หลังจากที่ผมประชุมเสร็จ ผมก็ให้ตุลย์ขับรถพาผมมาหาคุณหมอซัมเมอร์ที่โรงพยาบาลทันที และทันได้ยินคุณหมอซัมเมอร์ยืนคุยกับคุณหมออีกคนเื่ที่มีเด็ก ม.ปลาย เข้ามาจีบคุณหมอซัมเมอร์ ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แต่ก็คิดว่าคนอย่างคุณหมอซัมเมอร์คงไม่ได้มีใจให้กับเด็กคนนั้นแน่นอน เพราะว่าผมเองจะไม่มีทางให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับคุณหมอของผมแน่ๆ
“ นี่คุณมาได้ไงเนี่ย! ” คุณหมอซัมเมอร์เอ่ยถามผม
“ ก็นั่งรถมาไงครับ ” ผมเอ่ยตอบคุณหมอซัมเมอร์ออกไปด้วยท่าทียียวนทันที
“ คุณนี่นะ… คนที่มาหาผมที่พยาบาลมาบอกคือคุณสิ่นะ ”
“ หึ! คุณหมอนี่แสนรู้จังเลยนะครับ ” ผมว่าออกไป
“ นี่คุณเหนือ คุณหาว่าผมเป็หมาหรอ ” คุณหมอหันมามองค้อนทำท่าทางไม่พอใจใส่ผม ผมจึงอมยิ้มออกมาเพราะความน่ารักของคุณหมอซัมเมอร์
“ เปล่าครับๆ ผมหมายถึงคุณหมอเก่งจังเลยครับ แต่ว่า… คุณหมอจะเลิกงานตอนไหนครับเนี่ย ”
“ ผมจะเลิกกี่โมงแล้วมันทำไมหรอครับคุณท่านประธาน ”
“ ผมก็จะได้มารับไปทานข้าวเย็นไงครับ เอ… ผมว่าผมนั่งรอคุณหมอทำงานเลยดีกว่า ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว จะได้กลับพร้อมคุณหมอเลย ”
“ หืม… ” เพื่อนคุณหมอซัมเมอร์ที่ชื่อตรัยทำหน้าสงสัยออกมา มองผมกับคุณหมอซัมเมอร์สลับกัน จนคุณหมอซัมเมอร์รีบตัดบทการสนทนาขึ้นด้วยการแนะนำตัวผมให้รู้จักกับเพื่อนของตัวเองทันที
“ เอ่อ.. เอ้อ! นี่คุณเหนือนะมึง ส่วนนี่ก็หมอตรัย เพื่อนสนิทผมเอง ” คุณหมอซัมเมอร์แนะนำผมกับหมอตรัยให้รู้จักกัน
“ อ่อ… ครับ ผมแสงเหนือครับ เรียกเหนือเฉยๆก็ได้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหมอตรัย ” ผมเอ่ยทักทายคุณหมอตรัยออกไปทันที
“ เช่นกันครับคุณเหนือ ยิินดีที่ได้รู้จักครับ ”
“ เอ่อ… ผมยังต้องทำงานต่ออีก ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานน่ะคุณ ”
“ ไม่เป็ไรครับ ผมรอได้แต่ว่าผมขอไปรอที่ห้องทำงานของคุณหมอนะ ”
“ โอเค… ชัดละ ” เสียงคุณหมอตรัยพูดขึ้นมา ก่อนที่จะอมยิ้มสลับกับมองผมกับคุณหมอซัมเมอร์
“ ชัดอะไรของมึงห้ะ! ไอ้ตรัย มึงยิ้มแบบนี้หมายความว่ายังไง ”
“ กูว่า… กูไปทำงานต่อดีกว่า ”
“ เดี๋ยวก่อนนะครับ เห็นตุลย์บอกว่าจะเลี้ยงข้าวคุณเป็การไถ่โทษคุณหมอตรัย ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะครับ ” ผมเอ่ยชวนคุณหมอตรัยทันที ผมคิดว่าการผูกมิตรกับหมอตรัยไว้น่าจะเป็เื่ดีสำหรับผมในอนาคตล่ะนะ ถ้าหากว่าในอนาคตผมกับคุณหมอเราสองคนจะคบกัน
“ เอ่อ… เอางั้นก็ได้ครับ ผมขอบคุณคุณเหนือล่วงหน้าเลยแล้วกันครับ แล้วเจอกันครับ ” หมอตรัยพูดพร้อมกับยิ้มส่งมาให้ผม แต่ไม่วายยังหันหน้าไปยักคิ้วแบบกวนๆส่งไปให้หมอซัมเมอร์ด้วย หึหึ ดูเหมือนจะสนิทกันมากนะ
19.28 น. ร้านอาหาร
“ อ่อ…ที่แท้คุณเหนือก็รู้จักกับเพื่อนผมเพราะเพื่อนผมมันเมาแล้วดันไปทำตัวเป็ภาระใส่คุณเหนือนี่เอง ” เสียงพูดคุยของคุณหมอตรัย เพื่อนสนิทของคุณหมอซัมเมอร์พูดขึ้นหลังจากที่ผมบอกที่มาของการรู้จักกับคุณหมอซัมเมอร์ แต่ผมก็ไม่ได้บอกหมดหรอกนะครับ เื่ที่คุณหมอโดนคนฉุดกับเื่ที่ผมมีอะไรกับคุณหมอซัมเมอร์แล้วนั้น ผมก็ไม่ได้พูดออกไปเพราะคิดว่ายังต้องให้เกียรติคุณหมอซัมเมอร์อยู่
“ โอ๊ย! มึงมาหยิกกูทำเนี่ยไอ้ซัมเมอร์ ”
“ ก็มึงพูดว่ากูไปเป็ภาระงั้นหรอ กูไปเป็ภาระเขาที่ไหน กูแค่… เมาเฉยๆเถอะ ”
“ หรออออ…. ไอ้ที่มึงพูดมาว่าเมาเฉยๆนี่แหละ ที่เขาเรียกว่าไปเป็ภาระคนอื่น รู้งี้คุณเหนือน่าจะปล่อยให้มันเมาแล้วนอนเฝ้าที่ผับไปเลยนะครับ โทษฐานที่ไม่ชวนผมไปด้วย ”
“ หรอ… วันนั้นมึงเข้าเวรต่อจากกูมั้ง จะไปได้ไง ”
“ หนีเวรไปไง ”
“ ไอ้หมอเลวว ”
เสียงพูดคุยหยอกล้อกันของสองเพื่อนสนิทเอาผมอมยิ้มออกมมา จะว่าไปแล้วทั้งคุณหมอซัมเมอร์และคุณหมอตรัย ก็เหมาะที่จะเป็เพื่อนสนิทกันจริงๆนั่นแหละ เพราะดูเหมือนทั้งสองคนจะรู้ทันกันและกันตลอด
“ ตุลย์! ทำไมยังไม่มานั่งอีก จะยืนอยู่ทำไม ” ผมหันหลังไปมองตุลย์ที่ยืนอยู่หลังผม
“ เอ่อ.. คงไม่เหมาะมั้งครับ ” ตุลย์เอ่ยบอกด้วยท่าทีเกรงใจออกมา
“ เฮ้อ! เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้ซักทีนะ ทั้งที่แกเองก็เป็ลูกชายของพ่อชั้นคนนึงเหมือนกัน ถึงจะเป็ลูกบุญธรรมก็เถอะ ตำแหน่งบริษัทที่พ่อยกให้ แกก็ไม่เอา… คนในครอบครัวจะหยิบจะยื่นอะไรให้ แกก็ไม่ค่อยจะรับ แล้วนี่แค่มานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกับชั้นแกยังจะไม่ยอมมานั่งกินด้วยอีก แกอย่าลืมนะตุลย์ว่าแกก็คือน้องชายของชั้นกับพวกพี่ๆและเป็คนในครอบครัวของชั้น ถ้าพ่อรู้ว่าแกยังทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีก แกโดนพ่อด่ายับแน่ ”
ผมพูดร่ายยาวออกไปโดยที่ไม่ได้กลัวว่าคุณหมอทั้งสองคนจะได้ยินเื่นี้เลยซักนิด แต่มันกลับตรงกันข้าม ผมอยากให้คุณหมอซัมเมอร์กับคุณหมอตรัยได้รู้เอาไว้ว่าจริงๆแล้ว ตุลย์นั้นมีฐานะเป็น้องชายของผมและลูกชายของพ่อผมอีกคนเหมือนกัน
“ เอ่อ…นั่นสิ่ครับคุณตุลย์ มานั่งกินข้าวกับพวกเราสิครับ กินกันหลายๆคนสนุกดีออก ” คุณหมอซัมเมอร์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มส่งไปให้ตุลย์
“ นั่นสิ่คุณ…ไหนคุณบอกจะเลี้ยงข้าวไถ่โทษผมไง มื้อนี้ผมจะให้คุณเลี้ยงผม คุณอย่ามาทำเป็ลืมที่คุณเคยพูดไว้นะ รีบมานั่งได้แล้ว จะได้สั่งอาหารกันซักที ” คุณหมอตรัยเอ่ยขึ้นและเอาเื่ที่ตุลย์บอกจะเลี้ยงข้าวไถ่โทษมาเป็ข้ออ้างให้ตุลย์ยอมมานั่งกินข้าวกับพวกผมทันที
“ เอ่อ แต่… ”
“ ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ” พูดจบผมก็เอื้อมมือไปดึงแขนของตุลย์ที่อยู่ข้างหลังให้มานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆผมทันที และไม่ลืมที่จะส่งสายตาเชิงตำหนิไปให้ตุลย์ด้วย หลังจากนั้นพวกเราก็ทำการสั่งอาหารและนั่งทานข้าวกัน พูดคุยเื่ต่างๆนานา คุณหมอตรัยดูจะเป็คนพูดเก่งมาก ผมสังเกตว่าตุลย์มักจะยิ้มทุกครั้งเวลาทีี่คุณหมอตรัยพูดขึ้นมาหรือทำท่าจะตีกันกับคุณหมอซัมเมอร์ ซึ่งผมคิดว่าตุลย์เองคงอาจจะมีความความสนใจเื่อื่นๆขึ้นมาบ้างแล้วนอกจากเื่งานและการดูแลคนในครอบครัวของผม หึหึ ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะเ้าตุลย์เนี่ย
“ ทั้งหมด 2,390 บาทค่ะ ” เสียงของพนักงานที่ผมเรียกให้มาเก็บเงินเดินมาพร้อมกับยื่นบิลรายการค่าอาหารให้ผมดู ก่อนที่ผมจะส่งบิลนี้ไปให้ตุลย์ เพราะคนที่จะควักเงินจ่ายในครั้งนี้คือคนที่นั่งข้างๆกันกับผม ตุลย์ควักกระเป๋าเงินของตัวเองออกมาก่อนที่จะหยิบแบงค์สีเทาให้กับพนักงานออกไป 3 ใบ และบอกว่าไม่ต้องถอน ก่อนที่พวกเราจะพากันเดินออกมาจากร้านอาหาร
“ เอ่อ คุณเหนือ… ” ตุลย์ที่กำลังจะพูดถูกสายตาของผมมองอย่างดุๆส่งกลับไป เ้าตัวจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามการเรียกชื่อผมทันที
“ พี่เหนือจะให้ผมไปส่งที่คอนโดเลยมั้ยครับ ” ตุลย์เอ่ยถามผมขึ้นมาใหม่ด้วยสรรพนามที่เรียกผมว่าพี่ทันที
“ เอ่อ… เอาเป็ว่าชั้นจะขับรถกลับกับหมอซัมเมอร์เอง ส่วนแก… คุณหมอตรัยพอจะสะดวกไปส่งตุลย์ที่บ้านหรือคอนโดน้องผมให้หน่อยได้มั้ยครับ พอดีว่าผมจำเป็ต้องใช้รถยนต์น่ะครับ จะเป็การรบกวนคุณหมอตรัยเกินไปรึเปล่าถ้าผมจะขอฝากตุลย์กลับไปกับคุณหมอตรัยด้วย ”
“ เอ่อ… ได้ครับๆ ให้คุณตุลย์ติดรถผมกลับด้วยก็ได้ครับ " คุณหมอตรัยตอบตกลงจะไปส่งตุลย์ให้กับผม แต่ก็ยังยิงคำถามที่ทำให้คนที่ยืนข้างๆผมสะดุ้งขึ้นมาทันที
“ ขอบคุณมากครับคุณหมอตรัย ” ผมเอ่ยขอบคุณคุณหมอตรัย ก่อนจะหันหน้าไปส่งยิ้มให้กับตุลย์ ซึ่งตุลย์เองก็ยิ้มตอบกลับพร้อมกับก้มหัวให้ผมเป็เชิงขอบคุณ
“ เอ่อ… ว่าแต่ผมขอถามตรงๆเลยแล้วกันนะครับ คุณเหนือกับเพื่อนของผมเป็อะไรกันหรอครับ ทำไมถึงดูสนิทกันจังเลย ”
“ ไอ้ตรัย! มึงถามอะไรของมึงเนี่ย ” หมอซัมเมอร์หันไปมองค้อนคุณหมอตรัย พร้อมกับทำท่าทางไม่พอใจ
“ เอ้า! กูก็แค่ถามคุณเหนือไปตรงๆว่าเป็อะไรกับมึง ปกติกูไม่เห็นมึงจะให้ใครเข้ามายุ่งมาข้องเกี่ยวเื่ของมึงเลยนี่หว่า แต่ดูเหมือนคุณเหนือนี่… จะพิเศษกว่าคนอื่นนะๆ ” คุณหมอตรัยพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้ากวนๆส่งยิ้มไปล้อคุณหมอซัมเมอร์ ซึ่งเ้าตัวก็ออกอาการเขินๆ แก้มเริ่มขึ้นสีแดงอ่อนๆขึ้นมา ก่อนจะโมโหกลบเกลื่อนกลับไปทันที
“ มึง… มึงนี่ชอบเสือกเื่คนอื่นจังเลยจริงๆนะ กูว่ามึงรีบกลับไปได้แล้วไป นี่ก็เริ่มดึกแล้วเหม็นขี้หน้ามึงว่ะ ”
“ แหม… ทีนี้ทำมาโมโหกลบเกลื่อนไล่กู เออๆ กูกลับแล้วก็ได้ เอาไว้เจอกันใหม่นะครับคุณเหนือ สู้ๆนะครับคุณเหนือ ผมเอาใจช่วยครับ เพื่อนผมถึงมันจะเป็หมอแต่เื่แบบนี้มันเป็คนบ้าบอๆ ไม่ค่อยรู้เื่น่ะครับ คุณเหนือคงต้องเหนื่อยและพยายามมากกว่าปกตินิดนึงนะครับ หึหึ ”
“ พูดมากนะมึงอ่ะ กลับไปได้แล้วไป ชิ้ว! ชิ้ว! ”
“ เออ! กูกลับแล้วก็ได้ ไล่กูเป็เป็ดเลยนะมึง ”
“ ไก่เว้ย! ไอ้ฟาย ยังจะมาเล่นมุข 5 บาท 10 บาท อีก ”
หลังจากนั้นคุณหมอตรัยกับตุลย์ก็พากันขอตัวแยกย้ายกันกลับไปยังที่พักของตัวเอง ผมกับคุณหมอซัมก็เดินมากันที่รถยนต์คันหรูของผม ก่อนที่จะพากันเปิดประตูขึ้นไปนั่งรถเพื่อที่จะขับกลับคอนโดกัน
“ นี่คุณเหนือ คุณกำลังพยายามจับคู่คุณตุลย์กับเพื่อนของผมงั้นหรอ ผมรู้ทันคุณนะ ” คุณหมอซัมเอ่ยขึ้นทันที เมื่อรถของผมกำลังขับออกจากร้านอาหาร
“ ใช่ครับ… ผมไม่เคยเห็นเ้าตุลย์มันสนใจใครจนออกหน้าขนาดนี้ แล้วอีกอย่างคุณหมอตรัยก็เป็เพื่อนกับคุณด้วย ผมคิดว่าถ้าเ้าตุลย์มันจีบคุณหมอตรัยติด ผมคงมีคนช่วยเื่ของคุณเพิ่มมากขึ้น หึหึ ”
“ คุณนี่มัน… เหอะ! ผมไม่คุยกับคุณแล๊ว! เอ้อ… มีอีกเื่นึง ” คุณหมอซัมเมอร์อยู่ๆก็เหมือนจะนึกคำถามที่จะถามผมขึ้นมาได้ ก่อนที่เ้าตัวจะถามผมต่อทันที "
“ เื่ของคุณตุลย์น่ะ เอาจริงๆผมก็แอบในะที่รู้ว่าคุณตุลย์เป็น้องชายอีกคนของคุณน่ะ ”
“ อ่อ… ตุลย์มันมีศักดิ์เป็น้องชายบุญธรรมของผมน่ะ เพราะพ่อของผมรับตุลย์มาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรม เพื่อให้เป็เพื่อนของผมในตอนเด็ก และก็พ่อของตุลย์เป็เพื่อนรักที่สนิทกับพ่อของผมมาก ตอนที่พ่อของตุลย์เสียคุณพ่อของผมที่ไม่ได้ทราบเื่และมาทราบทีหลังก็เล่นเอาแกเศร้าไปเหมือนกัน แกดูจะรักเพื่อนของแกคนนี้มาก พอรู้ว่ามีเ้าตุลย์เหลืออยู่อีกคน แกก็รีบเดินทางไปรับตัวตุลย์กลับมาอุปการะเป็ลูกบุญธรรมของแกเลยทันที ”
ผมเล่าเื่คร่าวๆออกไปให้คุณหมอซัมเมอร์ฟังเกี่ยวกับเื่ของตุลย์ ตุลย์เองเป็ลูกชายบุญธรรมของพ่อผมครับ ท่านรับตุลย์มาเลี้ยงจากวัดที่บ้านเกิดของท่านเพราะตุลย์คือลูกของเพื่อนรักพ่อผมที่สนิทกันมากๆในสมัยเด็กๆ แต่ว่าโชคร้ายที่ทั้งพ่อและแม่ของตุลย์ประสบอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำจนเสียชีวิตในวันเกิดของตุลย์ที่อายุได้ 5 ขวบ ตอนนั้นตุลย์ถูกฝากเอาไว้กับพี่สาวของพ่อตุลย์หรือก็คือป้านั่นแหล่ะครับ แต่ไม่นานหลังจากที่ตุลย์เสียพ่อและแม่ไป ป้าที่คอยเลี้ยงตุลย์ก็มาเสียชีวิตต่อหลังจากนั้นอีกไม่นาน ประมาณ 2 ปีต่อมาได้ ทำให้ตุลย์กลายเป็เด็กกำพร้าต้องมาอยู่กับหลวงตาที่วัด พ่อของผมเองที่ไม่ได้กลับไปในงานศพของเพื่อนรักในวัยเด็กก็รู้สึกเสียใจเป็อย่างมาก และเมื่อท่านได้รู้ว่าเพื่อนรักของตนเองยังมีลูกชายที่เหลืออยู่อีกคน ท่านจึงรีบกลับไปที่บ้านเกิดของท่านแล้วรีบไปขอตุุลย์มาเลี้ยงเป็ลูกอีกคน และให้ตุลย์มาเป็น้องเป็เพื่อนกับผมั้แ่เด็กๆ ซึ่งั้แ่ไหนแต่ไรมาตุลย์มักจะทำตัวเหมือนเป็ลูกน้องของผมซะมากกว่า คอยเดินตามและคอยช่วยเหลือผมทำงานต่างๆ เวลาผมทำอะไรผิดตุลย์มักจะเป็คนคอยบอกคอยเตือนผม บางครั้งก็เคยมารับโทษช่วยผมจากการที่ผมทำผิด เ้าตัวมักจะบอกว่าเป็เพราะตัวเองดูแลผมได้ไม่ดีจึงทำให้ผมทำเื่ที่ผิดลงไป คุณพ่อผมที่เป็คนลงโทษก็มักจะใจอ่อนไม่ลงโทษผมหนักๆเพราะมีตุลย์มารับโทษแบ่งจากผมไปด้วยนั่นแหละ ทำให้ผมกับตุลย์ค่อนข้างที่จะสนิทกันมากั้แ่เด็กๆ ตุลย์เองไม่ค่อยจะรับของอะไรที่มันดูมีมูลค่าหรือราคาแพงๆจากครอบครัวของผมเลยครับ และชอบพูดว่าตัวเองแค่ได้มาอยู่ในความดูแลของครอบครัวผมก็มีค่าที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว ซึ่งคนในครอบครัวผมทุกคนต่างก็พยายามทำให้ตุลย์ไม่คิดว่าเขาเป็คนอื่น แต่จะเป็ตุลย์ซะมากกว่าที่ชอบคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมที่จะเป็สมาชิกของครอบครัว จนผมเองที่ต้องเป็คนบังคับตุลย์ให้มาเป็เลขาคอยทำงานให้ผมนี่แหละ เพราะตอนแรกเ้าตัวจะไปเป็พนักงานบริษัทธรรมดาคนนึง ไม่ยอมรับตำแหน่งใหญ่ๆของบริษัทที่ครอบครัวของผมเต็มใจจะให้ตุลย์ด้วย ทั้งที่จริงแล้วตุลย์เป็คนมีความสามารถและจัดการสิ่งต่างๆได้เก่งมากๆ แม่ผมนี่มักจะดุตุลย์ตลอดเื่ที่ชอบทำตัวห่างเหินกับคนอื่นๆในครอบครัว และชอบคิดว่าตัวเองไม่สำคัญกับครอบครัวของผม จนบางครั้งแม่ผมยังเคยตามมาถึงที่บริษัทเพื่อที่จะเอาข้าวเช้ามาบังคับให้ตุลย์กิน ซึ่งผมเองก็โดนบังคับไปด้วยอีกคน
“ จะว่าไปคุณตุลย์ก็น่าสงสารเหมือนกันนะครับ แต่ก็ถือว่าโชคดีมากๆที่ได้มาเจอคุณพ่อของคุณ ” คุณหมอซัมเมอร์เอ่ยขึ้นด้วยแววตาที่รู้สึกสงสารตุลย์ แต่ก็ดูเหมือนคุณหมอซัมเมอร์เองก็คงมีเื่บางอย่างที่เก็บซ่อนเอาไว้ในแววตาที่กำลังเศร้าที่กำลังเผลอแสดงออกมาให้ผมได้เห็น ผมจึงใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับพวกมาลัยของรถ มาจับมือของคุณหมอซัมเมอร์มาบีบเอาไว้เบาๆ คุณหมอซัมเมอร์ก้มมองมือของผมที่มากอบกุมมือของตัวเองเอาไว้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยว่าอะไร แล้วเ้าตัวก็หันออกไปยังด้านข้างหน้าต่างรถ และไม่นานคุณหมอซัมเมอร์ก็ได้เผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น
“ หึ… ต่อไปนี้คุณเองก็จะมีผมคอยอยู่ข้างๆเหมือนกันนะ…คุณหมอ ” ผมพูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับหันกลับมาสนใจขับรถมุ่งหน้ากลับไปที่คอนโดของผมต่อทันที
คอนโด Aurora One
ผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดจนรถยนต์ของผมจอดสนิท ก่อนที่จะเริ่มปลดเข็มขัดจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง และไม่ลืมที่จะหันไปปลุกคุณหมอซัมเมอร์ให้ตื่น แล้วพากันขนของขึ้นไปยังห้องของผมต่อทันที
“ หมอไปอาบน้ำก่อนเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมขอเก็บของก่อน ” ผมพูดบอกกับหมอซัมเมอร์ก่อนที่จะทำการขนของเก็บเข้าที่ ซึ่งของที่ผมกำลังเก็บอยู่นั้น เป็ของของคุณหมอซัมเมอร์ทั้งหมดด้วย
“ ครับ… ขอบคุณครับ ” คุณหมอเอ่ยขึ้นตอบผม ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องนอนของผม ผมเองก็เก็บของต่อจนเสร็จ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้คุณหมอซัมเมอร์กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ แต่อยู่ๆก็มีเสียงะโออกมาจากข้างในห้องน้ำออกมา
“ คุณเหนือ.. คุณเข้าห้องมารึยัง ช่วยหยิบผ้าขนหนูให้ผมหน่อยสิ ผมลืมเอาเข้ามาน่ะคุณ ”
ผมจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูออกมาแล้วเดินไปเคาะประตูห้องน้ำทันที
" คุณหมอ ผมเอาผ้าเช็ดตัวมาให้แล้ว เปิดประตูให้ผมหน่อย "
“ ขอบคุณครับคุณเหนือ … อ๊ะ! คุณเหนือ คุณเข้ามาทำไมเนี่ย ” คุณหมอซัมเมอร์ที่เปิดประตูออกมารับผ้าเช็ดตัวก็เอ่ยออกมาด้วยความใที่อยู่ๆพอคุณหมอค่อยๆเปิดประตูห้องน้ำออกมา ผมเองก็ใช้โอกาสในตอนนั้นดันประตูห้องน้ำเข้าไปทันที
“ ขอผมอาบน้ำด้วยสิครับ คุณหมอ ”
“ อ๊ะ! คุนเหนือ คุณจะทำอะไร ออกไปเลยนะคุณ ถ้าคุณจะอาบน้ำคุณก็อาบไปเลยคนเดียว ผมอาบเสร็จแล้วนะคุณ ” คุณหมอซัมเมอร์เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรีบหยิบผ้าขนหนูในมือของผมไปห่มตัวเองเพื่อปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าทันที
“ หึ! จะอายทำไมครับหมอ ผมเห็นมันมาหมดแล้วเถอะ ของหมอน่ะ ”
“ คุณมันน่าไม่อายคุณเหนือ ถอยไปเลยนะ ผมจะออกไปข้างนอกแล้ว อ๊ะ! ” คุณหมอซัมเมอร์กำลังจะดันตัวของผมให้หลีกทางออกไป ก็ถูกผมรวบเอวของคุณหมอเข้ามากอดเสียก่อน และกระซิบข้างหูของคุณหมออย่างอ้อนๆว่า
“ อาบน้ำกับผมก่อนนะครับคุณหมอ นะครับบบ….ซัม ”
“ คุณเหนือ! คุณจะทำอะไร…… แล้วก็อย่าเรียกชื่อผมแบบนี้นะ ”
“ หึหึ! ทำไมหรอค่ะ ซัมไม่ชอบหรอ ”
อร๊าก! แค่ฟังจากน้ำเสียงกระซิบ ไรท์ก็รู้สึกเสียวทันที เอ้ย! ขนลุกขึ้นทันที ตอนต่อไปคงต้องเป็ NC แล้วสิ่นะ คุณท่านประธานทำถึงขนาดนี้น่ะ ถ้าชอบเื่นี้ก็อย่าลืมกดไลค์ กดติดตาม กดคอมเม้้นต์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ และไรท์ก็ขอขอบคุณคุณผู้อ่านทุกๆคนด้วยนะครับ ที่ยังให้การสนับสนุนเข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะครับบบ
5K
