เทพมารตกสวรรค์

   รุ่งอรุณได้มาถึงไป๋หลงนอนเหยียดยาวก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวไปมาก่อนจะเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำเมื่ออาบน้ำเสร็จไป๋หลงก็สวมใส่เครื่องแบบศิษย์หลักแห่งสำนักหมื่นกระบี่เช่นเดิมก่อนจะรวบเส้นผมสีดำอันมันขรับและงดงามไว้ดวงตาสีแดงใสเหมือนกับเทพองค์นั้นไม่มีผิด!!...

" ดูเหมือนว่าจะโดนส่งกลับมาโดยไม่รู้ตัวเลยสินะ..ว่าแต่ว่าอาจารย์หลังจากได้แร่ศักดิ์สิทธิ์ก็เงียบหายไปเลย ส่วนหลิงหลุนก็เงียบหายไปเหมือนกัน เห้อ...ตอนเที่ยงตรงสินะ การสอบรอบถัดไปจึงจะเริ่มขึ้น.." ไป๋หลงกล่าวจบก็ปลุกเว่ยเว่ย ที่เข้ามานอนในห้องตนเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ


    เส้นผมสีแดงโลหิตยาวสลวยผิวขาวเนียนดุจหยกตอนนี้เว่ยเว่ยกำลังหลับไหลหากมองจากภายนอกก็ไม่ต่างกับเด็กหญิงธรรมดาทั่วไปเลยแม้แต่น้อย...


" ปล่อยไว้แบบนี้ก็แล้วกัน..ก่อนอื่นต้องไปหา ฟา ก่อนสินะ "  ไป๋หลงกล่าวขึ้รก่อนจะออกจากห้องและมุ่หน้าไปยังห้องของฟา ในทันที...


     ไป๋หลงเดินมาถึงฟาถูกปลดออกจากโซ่ตรวนอักขระและกำลังนั่งคุยกับอู้เฉียง..

" นายท่าน...ข้าได้ยินมาจากอู้เฉียงแล้วเมื่อคืนข้าคงขาดสตไปอีกแล้วใช่หรือไม่? "  ฟากล่าวถามขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย..

" ใช่ แล้วเจ้าจำเรื่องที่ตัวเองพูดหรือทำลงไปได้หรือไม่? "    ไป๋หลงกล่าวถามขึ้น..


    ฟาได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้าไปมาซึ้งภายในดวงตาสีฟ้าใสของฟานั้นมีความเศร้าหมองอยู่...

" ไม่เป็นไร..ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าคืนไหนที่พระจันทร์เป็นสีเลือดเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น "      ไป๋หลงนั่งลงและกล่าถามฟาด้วยความรู้สึกสงสัย...


  ฟาได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวอธิบายขึ้นในทันที...

" พลังนี้..ไม่สิควรจะเรียกว่าคำสาปเสียมากกว่า!! "

" คำสาป? "  ไป๋หลงเอ่ยขึ้น


" ใช่ มันคือคำสาป ที่น่ารังเกียจสำหรับตัวข้า ในเหล่าราชวงศ์ของข้านั้นข้าเป็นคนเดียวที่มิอาจคุมคำสาปนี้ได้ในขณะที่ทุกคนสามารถควบคุมมันได้ทุกคน!!เว้นแต่เพียงตัวข้าเท่านั้น ถ้าตอนนั้นข้าสามารถควบคุมพลังนี้ได้ บิดา มารดา และน้องของข้า คงไม่ต้องตกตายอย่างน่าเวทนาเช่นนั้น " 


  ฟากล่าวด้วยความเศร้าสลดและเจ็บแค้นอย่างถึงขีดสุด...


  จี้กงขมวดคิ้วก่อนจะกล่าวขึ้นราวกับคาดการณ์บางอย่างได้..

" เป็นไปได้หรือไม่ว่าตัวเจ้าจะมีพลังที่แข็งแกร่งจนเกินไป!! และเจ้าตอนนั้นและตอนนี้เองก็ไม่สามารถควบคุมมันได้เช่นกัน เจ้าเคยใช้พลัง จนถึงขีดจำกัดหรือไม่? "  จี้กงกล่าวถามขึ้นแสงท่าทางครุ่นคริด..


    จี้กงนั้นในด้านพลังอาจจะอ่อนไม่สามารถเทียบเคียงกับเผ่าเทพตนอื่นได้แต่ได้การวิเคราะห์สถานการณ์ไม่ต่างกับไป๋หลงแม้แต่น้อย...


   ฟาได้ยินเช่นนั้นก็หันมามองไป๋หลงก่อนจะเอ่ยขึ้น...

" ครั้งนึงข้าเคนต่อสู้กับนายท่านตอนนั้นราวกับว่าพลังของข้ามันเอ่อล้นออกมาอย่างแปลกประหลาด..ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด!! "  ( จากตอนที่34)


   หลังจากนั้นจี้กงก็ทำการชี้แนะและให้ตำราบางอย่างที่มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมดถูกหยิบออกมาจากแหวนอักขระของจี้กง...

"  หนังสือ เนตรจันทรา!! "  ฟาเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึงเพราะหนังสือเล่มนี้เมื่อตอนเด็กๆ แม่ของตนนั้นอาจหนังสือเล่มนี้อยู่เป็นประจำ..แต่เมื่อตนเอ่ยถามแม่ของตนเอ่ยตอบกลับมาเพียงว่า ยังไม่ถึงเวลา บัดนี้หนังสือเล่มนั้นมาอยู่มนมือของตนแล้ว..เป็นเรื่องบังเอิญหรือโชคชะตากำหนดมากันแน่..ฟาได้แต่คิด

" ใช่ จงอ่านและทำความเข้าใจ และหมั่นฝึกฝนซะ!! ในอนาคตเจ้าต้องปกป้องนายท่านจากบางสิ่งที่แข็งแกร่งเกินบรรยาย พลังของเจ้าเป็นสิ่งจำเป็น!! " 


 ฟาได้ยินเช่นนั้นก็โน้มตัวคาราวะ ไม่แม้แต่จะไต่ถามถึงหนังสือเล่มนี้แม้แต่น้อย...


" ไว้ข้าจะศึกษามันด้วยตนเอง.. "

   
     ไม่นาน เว่ยเว่ย ก็ เดินเข้ามาและนั่งบนตักของไป๋หลงใบหน้าของอู้เฉียงสีแดงเรื่อในทันทีเมื่อมองไปยังไป เว่ยเว่ยที่นั่งบตักไป๋หลง..ไป๋หลงเพียงยิ้มอ่อนออกมาเท่านั้น  


   ในที่สุดก็ถึงเวลาที่กำหนดผู้คนเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัดแต่บรรยากาศกลับครึกครื้นกว่ารอบแรก..ไป๋หลงอู้เฉียงและเว่ยเว่ย มาถึง เหล่าผู้เข้าสอบ ต่างพากันตีตัวออกห่างอย่างเห็นได้ชัด..

" พวกเจ้าดู เทพสังหารมานู้นแล้ว!! "

" อะไรนะ!! เทพสังหารมาแล้วอย่างงั้นรึ "  

" บัดซบ!! ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเทพสัหารเด็ดขาด!! " 


   เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและแหวกทางให้ไป๋หลงกับสหาย  ส่วนเผ่าเทพนั้นแน่นอนว่า เพียงสังเกตุการณ์บางอย่างเท่านั้น โดยมี ชิเอล เป็นผู้นำ  ส่วนเผ่ามาร มีเมล เป็นผู้นำกลุ่ม โดยเมล และไป๋หลงตั้งแต่เข้ามาก็ได้สบตากันแล้วต่างฝ่ายต่าง ยอมรับในความแข็งแกร่ง และโหยหาการต่อสู้....


" เทพสังหาร? หมายถึงผู้ใดกัน? " ไป๋หลงกล่าวด้วยงุนงง 

   อู้เฉียงได้ยินเช่นนั้นก็กุมขมับก่อนจะเอ่ยขึ้น..

" บางครั้งเจ้าก็มิได้ฉลาดไปเสียทุกเรื่องสินะ...ก็เจ้านั้นแหละเล่นเด่นซะขนาดนั้น " อู้เฉียงกล่าวพลางตบบ่าไป๋หลงเบาๆ...

   ไป๋หลงสะบัดมืออู้เฉียงออกในทันที..

" เห้อ..ว่าแต่ว่า พวกนั้นจะใช้พลังอักขระสิ้นเปลืองไปแล้ว ทำให้ที่นั่งขนาดใหญ่นั่นลอยขึ้นได้ คงจะต้องผลาญพลังอักขระจำนวนมหาศาลแน่ๆ ใช้ทรัพยากรได้เปลืองจริงๆ..  " ไป๋หลงเอ่ยขึ้น 

      โดยที่นั่งที่ไป๋หลงกล่าวขึ้นนั้นคือ ที่นั่งพิเศษของเหล่าองค์จักรพรรดิ์ในทวีปต่างๆและเหล่าขุนนางชั้นสูงหลากหลายเผ่าพันธ์...

" เสียงเอะอะโวยวายอะไรข้างล่างกัน "  เสียงที่กล่าวออกมาแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย..

" เรียนนายท่าน ข้าได้ยินมาว่า เหล่าผู้เข้าแข่งขันข้างล่าง หวาดกลัวต่อการมาถึงของเทพสังหาร!! ขอรับ " เสียงข้ารับใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น..

" หืม? เทพสังหารอย่างงั้นรึ เจ้าหมายถึงใครกัน "  เสียงของชายร่างใหญ่ใบหน้าดุดันอายุราวๆ60ปีเศษแต่ใบหน้ายังหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยระดับพลังที่สูงทำให้การแก่ชราดูช้าลง..

"  ข้าไม่แน่ใจเหมือนกัน..ขอรับ "  

" ไปสืบมา..เดี๋ยวนี้!! "  

" ขอรับ " 

" การแข่งปีนี้ดูท่าจะได้เห็นะไรสนุกซะแล้วสิ ฮ่าๆๆๆ "   ชายร่างใหญ่กล่าวจบก็นั่งกอดอกตามเดิม..


  ไม่นานผู้อาวุโสชุดดำก็มาถึงเป็นผู้อาวุโสคนเดียวกับเมื่อวาน ก่อนจะกวาดสายตามองและหยุดที่ไป๋หลงก่อนจะแย้มยิ้มชราออกมา...

" เอาละ ในเมื่อพวกเจ้ามาพร้อมกันแล้ว การสอบครั้งนี้ กำหนดเวลา 2 วัน ภายในสองวันพวกเจ้าทุกคนต้องขึ้นไปบน ภูเขาที่เป็นที่ตั้งของสถาบันเทพมารให้ได้ก่อนอาทิตย์ตกดิน!!  อีกอย่างพวกเจ้าสามารถล่าแก่นแท้อสูรนำมาเพิ่มคะแนน ให้ตัวเองได้ มีทั้งสมุนไพร และ ของวิเศษ ตั้งแต่โบราณกาลหลับไหลถ้าพวกเจ้ามีปัญญาและความสามารถพอ พวกเจ้าสมารถนำมันมาเป็นของตนเองได้เลย ห้ามสังหารกันเองเป็นอันขาด!! หากทำผิดขึ้นมาจะได้ตัดสิทธิ์ ในทันที  พวกเราจะเฝ้าดูพวกเจ้าผ่าน ม่านน้ำอักขระ !! " 


     ผู้อาวุโสชุดดำเอ่ยก่อนจะชี้ไปยังยังม่านน้ำขนาดใหญ่ที่จับภาพของทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้.


" ไม่อนุญาติให้ถามใดๆทั้งสิ้น...การสอบเริ่มได้!! "


   เหล่าผู้เข้าแข่ขันต่างตกตะลึง? อีกแล้ว? การสอบแบบฉับพลัน?   เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขาในทันที..


   ผิดกับไป๋หลงที่เดินไปอย่างเชื่องช้า...

" ระวังเงาไว้ สินะ!! "   ไป๋หลงบ่นพึมพำก่อนจะเดินเข้าภูเขาไปพร้อมกับอู้เฉียงและเว่ยเว่ยที่อยู่บนบ่าของไป๋หลงตามเคย....