหลตื่นขึ้นอย่างทันควัน
เป็ไปได้ไหมที่จะถูกใครบุกเข้าไปในสวนหลังบ้าน ? หยางเซียวเล่อกวาดตามองไปที่มันทันที สวนหลังบ้านคือโลกของเขา และปัญหาใด ๆ ก็ไม่สามารถปิดบังความคิดของเขาได้
"เอ๋.....ไม่มีใคร ?" หลังจากยืนยันได้ว่าไม่มีใครอยู่ หยางเซียวเล่อก็สวมเสื้อผ้าและเดินไปที่สวนหลังบ้าน เขาพบว่า หยินเทียนหลางกำลังลาดตระเวนสนามอย่างระมัดระวัง
"เกิดอะไรขึ้น ?"
"ดูเหมือนว่ามีคลื่นพลังออกมา จากสวนหลังบ้าน" เมื่อตอนที่หยินเทียนหลางเข้ามาที่สวนหลังบ้าน กลับไม่มีอะไรผิดปกติ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหยางเซียวเล่อเคลื่อนไหว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ เขารีบวิ่งเหยาะ ๆ ทันที
ทันใดนั้น แสงสีทองพุ่งออกมาจากบ่อน้ำและะโขึ้นสูงสามฟุต
หยางเซียวเล่อใ แต่เขาตอบสนองราวกับสายฟ้าและคว้าแสงสีทองเอาไว้ เมื่อแสงสีทองกระจัดกระจายตัวไป มีหนังสือปรากฏขึ้นในมือของหยางเซียวเล่อ
"คัมภีร์ทลายว่างเปล่า" แสงสีทองส่องประกายเหนือหนังสือ และตัวอักษรสีเงินขนาดเล็กสี่ตัวก็ปรากฏขึ้น "ทลายความว่างเปล่า"
หยางเซียวเล่อพร้อมที่จะล้อเลียนชื่อหนังสือ ทันใดนั้น ข้อมูลชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา
“คุณธรรมของวิถีแห่ง์นั้นเต็มเปี่ยม และแดน์ก็สามารถวิวัฒนาการ เมื่อเริ่มต้นการฝึกฝน
มรดกจะปรากฏขึ้น การฝึกฝนจะทะยานขึ้น”
หยางเซียวเล่อคิดอยู่นาน และคาดเดาว่า ความหมายของมันคือ ร่างผู้สืบทอดวิถี์จากบ่อน้ำโบราณ โลกซิ่วเจินนั้นเจริญเติบโตได้เต็มที่แล้ว
คุณธรรมที่มันพูดถึงนั้น ทำให้หยางเซียวเล่อนั้นสับสนมากเช่นกัน จากนั้นเขาก็ได้มอบมรดกมา ซึ่งอาจเป็คัมภีร์ทลายว่างเปล่าในมือของเขา
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสี่คำต่อไปนี้ การฝึกฝนทะยานขึ้น
หมายถึงว่า เขาสามารถฝึกฝนได้แล้ว ?
1K
![[จบ] คุรุการแพทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667806859_58536319.webp)