ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ท่านหลิงแม้คำพูดของจ้าวจือชิงไม่น่าฟัง แต่ว่าการที่ไม่ให้คำนับท่านเป็นพ่อบุญธรรมกลับมีเหตุผล” ชีเหนียงยื่นมือไปขวางเขา “ท่านเป็นถึงหัวหน้าโรงแพทย์หลวงเราเป็นเพียงครอบครัวต่ำต้อยย่อมไม่อาจเอื้อม

        ส่วนขาของลูกใหญ่ที่ได้รับความดูแลจากท่านค่ายาเท่าใด วันข้างหน้าเราต้องสะสางให้ชัดเจน เรื่องนับญาตินั้นก็ถือเป็นโมฆะดีกว่า”

        ใช่ว่าชีเหนียงไม่อยากนับญาติเพียงแต่รู้สึกว่าตนเองโดนหลอก ถึงขนาดที่ว่าใกล้จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แต่หลิงชางไห่กลับไม่เคยเปิดเผยเรื่องราวของตนเองให้ฟังแม้สักนิดหากคนผู้นี้ยังมีเรื่องปิดบังพวกนาง แล้วภายภาคหน้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นพวกนางจะทำเยี่ยงไร?

        เกิดคนผู้นี้ก่อเรื่องในเมืองหลวงและมาหลบภัยที่อำเภอเฉานางเป็นผู้ใหญ่ไม่เท่าไหร่ เพราะมีชีวิตมาสองชาติก็คุ้มค่าแล้ว แต่ลูกๆทั้งหลายยังมีชีวิตดีๆ รออยู่

        “แม่หนูน้อย! ทำเช่นนี้ไม่ได้นะ! ข้ายอมรับว่าเริ่มแรกข้ามีใจคิดจะอยู่ที่นี่ เพียงเพื่ออยากมีข้าวร้อนๆ กินสักคำ เพียงแต่ต่อมาข้าเห็นพวกเจ้าคือครอบครัวจริงๆ นะ!”

        หลิงชางไห่ถูกชีเหนียงพูดเช่นนี้พลันรู้สึกเสียใจจริงๆไหลไหลน้อยก้าวเท้าน้อยๆ วิ่งไปกอดเขาไว้

        “ท่านแม่ข้าชอบท่านปู่หลิง ข้าไม่อยากให้เขาไป! ท่านแม่อย่าไล่ท่านปู่หลิงไปเลยนะ!” ไหลไหลน้อยมองชีเหนียงด้วยสายตาวิงวอนกระทั่งลั่วจิ่งซีก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ย

        เพียงแต่เขาชำเลืองเห็นสายตาห้ามปรามจากมารดาอ้าปากได้เล็กน้อยแล้วก็ต้องหุบลงอย่างคนขลาด

        ทั้งบ้านมีเพียงลั่วจิ่งเฉินที่เข้าใจความคิดของชีเหนียงเพียงแต่เมื่อเขาเงยหน้ามองสายตาที่วาววับของจ้าวจือชิงฉับพลันก็รู้ว่าไม่ใช่แค่เพียงเขาผู้เดียวที่ล่วงรู้ความคิดของลั่วชีเหนียง

        คนคนนี้ไม่ได้สติไม่ดีดั่งที่คาดจริงๆ! เพียงแค่เวลาสั้นๆกลับเข้าใจนางถึงเพียงนี้!

        “ท่านแม่ท่านหลิงปิดบังเรา เขาทำไม่ถูกต้อง แต่ระยะเวลาที่อยู่ที่นี่ท่านหลิงก็ปฏิบัติต่อเราอย่างจริงใจเช่นกัน” ลั่วจิ่งเฉินขยับร่างกายไปเบียดจ้าวจือชิงให้ออกห่างจากนาง “แน่นอนว่าหากท่านแม่ไม่อยากนับญาติเราก็ไม่มีทางห้ามแน่นอน”

        หลิงชางไห่เพิ่งรู้ว่าลั่วชีเหนียงเหตุใดจึงโกรธเคืองเช่นนี้จากนั้นจึงปล่อยไหลไหลน้อยและเดินไปสารภาพผิดกับชีเหนียง

        คำเรียกท่านแม่ของลั่วจิ่งเฉินทำเอาชีเหนียงตกใจเป็นอย่างมาก ไม่ทันรอให้นางได้คิดใคร่ครวญว่าเกิดอะไรกับลั่วจิ่งเฉินก็ได้ยินเสียงของหลิงชางไห่พูดขึ้นมา

        “ข้าไม่เคยคิดอยากปิดบังพวกเจ้านอกจากนี้ ข้าไม่ได้ทำงานมานานแล้ว ยามนี้ได้เกษียณและกลับบ้านเกิด หากไม่ใช่เพราะจำต้องใช้ตำแหน่งกดพวกคนในศาลไว้ไม่ว่าอย่างไรข้าก็คงไม่มีทางเปิดเผยตัวตนแน่” หลิงชางไห่ปาดน้ำตาและแอบสังเกตชีเหนียงเล็กน้อย “ข้านั้นน่าสงสารนัก! เดิมคิดว่าอยากใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขตอนนี้กลับไม่สงบสุขเสียแล้ว ไม่แน่ว่าคนพวกนั้นคงมาหาข้าในวันรุ่งขึ้นชีวิตที่สงบสุขของข้าคงไม่มีวันย้อนกลับได้แล้ว!”

        “ข้าช่างน่าสงสาร! อายุปูนนี้ยังถูกคนเล่นงาน ชีวิตข้าช่างอาภัพ! ไม่ง่ายดายกว่าจะได้ลูกสาวที่ใส่ใจและหลานที่น่ารักกลับหมดสิ้นแล้ว ใครใช้ให้เจ้าปากพล่อย เจ้าคนปากพล่อย เจ้าไม่ควรพูดมาก”

        หลิงชางไห่แสร้งทำเป็นตบปากตนเองชีเหนียงมีหรือจะไม่รู้ว่าเขาจงใจ

        นางเพียงแค่ต้องการรู้ตื้นลึกหนาบางตอนนี้เขาบอกมาแล้ว แต่ไฉนตนเองกลับดูเหมือนเป็นคนร้ายในสายตาของลูกๆ แทนกันนะ

        “พอเถอะอายุปูนนี้แล้วยังไม่รู้จักอาย ไม่รู้สึกเขินบ้างเลยนะ”

        ชีเหนียงพูดออกมาเช่นนี้หลิงชางไห่จึงรับรู้ได้ว่าเรื่องราวถือว่าผ่านพ้นไปแล้ว

        “แม่หนูเจ้าวางใจได้ เรื่องที่เจ้าห่วงจะไม่เกิดขึ้น ชั่วชีวิตนี้ข้าอยู่ในกรอบ แม้ว่าจะมีความลับอยู่บ้างแต่เรื่องเบื้องหน้านั้นล้วนชัดเจนกระจ่างแจ้ง”

        ชีเหนียงพยักหน้า “ท่านอย่าโทษข้าที่ระแวงลูกในบ้านหลายคน ข้าไม่คิดเพื่อตนเองก็ต้องคิดเพื่อพวกเขา”

        “ข้ารู้ข้ารู้ ในใจของเจ้ามีเด็กๆ พวกนี้ ข้าเข้าใจหมด” หลิงชางไห่เห็นนางคุยง่ายขึ้นจึงถามอย่างไม่แน่ใจ “เช่นนั้นเราจะจัดพิธีนับญาติกันเมื่อใด?”

        “รอผ่านไปสักช่วงก่อนตอนนี้คลื่นลมเพิ่งผ่านพ้น ยังไม่เหมาะให้ทำอะไรเอิกเกริกนัก”

        คำพูดของชีเหนียงเป็นการปลอบโยนให้เขาสบายใจอย่างไม่ต้องสงสัย

        “ข้าอาศัยโอกาสนี้บอกกับพวกเจ้าหน่อยต่อไปกิจการชานมจะไม่ใช่ของสกุลลั่วเราแล้ว” เมื่อครู่ชีเหนียงคิดได้แล้วไม่ว่าจะยุคสมัยใด ที่พึ่งพิงเบื้องหลังล้วนสำคัญอย่างมาก

        คนอื่นดิ้นรนอยากหาที่พึ่งพิงตอนนี้ที่พึ่งพิงมาเสนอถึงที่ เช่นนั้นนางยังจะเล่นตัวอะไรอีก

        ชื่อเสียงเรียงนามเป็นของผู้ใดจะสำคัญอะไรกำไรอยู่ในมือเรา นางก็เลี่ยงปัญหาได้ มันคือการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

        “ข้าตัดสินใจร่วมกิจการกับหยางฮูหยินต่อไปร้านค้าจะแขวนป้ายชื่อของพวกเขา พวกเราเพียงแค่ขายแรงงานและฝีมือ”

        แน่นอนว่านี่เป็นเพียงกลยุทธ์ชั่วคราวหากวันหนึ่งตนเองยืนด้วยลำแข้งได้แล้ว การจะขยายธุรกิจก็เป็นแค่เรื่องเล็ก

        พูดจบชีเหนียงก็ไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน ไม่ว่าเยี่ยงไร เรื่องนี้ก็ต้องบอกกับพี่หลิวก่อนหากร่วมทำธุรกิจนี้กับตู้หมิงเจวียน ปันผลจากกำไรสองส่วนของพี่หลิวนางอาจจะรักษามันไว้ไม่ได้

        “ข้าน่ะไม่เป็นไรแต่ว่า…” พี่หลิวห่วงนางเล็กน้อย กิจการดีๆต้องยกให้เป็นของคนอื่น สำหรับการวางแผนของชีเหนียง พี่หลิวพอรู้อยู่ระดับหนึ่ง

        นางรู้ว่าชีเหนียงต้องการต่อเติมบ้านใหม่ก่อนปีใหม่รู้ว่านางอยากทำหลุมดินในบ้าน ยังรู้อีกว่านางอยากให้เด็กๆ ได้อิ่มท้องมีเครื่องนุ่งห่มและได้เล่าเรียนศึกษา แต่ละเรื่องนั้นมีสิ่งใดบ้างไม่ต้องใช้เงิน

        “ทว่าก็ดีด้านบนมีคนคุ้มกะลาหัว หากมีเรื่องอะไรอีกก็มีคนด้านบนคอยค้ำยันให้เป็นการเลี่ยงปัญหาได้บ้าง” พี่หลิวกลัวว่าคนที่เข้มแข็งอย่างนางจะดื้อรั้นอีกจึงพยายามชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดถึงประโยชน์ของการยกกิจการให้กับตู้หมิงเจวียน

        “ข้าก็คิดเช่นนั้นตอนนี้รากฐานของเราเปราะบาง แม้กิจการจะสร้างเงินให้แค่ไหน ก็จำเป็นต้องมีบุญวาสนาหนุนนำด้วยตอนนี้นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด”

        ชีเหนียงคือคนที่เด็ดขาดในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ตื่นแต่เช้าไปหาตู้หมิงเจวียน

        ......

        “ข้าเองไม่มีเงื่อนไขใดๆเพียงแค่ช้อนหลอดดูดจำต้องสั่งทำจากช่างไม้หลี่ในหมู่บ้านต้าสือแก้วดินเผาก็ต้องใช้อันที่เคยใช้มา”

        ตอนนี้ที่ชีเหนียงทำได้คือรักษาสิทธิ์ให้หลิวเหยียนกับช่างไม้หลี่แม้ว่าตอนแรกหลิวเหยียนจะช่วยเหลือตนเองเพราะเห็นแก่พี่หลิว จึงยอมลดราคาค่าผลิตลงและเร่งผลิตสินค้ามาส่งให้ตนเองก่อนน้ำใจเหล่านี้นางไม่อาจลืมได้

        สำหรับเงื่อนไขที่ชีเหนียงกล่าวมาตู้หมิงเจวียนเองก็คิดได้

        “รู้อยู่แล้วว่าเจ้าคือคนที่ให้ความสำคัญกับเพื่อนฝูงวางใจได้ เรื่องเหล่านี้ข้าตามใจเจ้า” ตู้หมิงเจวียนรู้สึกว่าตนดูคนไม่ผิดบวกกับรู้สึกผิดในใจที่ฉวยวิกฤติของนางให้เป็นโอกาสของตนด้วยเหตุนี้ขอเพียงไม่เกินกว่าเหตุไป นางก็จะรับปากทั้งหมด

        “กำไรของร้านเจ้าหกข้าสี่ เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย สูตรทั้งหมดเป็นของเจ้า คนที่ลำบากตรากตรำก่อตั้งกิจการก็คือเจ้าข้าเพียงแค่ลงทุนร้านค้า ได้สี่ส่วนถือว่าเอาเปรียบมากแล้ว”

        ชีเหนียงคาดไม่ถึงว่าตู้หมิงเจวียนจะยอมถอยให้ถึงขั้นนี้ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองเป็นคนใจแคบอยู่บ้าง

        “เอาล่ะอย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง นี่คือหนังสือสัญญา เจ้าดูก่อน หากไม่มีอะไรแล้วเราไปดูร้านกัน ข้าเฝ้าคอยการตกแต่งที่เจ้าพูดถึงอย่างมาก”

        ตู้หมิงเจวียนเกิดความคิดนี้ก็เพราะตอนที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของหยางหนิงครั้งนั้นเคยได้ยินชีเหนียงพูดถึงสถานที่แสนสบายในการดื่มชานม นางจึงมีความคิดที่อยากจะเห็นมันสักครั้งว่าการตกแต่งที่ชีเหนียงพูดไว้มันมีหน้าตาเช่นใด

        -----