กลางคืนของกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยแสงสี…
แต่ในอีกมุมหนึ่งของเมืองความมืดกำลังเคลื่อนไหวภายในผับหรูหราย่านทองหล่อธันวากระแทกแก้วเหล้าลงโต๊ะอย่างแรง
“แม่งเอ๊ย!”ภาพวันที่ตัวเองถูกหยามต่อหน้ารองประธานคนสวย ยังวนอยู่ในหัวไม่หยุดโดยเฉพาะสายตาของวิชุดา…
สายตาที่มอง รปภ.คนนั้นต่างจากที่มองคนอื่นมันทำให้เขายิ่งเคียดแค้น“แค่ รปภ.ชั้นต่ำ…”ธันวากัด..ฟันแน่น “มันกล้าทำให้กูขายหน้า”
ชายวัยกลางคนตรงข้ามโต๊ะยกยิ้มบางๆเขาชื่อ “เสือ” อดีตทหารรับจ้าง ผู้รับทำงานสกปรกทุกประเภท ลอบทำร้าย
อุ้มคน รีดข้อมูล จัดการศัตรู ขอแค่มีเงินจ้างเขา “จะเอาแบบไหน” เสือถามเรียบๆธันวาจุดบุหรี่ ก่อนตอบเสียงเย็น“ไม่ต้องฆ่า”
“หักแขนหักขามัน"“ทำให้มันพิการ ฉันอยากเห็นมันเป็ขอทานไปทั้งชีวิต ”สายตาของเขาเริ่มโหดขึ้น“แล้วถ้ามันมีคนใกล้ตัว…”
“จับมาใช้ต่อรอง..บีบบังคับมัน..”“คนแบบนี้ต้องมีจุดอ่อน”เสือหัวเราะเบาๆ“เข้าใจแล้ว..” สำหรับเขา…รปภ..ระดับล่างของบริษัทเอกชนก็แค่เหยื่อธรรมดา แค่นั้นเองด้วยระดับฝีมือของเขาและทีมงาน งานนี้เชือดหมู..ก็แค่นั้น
งานง่ายๆ เท่านั้นสี่วันต่อมาหลังเลิกงาน วิทย์เดินออกจาก AT Group ตามปกติเสื้อเชิ้ตสีเข้มธรรมดา
กางเกงยีนถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อที่หิ้วในมือเหมือนมนุษย์เงินเดือนทั่วไปไม่มีใครรู้ว่า…ั้แ่วินาทีที่เขาออกจากอาคาร ตึกที่ทำงาน
เขาก็รู้แล้วว่ามีคนตาม เขา รถเก๋งสีดำสองคัน มอเตอร์ไซค์อีกหนึ่ง ระยะห่างพอดีการเปลี่ยนตำแหน่งสังเกตการณ์เป็ระบบ มืออาชีพ
วิทย์เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเงียบหยิบกาแฟกระป๋องขึ้นมาหนึ่งกระป๋องสายตาเหลือบมองกระจกตู้แช่เพียงแวบเดียวก็พอแล้ว จำนวนคนรูปร่างตำแหน่งอาวุธเขาประเมินทุกอย่างเรียบร้อย “ห้าคน…” เขาพึมพำเบาๆก่อนจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตามปกติท่าทางยังคงเรียบเฉยเหมือนคนไม่รู้อะไรแต่ในความจริง…เขากำลังเลือก “สนามที่จะล่า” รถเก๋งสีดำค่อยๆ เคลื่อนตาม รปภ.วิทย์ ทิ้งระยะห่างอย่างมืออาชีพ
ภายในรถชายร่างใหญ่คนหนึ่งหัวเราะเบา “หึหึ..ก็แค่ รปภ..ระดับล่าง จริงๆ นี่หว่า”“งานนี้หมูเลย” อีกคนยิ้มเยียบเย็น “รีบจบงานแล้วกลับไปกินเหล้าดีกว่าหึหึหึ..” แต่..
ไม่มีใครรู้เลยว่า…ั้แ่ที่วิทย์เริ่มเดินเข้าซอยเงียบๆ นั้นพวกเขากำลังเดินตาม “ผู้ล่า..” เข้าไปเอง ซอยเข้าตึกร้างเก่าที่มืดไม่มีแสงไฟ และเงียบสนิท
ไฟส่องทางเสียไปหลายดวงบรรยากาศมืดและอับๆชายห้าคนลงจากรถช้าๆ “ล้อมมันไว้”“อย่าให้มันหนีไปได้”พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมอาวุธเหล็กและปืนช็อตไฟฟ้า
แต่แล้ว…หนึ่งในนั้นก็ชะงัก“เฮ้ย…มันหายไปไหนแล้ววะ”เมื่อครู่มันยังเดินอยู่ตรงหน้ากูแท้ๆแต่ตอนนี้…ซอยกลับว่างเปล่าความเงียบเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ
“ระวังตัว” อะ ปึ๊ก!!เสียงกระแทกดังขึ้นจากด้านหลังชายคนสุดท้ายที่เดินเข้าซอยมาล้มฟาดพื้นทันที ร้องลั่นเมื่อหัวเข่าถูกเตะจนบิดผิดรูป
“อ๊ากกก!!”ทุกคนหันกลับไปดูแทบไม่ทันเงาดำเงาหนึ่งที่พุ่งผ่านความมืดด้วยความรวดเร็วเกินสายตาคนปกติจะมองตามทัน
พลั่ก! ศอกกระแทกเข้าก้านคอของชายอีกคนจนสลบ ก่อนเสียงกระดูกข้อมือแตกดังลั่นตามมา
กร๊อก!!“แขนกู!!อ๊ากกก..”คนที่ถือเหล็กพยายามเหวี่ยงสวนแต่วิทย์คว้าท่อนแขน ของมันไว้แล้วบิดกลับทันที โดยใช้แรงให้เพียงพอจนข้อศอกของอีกฝ่ายแตกหักทันที
เขาไม่ฆ่าแต่ทุกจุดที่ลงมือ…คือทำลายได้ถาวร..หัวหน้าทีมเริ่มหน้าเสีย“แม่งไม่ใช่ รปภ.ระดับล่าง ธรรมดา แล้ว!”เขารีบชักปืนไฟฟ้าออกมา
แต่ในวินาทีที่ยกขึ้น รปภ.วิทย์ก็เข้าถึงตัวของมัน ด้วยความเร็วเหมือนสายลม หมัดสั้นๆกระแทกเข้าชายโครงของมันอย่างแรง
ปัง! อากาศในปอดอีกฝ่ายหายวับ ก่อนที่เขาจะถูกกดลงพื้นวิทย์ล็อกแขนข้างหนึ่งของมันไว้ ก่อนจะบิดช้าๆกร๊อกกก!!เสียงกระดูกแตกหักดังน่ากลัวมาก
“อ๊ากกกก!!...” ชายคนนั้นร้องจนเสียง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“มึง…มึงเป็ใคร…กันแน่..อ้ากกกก...”
วิทย์มองมาที่พวกมันแต่ละคนด้วยสายที่นิ่ง ดวงตาเย็นเฉียบใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆเหมือนนักล่าที่กำลังมองเหยื่อที่มันล่ามาได้..แค่นั้นเอง“กลับไปบอกคนที่ส่งพวกแกมา”
น้ำเสียงเขาราบเรียบจนผู้ได้รับฟังรู้สึกหนาวสันหลัง“อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก”ก่อนจะใช้แรงกดเพิ่มอีกนิด
กร๊อก!!เสียงไหล่หลุดดังขึ้นพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนไม่ถึงสิบนาทีทั้งทีมก็นอนกองอยู่บนพื้น
แขนหัก ขาหัก ข้อต่อกระดูกพัง ไม่มีใครตาย แต่ไม่มีใครกลับไปทำงานแบบเดิมได้อีก วิทย์ยืนมองพวกนั้นเงียบๆด้วยสายตาไร้ความสงสาร ด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ
เพราะคนพวกนี้…มันรับงานทำร้ายคนบริสุทธิ์เป็อาชีพถ้าเขาอ่อนข้อให้ วันข้างหน้าก็จะมีเหยื่อคนอื่นๆเพิ่มขึ้นมาอีก
เขาหยิบโทรศัพท์ของหัวหน้าทีมขึ้นมากดดูข้อความล่าสุดชื่อผู้จ้างปรากฏชัดเจน “ธันวา” วิทย์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนลบข้อมูลทุกอย่างทิ้ง
แล้วโยนโทรศัพท์ลงพื้นจนแตกละเอียดเขาไม่้าแก้แค้น ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆ แต่ถ้าใครยังอยากดึงเขาให้กลับเข้าไป…
ผลลัพธ์ก็จะเป็แบบนี้ หลังจากนั้นไม่นานชายในเสื้อธรรมดาก็เดินออกจากซอยเปลี่ยวที่มืดมิดอย่างเงียบๆงันมือยังถือกาแฟกระป๋องเหมือนเดิมไม่มีเืติดตัวไม่มีร่องรอยตื่นเต้นราวกับเพิ่งเดินซื้อของเสร็จแล้วกลับบ้านเท่านั้นแต่ ในโลกมืดอีกด้านหนึ่ง…ชื่อที่หายไปนานกำลังจะเริ่มถูกพูดถึงอีกครั้ง
“...หมาป่า ปิศาจ…” “มันยังมีชีวิตอยู่…”
2K
