ณ ร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่ง
เครย์เด็กหนุ่มรูปร่างบอบบาง หน้าตาจิ้มลิ้ม กำลังเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเกร็งๆ เขายืนมองไปรอบๆร้าน " สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าได้จองโต๊ะไว้ไหมคะ? " " อ๋อคือ.. นัดเพื่อนไว้น่ะครับ เขาน่าจะจองโต๊ะไว้แล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าตรงไหน เลยดูๆอยู่นะครับ " เขาพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะ และสีหน้ายิ้มแย้ม " พอจะทราบเลขที่โต๊ะ หรือโซนที่นั่งไหมคะ? " " เขาบอกว่าอยู่โซน V ครับ " " งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ " พนักงานผายมือ ให้เด็กหนุ่มเดินตามมา " สั่งอาหารหน่อยค่ะ " ลูกค้าโต๊ะนึงเรียกพนักงานสาว พนักงานตัดสินใจว่าจะไปทางไหนก่อนดี " เดี๋ยวผมเดินไปเองก็ได้ครับ " พนักงานมองชายหนุ่มด้วยความลำบากใจ " ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้เป็วันหยุดลูกค้าเยอะมาก แถมมีพนักงานลาป่วยอีก " " ไม่เป็ไรครับ " " เดินตรงไปทางนี้นะคะ แล้วก็เลี้ยวขวาก็ถึงโซน V แล้วค่ะ " " ครับ "
เดินเข้ามาด้านใน ค่อนข้างเป็ส่วนตัวและมีแค่ 3 โต๊ะ ชายหนุ่มมองไปที่โต๊ะนึงเห็นมีช่อดอกเดซี่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็ดอกไม้ที่ตนชอบ และมีชายหนุ่มนั่งหันหลังอยู่ เลยคิดว่าโต๊ะนั้นคงจะเป็คนที่ตนนัดไว้ เด็กหนุ่มหายใจออกช้าๆ เพื่อให้ผ่อนคลายจากอาการตื่นเต้น และค่อยๆเดินไปที่โต๊ะ " สวัสดีครับ " เขากล่าวทักทายชายหนุ่มที่นั่งอยู่ อย่างกล้าๆกลัวๆ และยิ้มให้ด้วยความเหนียมอาย ชายหนุ่มผู้มีหน้าตาอันหล่อเหลา แต่ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า มองมาด้วยสายตาอันว่างเปล่า เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นท่าทีแบบนั้นของเขา " ขอโทษที่มาช้านะครับ พี่รอนานรึเปล่า? " ชายหนุ่มมองหน้าเครย์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มสูงมาก ทำเอาเครย์ต้องเงยหน้าคุยด้วย เขาเดินเข้ามาใกล้และมองอย่างตั้งใจ ใบหน้าอันหล่อเหลานิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออก " มีอะไรรึเปล่าครับ? " เครย์เริ่มกลัวและถอนหลังไปหนึ่งก้าว
" ตาคุณ " หญิงสาววัย 40 ปลายๆ แต่แต่งตัวเปรี้ยวและดูมีความมั่นใจ เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เครย์ใเมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่ม " ถึงว่าล่ะ ทำไมทำตัวลับๆล่อๆ ที่แท้ก็เเอบมาเดทนี่เอง นี่แฟนลูกเหรอ ทำไมไม่แนะนำให้แม่รู้จักบ้างล่ะ? " เดินเข้ามาแม่ของชายหนุ่มก็พูดเอาพูดเอาไม่หยุด ด้วยความตื่นเต้น แทบไม่ฟังใครเลย " ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมไม่รู้จักเขา " ชายหนุ่มรีบปฏิเสธทันควัน ส่วนเครย์เริ่มเอะใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มเห็นปฏิเสธไปแบบนั้น แต่ยังคงใกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนพูดไม่ออก " ไม่เอาน่า ต่อให้ลูกเป็ลูกชายคนเดียวของแม่ แต่แม่เข้าใจทุกอย่าง เดี๋ยวนี้โลกมันเปิดกว้าง ใจของแม่ก็เหมือนกัน " " แต่.. "
" หนูจ๋าทางนี้ลูก " เธอเรียกสาวสวยที่มาด้วยพร้อมโบกมือ ชายหนุ่มใหน้าตาตื่นรีบหันไปมอง " หนูจ๋ามากับคุณแม่ได้ไงครับ? " " เราก็มาช็อปปิ้งน่ะสิ แล้วแม่ก็นัดเพื่อนไว้ร้านข้างๆด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอลูกที่นี่ " " สวัสดีค่ะ พี่คุณ " หญิงสาวกล่าวทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " ครับ " " แล้วไม่แนะนำแฟนให้น้องรู้จักหน่อยเหรอ? " ชายหนุ่มปฏิเสธผ่านทางสีหน้า
" ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ผมคงมาผิดโต๊ะ " เครย์รีบอธิบายก่อนที่ทุกคนจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ " ก็แม่บอกไปแล้วไง ว่าแม่เข้าใจ แต่เอาเถอะ แม่จะรอวันที่ลูกพร้อม และพากันมาทำความรู้จักกับแม่อย่างเป็ทางการน่ะ " ระหว่างที่ผู้เป็แม่พูดอยู่ ชายหนุ่มก็มองหญิงสาวพร้อมส่ายหน้าปฏิเสธ หญิงสาวเองก็เหมือนจะผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ " งั้นเราไปกันเถอะ ตามสบายนะลูก ไว้เจอกันอีกนะจ๊ะ " เธอหันไปจับมือเครย์และยิ้มให้ทั้งสอง ก่อนจูงมือหนูจ๋าเดินออกไป " มันไม่ได้เป็อย่างที่แม่คิดนะครับ พี่ไม่ได้เป็อะไรกับเขาน่ะหนูจ๋า " ชายหนุ่มจับมือหญิงสาว " เอาเถอะ ไม่เป็ก็ไม่เป็ แม่เชื่อให้ก็ได้ " ผู้เป็แม่คิดว่าลูกคงจะอาย " ขอตัวค่ะ " หญิงสาวดึงมือกลับมา ก่อนเดินไป ชายหนุ่มยืนเอามือเท้าสะเอว เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโมโห และหันไปมองเครย์ด้วยสายตาอันร้อนผ่าว เครย์เบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด
" ผมขอโทษที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ผมไม่ได้ตั้งใจ " เด็กหนุ่มยืนตัวเกร็ง " ไม่ได้ตั้งใจเหรอ รู้ไหมว่าโซนนี้เป็โซนวีไอพี ไม่ใช่ว่าใครก็เข้ามาได้! " ชายหนุ่มเริ่มตะคอก " คือผมนัดเพื่อนไว้ แล้วเขาก็จองโต๊ะไว้แล้วด้วย แต่ผมเข้าใจผิดว่าเป็โต๊ะนี้ " " เหรอ!! " ชายหนุ่มกัดกรามแน่น และค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา ทั้งคู่ยืนชิดกันแทบจะหายใจรดต้นคอกันอยู่แล้ว เขาเอามือบีบแขนเครย์ " ทำแบบนี้ทำไม?! " ชายหนุ่มพยายามเก็บอารมณ์โกรธอย่างสุดกำลัง " ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ "
" มีอะไรรึเปล่าคะ? " พนักงานสาวคนที่คุยกับเครย์ก่อนหน้าเดินเข้ามา " คือ... " " ลูกค้ายังหาโต๊ะไม่เจอเหรอคะ? " " เอ่อ... ครับ " เครย์รีบถอยห่างจากชายหนุ่ม " ลูกค้าจองมาในชื่อคุณยอร์ชรึเปล่าคะ? " ชายหนุ่มหันมามองดังควับเมื่อได้ยินชื่อ " ไม่ใช่นะครับ " " แต่ที่จองไว้มีแค่ชื่อนี้นะคะ " ไม่ทราบว่ามีเบอร์โทรของคนจองไหมครับ ใช่เบอร์นี้รึเปล่า? " เครย์ยื่นโทรศัพท์ให้พนักงานดู " สักครู่นะคะ "
พนักงานออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมา " ใช่ค่ะ เบอร์โทรตามนี้เลย งั้นก็เป็โต๊ะริมสุดด้านโน้นเลยค่ะ " หญิงสาวชี้ไปด้านขวามือ " ขอบคุณครับ " เครย์รีบเดินไปทันที
มาถึงโต๊ะเด็กหนุ่มรีบนั่งลง และแอบหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนมองเขาอยู่ด้วยความโมโห ก่อนจะรีบหันกลับมา เครย์หยิบโทรศัพท์มาดูครั้งแล้วครั้งเล่า และมองไปที่ทางเดิน ก่อนตัดสินใจโทรหาคนที่รออยู่ แต่เบอร์ปลายทางดันติดต่อไม่ได้ซะงั้น " สั่งอาหารเลยไหมคะ? " พนักงานเดินเข้ามาถาม " อ๋อครับ " เครย์เปิดดูเมนูอย่างไม่ตั้งใจ " เอาอันนี้ อันนี้ และก็อันนี้ครับ " เขาชี้เมนูอาหารไปมั่วๆ เพราะจิตใจกำลังคิดเื่อื่นอยู่ " รออาหารสักครู่นะคะ " " ครับ "
2 ชั่วโมงผ่านไป...
เครย์นั่งรอจนอาหารเย็นชืด แต่ก็ไม่มีวี่แววของคนที่รออยู่ เขาถอดหายใจอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะลงมือกินอาหารที่สั่งมา " ร้านก็สวย อาหารก็อร่อย บรรยากาศก็ดี ใครไม่มาก็ช่างเขาสิ ไม่สนใจหรอก " เครย์พูดไปกินไป
" ลูกค้าคะ อีก 20 นาที ร้านจะปิดแล้วนะคะ " พนักงานแจ้งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม " อ๋อครับ งั้นเช็คบิลเลยก็ได้ครับ " " ได้ค่ะ " ระหว่างเดินออกมาเครย์ก็หันไปมองโต๊ะของชายหนุ่ม ซึ่งตอนนี้มีแค่โต๊ะที่ว่างเปล่า
เครย์ออกมาจากร้านและกำลังจะเดินไปเรียกแท็กซี่ จู่ๆก็มีรถหรูขับปาดหน้า เขาใแทบช็อค ยืนแน่นิ่งอยู่ครู่ใหญ่ รถคันนั้นถอนหลังมาอีกครั้ง และลดกระจกลง เขาใจนปากซีดเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เจอกันในร้านอาหาร " คุณ!! " ได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มรีบลงมาจากรถทันที " ไหนบอกไม่รู้จักไง?! " ชายหนุ่มบีบแขนหนุ่มเครย์จนเืแทบไม่เดิน เพราะถึงเขาจะเป็ผู้ชายเหมือนกัน แต่เครย์ดูบอบบางอย่างกับเด็กผู้หญิง ส่วนชายหนุ่มทั้งสูง และมีกร้ามเป็มัดๆ เครย์ดิ้นจนสุดแรง แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้แม้แต่น้อย " ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ " " เมื่อกี้นายยังเรียกชื่อฉันอยู่เลย " " ชื่อคุณน่ะเหรอ?! " เครย์เอียงคอถาม " ใช่!! " " เวลาเรียกคนอื่นเขาก็เรียกคุณกันทั้งนั้นแหละ " " แล้วรู้ได้ไงว่าฉันชื่อคุณ " " ก็... ผมได้ยิน ผู้หญิงคนนั้นเรียกคุณไง " " ตกลงจะไม่ยอมรับใช่ไหม? " " คุณจะให้ผมยอมรับอะไร ในเมื่อผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆ " " เหรอ? " พูดจบชายหนุ่มก็เปิดประตูรถและเหวี่ยงเครย์ลงไป ด้วยความตัวเล็ก เครย์ก็ตัวแทบปลิ้วไปอยู่ในรถ และพยายามขัดขืน " หยุด ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!! " คำพูดและน้ำเสียงอันแข็งกร้าว ทำเอาเครย์กลัวจนตัวสั่น " คุณจะพาผมไปไหน? " ชายหนุ่มขับรถไปโดยไม่สนใจคำพูดของเขา
ณ คอนโดแห่งหนึ่ง
ในห้องดูมืดๆตกแต่งด้วยไฟสีน้ำเงินสลัวๆ ในห้องนั่งเล่นมีทีวีขนาดใหญ่มาก หันมาอีกฝั่งมีเกมส์มากมาย และมีโต๊ะสนุ๊กด้วย เครย์ยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นแบบนั้น ชายหนุ่มหันมามองเครย์ที่ยืนตัวสั่นงันงก พร้อมยิ้มมุมปาก " กลัวเหรอ? " เครย์กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
7K
