หลังจากผ่านบททดสอบสุดท้ายของหลวงปู่แก้ว คำอินทร์ก็ใช้ชีวิตในแต่ละวันไปกับการฝึกฝนและทำความเข้าใจใน "เครือข่ายแห่งพงไพร" ของเขาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขากลายเป็ส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอย่างสมบูรณ์ เด็กๆ ในหมู่บ้านต่างติดสอยห้อยตามเขา โดยเฉพาะ "มะลิ" เด็กหญิงตัวน้อยแก้มยุ้ยวัยห้าขวบที่มักจะขอให้เขา "พูด" กับกระรอกหรือผีเสื้อให้ดูอยู่เสมอ คำอินทร์รู้สึกผูกพันกับความสงบสุขและผู้คนที่เป็เสมือนครอบครัวของเขาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เขาไม่เคยรู้เลยว่า ความสงบสุขนั้นกำลังจะถูกทดสอบในไม่ช้า
เื่ราวเกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า เสียงร้องอย่างตื่นตระหนกของแม่มะลิก็ดังขึ้นกลางหมู่บ้าน. "มะลิ! มะลิหายไปไหน! ใครเห็นมะลิบ้าง!"
ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นทันที. ชาวบ้านต่างช่วยกันออกตามหา ไม่นานนักก็มีเด็กคนหนึ่งบอกว่าเห็นมะลิวิ่งไล่ตามผีเสื้อปีกสีน้ำเงินตัวใหญ่หายเข้าไปทางชายป่า
เพียงเท่านั้น สีหน้าของทุกคนก็พลันซีดเผือด ป่าในตอนกลางวันนั้นเป็มิตร แต่ในยามค่ำคืนที่มืดมิดและหนาวเย็น มันอันตรายเกินไปสำหรับเด็กตัวเล็กๆ เพียงลำพัง เหล่าชายฉกรรจ์รีบจุดคบไฟเพื่อตั้งทีมค้นหา แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยเท่านั้น
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย หลวงปู่แก้วที่ออกมาจากกระท่อมได้แต่มองไปยังศิษย์เอกของท่าน ท่านไม่ได้เอ่ยคำสั่งใดๆ มีเพียงสายตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อใจและคาดหวังส่งไปให้ นี่ไม่ใช่บททดสอบที่ท่านสร้างขึ้น แต่นี่คือบททดสอบที่ "ชะตากรรม" มอบให้
คำอินทร์เข้าใจความหมายในแววตานั้นทันที
เขาเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปหาแม่ของมะลิที่กำลังร้องไห้จนใจจะขาด. "ท่านป้า...ใจเย็นๆ ก่อน ข้าจะไปตามมะลิกลับมาเอง" น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด ความมั่นใจนั้นช่วยปลอบประโลมหญิงผู้เป็แม่ได้ชะงัก
คำอินทร์ไม่รอช้า เขาวิ่งตรงไปยังชายป่า...จุดที่มะลิหายตัวไป เขาไม่ได้มองหาพื้นดินเพื่อแกะรอยเท้า แต่เขคุกเข่าลง วางฝ่ามือลงบนพื้นหญ้า แล้วหลับตาลง
เขาแผ่จิตของตนเองออกไปอย่างแ่เบา, สื่อสารกับต้นหญ้าและพงไม้ใบเล็กๆ. "เด็กน้อย...มนุษย์ตัวเล็กๆ ได้ผ่านทางนี้ไปหรือไม่? นางไปทางทิศใด?"
คำตอบที่ได้กลับมานั้นเลือนราง แต่ก็เพียงพอ มันคือ "ความรู้สึก" ของความสุขและความตื่นเต้นของเด็กน้อยที่วิ่งผ่านไป ทิศทางของความรู้สึกนั้นมุ่งตรงเข้าไปในป่าลึก
จากนั้น เขาก็เริ่มบัญชาการเครือข่ายของเขาทันที ครั้งนี้ไม่ใช่การร้องขอแบบไม่เร่งร้อนอีกต่อไป แต่เป็เจตจำนงที่ส่งผ่านความห่วงใยและความเร่งด่วนออกไปอย่างชัดเจน
ถึงเหล่าผู้เฝ้ามองบนฟากฟ้า... เขาแหงนหน้าขึ้น สื่อสารกับฝูงนกที่กำลังจะกลับรัง "ลูกนกตัวน้อยของฝูงเราได้พลัดหลง นางหวาดกลัวและโดดเดี่ยว จงช่วยกันมองหา หากพบเจอจงส่งเสียงร้องเรียกเรา!"
ถึงเหล่าสหายสี่เท้าบนพื้นดิน... เขาเพ่งจิตไปยังกวางและเหล่ากระต่ายป่า "น้องน้อยของเราหลงทางอยู่ในป่าของท่าน โปรดช่วยตามกลิ่นของนาง นำทางเราไปยังที่ที่นางอยู่!"
ความมืดเริ่มโรยตัวลงมาอย่างรวดเร็ว อากาศก็เริ่มเย็นลง คำอินทร์วิ่งลึกเข้าไปในป่าเพียงลำพัง ทิ้งเสียงเรียกของชาวบ้านและแสงไฟจากคบเพลิงไว้เื้ั บัดนี้เขามีเพียงสหายแห่งพงไพรเท่านั้นที่ร่วมทางไปด้วย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและบีบคั้นหัวใจ ความเงียบคือคำตอบที่น่ากลัวที่สุด. แต่แล้ว...เขาก็ได้ยิน
เสียงร้อง "ฮูก...ฮูก" ที่ดังเป็จังหวะซ้ำๆ อย่างผิดปกติมาจากบนสันเขาที่เขาไม่เคยไปมาก่อน มันคือสัญญาณจากนกเค้าแมว...พรานราตรีผู้เงียบขรึม
คำอินทร์ไม่ลังเล เขาวิ่งไปตามเสียงนั้นทันที ตลอดทางเหมือนมีปาฏิหาริย์ ฝูงหิ่งห้อยบินมารวมตัวกันส่องแสงนำทางให้เขาผ่านพงหนามและทางที่รกชัฏ
ในที่สุด เขาก็มาถึงต้นเสียง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เด็กหญิงมะลินั่งร้องไห้อยู่ก้นเหวเล็กๆ ที่ไม่ลึกนัก แต่สูงพอที่เด็กตัวเล็กๆ จะปีนกลับขึ้นมาเองไม่ได้ ข้อเท้าของเธอบวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด.
"มะลิ!"
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา "พี่คำอินทร์!"
คำอินทร์รีบปีนลงไปหานาง เขาััได้ถึงความเ็ปและความกลัวที่สั่นสะท้านของเด็กน้อย เขาใช้มือลูบหัวนางเบาๆ แล้วส่งกระแสจิตที่สงบนิ่งและอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้เข้าไปปลอบประโลม "ไม่เป็ไรแล้วนะ...พี่อยู่นี่แล้ว. ไม่ต้องกลัว" ความหวาดกลัวในแววตาของมะลิค่อยๆ จางลง
เขาตรวจดูข้อเท้าของนางแล้วใช้เศษผ้าที่ติดตัวมาพันไว้ชั่วคราว ปัญหาคือเขาจะพานางกลับไปได้อย่างไร
เขาตัดสินใจลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาส่งจิตไปยังกวางป่าตัวผู้ขนาดใหญ่ที่เขาเคยสื่อสารด้วยบ่อยครั้ง เขาไม่ได้ส่งแค่คำขอ...แต่เขาส่งภาพของมะลิที่าเ็ ความรู้สึกเ็ปของนางและความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะพานางกลับบ้านอย่างปลอดภัย
ไม่นานนัก กวางป่าตัวนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากเหว มันมองลงมาด้วยดวงตาที่เข้าใจ มันค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ คำอินทร์จึงอุ้มมะลิขึ้นพาดบนหลังของกวางป่าอย่างระมัดระวัง
การเดินทางกลับนั้นราบรื่นกว่าขามาอย่างเหลือเชื่อ. กวางป่าผู้สง่างามนำทางพวกเขาไปตามเส้นทางที่ปลอดภัยและราบเรียบที่สุด
ภาพของคำอินทร์ที่เดินออกมาจากแนวป่าพร้อมกับเด็กหญิงมะลิที่อยู่บนหลังกวาง ได้สร้างความตกตะลึงและความยินดีให้แก่ชาวบ้านทุกคน เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังกึกก้อง แม่ของมะลิวิ่งเข้ามากอดลูกสาวของตนไว้แล้วร่ำไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน.
คืนนั้น...สายตาทุกคู่ที่มองมายังคำอินทร์ได้เปลี่ยนไป. เขาไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มฝึกอาคมของหลวงปู่อีกต่อไป แต่ในสายตาของทุกคน...เขาคือผู้พิทักษ์แห่งหมู่บ้านลับแลแห่งนี้อย่างแท้จริง
หลวงปู่แก้วมองภาพทั้งหมดจากในเงามืดของกระท่อม ท่านยิ้มออกมาอย่างหมดห่วง
เด็กหนุ่มคนนี้...ใกล้จะพร้อมแล้ว เหลือแค่แค่วิชาต่อสู้และวิชาการทหารเพื่อพร้อมรบในา
476K
