ท่ามกลางความตึงเครียดอันหนักอึ้ง วีที่ยังคงอยู่ในท่าสับขวานค้างกลางอากาศ มองไปยังขวานของตนที่หยุดนิ่งอยู่บนลำคอของกิ้งก่าทมิฬ ราวกับเป็เพียงเศษใบไม้ที่แตะต้องกับศิลานิลกาฬ
“เป็ไปไม่ได้... ต่อให้ระดับร้อยก็ไม่น่าจะมีเกราะปราณแข็งแกร่งขนาดนี้...”
น้ำเสียงของเขาแ่เบาและเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขารู้ดีว่าตัวเองอยู่เพียงระดับสี่สิบแปด ซึ่งต่ำกว่ามันถึงกว่าครึ่งร้อยระดับ แม้จะไม่ได้คาดหวังว่าการโจมตีจะตัดขาดลำคอของมันได้ แต่เขาก็หวังว่าการจู่โจมสุดกำลังจะสร้างาแขึ้นมาได้บ้าง เพียงพอให้พวกเขาหลบหนีได้อย่างปลอดภัย
แต่ผลลัพธ์ที่เห็น กลับทำให้หัวใจของเขาเย็นเฉียบ!
ไร้าแ
ไร้ร่องรอยของการโจมตี
ไร้ซึ่งแม้แต่การขยับถอย
ความแข็งแกร่งและหนาแน่นของปราณ มีผลโดยตรงกับ “เกราะปราณ” ที่จะคุ้มครองร่างของคนผู้นั้นประหนึ่งเงาตามตัว ต่อให้เป็ระดับร้อย แต่หากปล่อยให้การโจมตีระดับสี่สิบแปดกระแทกเข้าไปเต็มๆ โดยไม่มีการป้องกัน ย่อมต้องมีร่องรอยของความเสียหาย ทว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้านั้นคล้ายจะเย้ยหยันทุกกฎเกณฑ์ของการต่อสู้!
ดวงตาสีโลหิตของกิ้งก่าทมิฬเคลื่อนมาสบกับสายตาของวี
ดวงตาคู่นั้นราวกับมีมนต์สะกด ร่างของเขาสั่นสะท้าน แขนที่กุมขวานไว้หนักอึ้ง ราวกับน้ำหนักของทั้งโลกได้ถูกกดทับลงมาที่เขา
และแล้ว...
เสียงะเิดัง “ตูม!!” ขึ้นในพริบตานั้น ร่างของวีถูกซัดปลิวราวสายป่านขาด พุ่งกระแทกเข้ากับผนังถ้ำจนฝุ่นตลบ ไม่มีใครทันได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใครรู้ว่าวีเป็หรือตาย!
ความเงียบงันโรยตัวลงมาทันที…
“คุณลุง!?”
มายหวีดร้องทำลายความสงัด สีหน้าซีดเผือด
“ขะ...ขนาดหัวหน้ายังสู้มันไม่ได้เลย... พวกเราต้องหนีแล้ว!”
ทิวเอ่ยเสียงสั่น ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
เบื้องหน้าของพวกเขา อสูรกิ้งก่าทมิฬยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ไล่ล่าต่อ คล้ายกับมันกำลังปล่อยให้สิ่งมีชีวิตที่เหลือจมจ่อมอยู่ในห้วงแห่งความกลัว
เมื่ออสูรร้ายไม่ขยับ เหล่านักล่าเองก็ไม่กล้าขยับ กลัวว่าการเคลื่อนไหวใดๆ จะดึงดูดความสนใจของมันมายังตน แม้แต่ลมหายใจยังถูกข่มกลั้น แม้แต่ภายในอกหัวใจจะเต้นกระหน่ำราวกลองศึก
ความเงียบนี้ช่างน่าสะพรึง...
และแล้ว...
มันขยับอีกครั้ง
เพียงแค่ดวงตาสีโลหิตเหลือบมองมายังกลุ่มนักล่า ร่างกายของพวกเขาก็สั่นสะท้านจนไม่อาจต้านทาน
“วะ...เหวอ!!”
เสียงกรีดร้องของเจมส์ดังขึ้น เขาขว้างโล่กับดาบทิ้งอย่างไม่คิดชีวิต หันหลังวิ่งหนีออกจากโถงอย่างแตกตื่น
เสียงหวีดร้องของคนที่อยู่แนวหน้าส่งผลต่อสัญชาตญาณดิบของผู้ที่เหลือ!
“มันจะฆ่าฉันแล้ว!!”
“หนีเร็ว!”
พวกเขาหันหลังเผ่นหนีอย่างไร้ขบวน ไร้ระเบียบ ไม่มีใครสนใจใคร ทุกคน้าแค่เอาชีวิตรอดเท่านั้น
ยกเว้นเพียงคนเดียว
มาย ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ สองเท้าหนักอึ้ง ความขวัญผวาระคนไปกับความรู้สึกห่วงวีที่ยังไม่รู้ชะตากรรม จนทำให้เธอไม่อาจหันหลังวิ่งหนีไปได้
“เกะกะ! ถอยไป!!”
เจมส์ที่วิ่งขึ้นมาถึงแนวหลังเห็นมายขวางทาง มันจึงทำการตะคอกเสียงดังในทันที
ไม่รอฟังคำตอบ ร่างสูงใช้มือผลักหญิงสาวอย่างแรง!
“กรี๊ด!?”
ร่างของหญิงสาวบอบบางที่กำลังตกตะลึง หวีดร้องพลางผวาปลิวกระเด็นไปเกือบห้าเมตร ก่อนจะล้มกระแทกลงกับพื้น หัวของเธอฟาดเข้ากับหินขนาดใหญ่จนเกิดเสียงดังลั่น
“ไอ้...!!”
เชนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดคำรามลั่น เขาพุ่งตัวเข้าหาหลานสาวของวีที่นอนแน่นิ่งทันที
เมื่อพุ่งมาถึงและดูอาการ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจโล่งอก
โชคยังดี... หัวของเธอไม่มีเืไหลออกมา
เธอแค่หมดสติไปเท่านั้น...
แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เชนเงยหน้าขึ้นมอง
กิ้งก่าทมิฬ...กำลังจับจ้องมาทางพวกเขากับมาย!
หัวใจของเขาเย็นเฉียบลงทันที ร่างกายแข็งทื่อราวถูกแช่แข็ง
ทว่าพริบตาต่อมา มันกลับละสายตาออกไป เบนความสนใจไปยังนักล่ากลุ่มที่กำลังเผ่นหนีสุดชีวิต
และในพริบตาต่อมา...
มันหายไปจากสายตาของเขาราวกับภูตผี!!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แล้วร่างของมันก็ไปปรากฎวูบอยู่ด้านหน้าของนักธนูหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าสุด!
ชายนักธนูเมื่อเห็นเช่นนั้นก็หยุดฝีเท้าในทันทีจนเท้าลากไถลไปกับพื้น แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดหรือแสดงท่าทีอะไรมากไปกกว่านี้ ร่างสีดำทมิฬนั้นก็หายวับไปอีกครั้ง...
และคราวนี้มันพุ่งย้อนกลับไปปรากฏอยู่ด้านหลังของเหล่านักล่าเกือบทั้งหมด โดยที่มีเพียงเจมส์เท่านั้นที่กำลังวิ่งมา แล้วต้องหยุดฝีเท้าสุดชีวิต
ชายหนุ่มนักธนูที่นำอยู่ด้านหน้าสุด เขารู้สึกดีใจขึ้นมาเมื่อเห็นกิ้งก่าทมิฬไม่ได้ลงมือกับตน เขาทำท่าจะวิ่งหนีอีกครั้ง แต่ทันใดนั้น ร่างของเขาอยู่ๆ ก็แข็งค้างไม่อาจขยับเขยื้อน เขาอยากร้องะโด้วยความตื่นตระหนก แต่เสียงกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
ขยับตัวไม่ได้
หายใจไม่ได้
และเมื่อก้มมองลงไป...
ช่องอกของเขาปรากฏรูโหว่ขนาดเท่ากำปั้น พร้อมโลหิตและเครื่องในที่ไหลทะลักออกมา!
ร่างของเขาล้มลงกระแทกพื้น เืสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วพร้อมลมหายใจที่ขาดสะบั้น!
และไม่ใช่แค่เขา
นักล่าที่อยู่แถวหลังอีกสี่คน หยุดนิ่งลงพร้อมกันราวกับถูกสาป ก่อนจะพากันล้มลงประหนึ่งหุ่นเชิดที่เชือกขาดสะบั้น
ทุกศพมีรูโหว่ขนาดกำปั้นตรงตำแหน่งหัวใจ
กิ้งก่าทมิฬเคลื่อนที่ผ่านพวกเขาไปเพียงครั้งเดียว...
ห้าชีวิตดับสิ้นในพริบตา!
17K
