“เป็ลูกค้าใช่ไหม? รับลูกอมสักเม็ดไหมล่ะ” เย่ซียิ้มให้ขณะตอบกลับไป
หน้าของฝ่ายตรงข้ามดำมืดลงอย่างเห็นได้ชัดเขาคล้ายรู้สึกว่าถูกชายหนุ่มยั่วโมโหอยู่ นี่ชายตรงหน้าของมันโง่จริงๆหรือแค่แกล้งมันอยู่กันแน่
“อย่าแกล้งโง่ให้มากนัก ตายซะ” หัวหน้านักฆ่าไม่ปล่อยให้ชายเบื้องหน้าได้เตรียมตัวรีบแสดงเคล็ดวิชาที่ทรงพลังที่สุดของเขาออกมาทันที ด้วยระดับพลังของเขาบวกด้วยมีดดาราทมิฬที่อยู่ในมือ ต่อให้ต้องจัดการกับผู้ฝึกตนระดับสี่าาปราณเขาก็ไม่หวั่น
แต่เพื่อความแน่นอนเขาจึงหยิบขวดแก้วที่ซ่อนอยู่ในเสื้อออกมาเปิดฝาเทของเหลวสีดำหนืดลงบนปลายมีดมันก็คือพิษของแมงมุมชาดแดง อสูรระดับสามพิษของมันต่อให้ผู้ฝึกตนระดับสี่ก็หาทางแก้ไม่ได้ง่ายๆ
“ใจเย็นๆก่อน รับนี่ไป”เย่ซีเห็นทุกอย่างที่ชายตรงหน้าทำ เขาอดรู้สึกหวั่นใจนิดๆไม่ได้เพราะถึงเขาจะแข็งแกร่งยังไงก็ตาม แต่ไอ้ของเหลวที่มันเทใส่อาวุธเมื่อสักครู่ดูยังไงก็เหมือนมีพิษ ตัวเขาไม่เคยทดสอบมาก่อนว่าพิษมีผลกับตัวเขายังไงบ้าง
เมื่อเห็นว่าชายชุดดำตรงหน้าตรงมาด้วยความมุ่งร้ายชายหนุ่มจึงรีบคว้าของในรถขว้างออกไปโดนไม่ได้มอง และเนื่องด้วยเคล็ดวิชา ขายตรงทำให้เมื่อสิ่งที่ขว้างออกไปอยู่ตรงหน้าของชายชุดดำที่พรุ่งเข้ามาร่างกายของชายคนนั้นก็พุ่งเข้าไปงับสิ่งที่เย่ซีโยนออกไปทันที
‘นี่มันบ้าอะไร’ หัวหน้านักฆ่าได้แต่ตกตะลึงในใจเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เลย
อ๊ากกก
หัวหน้านักฆ่าได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปร่างกายของเขาเหมือนกับจะฉีกออกเป็ชิ้นๆเืผุดออกมาตามรูขุมขนจนทั้งตัวชุ่มไปด้วยเืเขารู้สึกคันที่ิัเหมือนมีมดนับล้านตัวมารุมกัดอยู่ก็ไม่เกินไป
ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่าทั่วร่างของเขาค่อยๆมีเก็ดสีเทาผุดออกมาลักษณะเหมือนเก็ดปลาไม่มีผิด ส่วนิับริเวณก้นกบก็ฉีดขาดออกอย่างแรงมีหางคล้ายๆปลาค่อยๆงอกออกมาช้าๆ
กระดูกทั้งตัวแตกหักค่อยๆเปลี่ยนไปเป็กระดูกปลาศรีษะบุบเบี้ยวไปมาสร้างความเ็ปให้เขาจนน้ำตาไหลออกมาเป็เื
แขนและขาของเขาค่อยๆหลุดออกจากร่างกายมีครีบปลางอกขึ้นมาแทนที่ ด้วยความที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเืตัวเขาในตอนนี้จึงดูเหมือนปลาบนเขียงที่เพิ่งถูกทุบหัวขอดเกร็ดมาไม่มีผิดน่าหวาดกลัวเป็อย่างยิ่ง
“....”ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองด้วยความหวาดกลัวนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน ชายหนุ่มหน้าตาใจดีทำอะไรกับหัวหน้านักฆ่าลงไปกันแน่
ทุกกระบวนการที่เกิดขึ้นสร้างความเ็ปให้หัวหน้านักฆ่าจนเขาแทบเสียสติเขากรีดร้องจนเสียงแหบแห้งไปแล้ว
“ปีศาจ ชายคนนั้นต้องเป็ปีศาจแน่ๆ”
“เปลี่ยนคนให้กลายเป็ปลาทั้งเป็...”
“ทำไมต้องปลา?หรือเขาอยากจะกินคนแต่ไม่อาจทำได้เลยทำให้เป็ปลาก่อน”
เสียงซุบซิบดังไปทั่วบริเวณเย่ซีได้แต่หันไปมองทั่วบริเวณด้วยความงุนงง มันเกิดอะไรขึ้นกัน?เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
แล้วนั่นอะไร?แม้แต่ลูกค้าที่เรียกเขาให้มาหาเพื่อขอดูสินค้าก็มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองปีศาจมองฆาตกรไม่มีผิด
“เอ๊ะ ทุกท่านอย่าเข้าใจผิดมันเป็เื่สุดวิสัย” เย่ซีะโออกมาทันทีเขาพยายามจะอธิบาย แต่หันไปทางไหนก็มีแต่คนหลบตาเขา
ชายหนุ่มจึงคิดขึ้นได้ว่าสิ่งที่เขาขว้างไปมันเป็ [อาหารปลาอัดเม็ด] เขาจึงรีบตรวจสอบดูทันที พบว่าสรรพคุณของมันก็คือ เร่งสี เร่งโต บำรุงเกร็ดและมี *เล็กมากๆจนเขาไม่ทันสังเกตตอนแรกเขียนเอาไว้ว่า ‘อาหารนี้เหมาะกับปลาเท่านั้น ไม่แนะนำให้เผ่าพันธุ์อื่นๆรับประทาน’
“ฮ่าฮ่า ทุกท่านวางใจได้ข้าแค่หยิบของผิดไปนิดหน่อย บังเอิญไปหยิบอาหารปลาให้คุณลูกค้าเมื่อสักครู่ซะได้รับประกันว่าจะไม่มีผิดพลาดอีกแน่นอน แค่อุบัติเหตุๆ ลองมาดูสินค้าอื่นๆกันก่อนได้ของถูกและดี มีแน่นอน”เห็นดังนั้นแล้วชายหนุ่มก็โล่งใจและะโออกมาเสียงดังเขาคิดว่าบรรดาลูกค้ารอบๆต้องเข้าใจแน่ๆ คนเราย่อมทำผิดพลาดกันได้! มันแค่หยิบสินค้าผิดแค่นั้นเอง
“กลุ่มลูกค้าที่ตาถึงกลุ่มนั้นหวังว่าทุกท่านจะสนใจเลือกชมสินค้าของข้ากันนะ”ว่าแล้วเขาก็หันไปหาตระกูลซูพร้อมกับยิ้มให้ ซึ่งฝ่ายหลังเมื่อเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและได้ยินเสียงซุบซิบกันของผู้คนโดยรอบก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าหรือการที่พวกเขายอมถูกจับไปกับพวกตระกูลถังอาจจะดีกว่าก็เป็ได้...