ตอนที่ 11 ความวุ่นวายก่อนกลับจวน (1)
นางยืดตัวตรง“บ่าวก็แค่เป็ห่วงคุณหนู ถึงได้เสียมารยาทไป”
จางหมอมอเพิ่งพูดจบอู่เย่ว์ก็ตบเข้าที่หน้าของนางหนึ่งครั้งเต็มแรงนางมึนงงเล็กน้อยกับการตบนี้ มองอู่เย่ว์ด้วยสายตาที่แทบไม่อยากเชื่อพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นกว่าเดิม “ไม่ทราบว่าบ่าวทำผิดอะไรหากคุณหนูจะดุด่าหรือตบตีบ่าว ก็ช่วยทำให้บ่าวเข้าใจเหตุผลด้วย”
อู่เย่ว์ง้างมือตบให้อีกหนึ่งฉาดใช้แรงมากเสียจนมือของนางรู้สึกชา อย่างไรเสียนางก็ตัวเล็ก ตบสองครั้งนี้นางได้ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี“ในเมื่อเ้าเรียกตัวเองอยู่เต็มปากว่าบ่าว เรียกข้าว่าคุณหนู เช่นนั้นก็คงต้องให้เ้ากลับไปคิดทบทวนความผิดเอาเองหาใช่ต้องให้ข้ามานั่งบอกไม่ นี่เป็ความผิดแรกของเ้า ตัวเองเป็บ่าว สงสัยในตัวเ้านายเกิดความไม่พอใจ นี่เป็ความผิดที่สองของเ้า”
นับั้แ่จางหมอมอติดตามจ้าวซูเฉี่ยวแต่งเข้ามาอยู่ในจวนติ้งกั๋วกงแม้แต่จ้าวซูเฉี่ยวก็ยังไม่เคยต่อว่านางแม้แต่คำเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่การลงไม้ลงมือเมื่อก่อนนี้ถึงแม้อู่เย่ว์จะทะนงตนเอาแต่ใจ ทว่าต่อให้โมโหมากเพียงใดก็จำต้องอดทนไว้วันนี้กลับตบนางถึงสองครั้ง! “บ่าวเป็คนของเฉี่ยวอี๋เหนียง[1]หากบ่าวทำผิดไป บ่าวจะไปขอรับโทษจากเฉี่ยวอี๋เหนียงหลังกลับถึงจวนเฉี่ยวอี๋เหนียงย่อมมีวิธีลงโทษ...”
อู่เย่ว์พูดขัดจังหวะนาง “หมอมอเ้าทำเช่นนั้นมีจุดประสงค์แอบแฝงรึต่อให้เฉี่ยวอี๋เหนียงอยู่ตรงนี้ก็ต้องเรียกข้าว่าคุณหนูด้วยความเกรงใจอยู่ดี เ้ากลับพูดว่าจะไปขอรับโทษจากเฉี่ยวอี๋เหนียงท่านแม่ข้าก็ยังอยู่ เป็นายหญิงแห่งจวนกั๋วกง ถ้าจะขอรับโทษก็ต้องไปขอกับนาง เ้าเป็หมอมอที่ติดตามเฉี่ยวอี๋เหนียงเข้ามาอยู่ในจวนเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาไม่เท่ากับต้องทำให้เฉี่ยวอี๋เหนียงแบกรับโทษที่ไม่เคารพต่อนายหญิงรึ”
สายตาของอู่เย่ว์ดุดันขึ้นมาเล็กน้อยจางหมอมอเริ่มลนลาน รีบคุกเข่าลง “บ่าวพลั้งปากไปเ้าค่ะ”
“รู้ว่าพลั้งปากพูดออกมา ยังไม่รีบตบปากตัวเองอีก”อู่เย่ว์พูดอย่างเ็า
จางหมอมอคับแค้นใจเมื่อครู่นางใจร้อนเกินไปถึงได้พลั้งปากพูดผิด ทำให้อู่เย่ว์จับผิดได้ทว่านางนึกไม่ถึงว่าไม่เจอกันไม่กี่วัน อู่เย่ว์กลับกลายเป็คนร้ายกาจแบบนี้ขึ้นมาจ้องเอาผิดจนนางทำอะไรไม่ได้
อย่างไรเสียจางหมอมอก็เป็คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากนางก้มหน้าตบปากตัวเองทันที เสียงตบดังก้องอยู่ภายในห้องแสดงให้เห็นว่าไม่ได้ทำแบบขอไปที
อู่เย่ว์มองด้วยสายตาเ็า ยิ่งเป็คนที่อดทนเก่งเท่าไรจิตใจก็ยิ่งยากหยั่งถึงมากเท่านั้น เพียงชั่วพริบตาจางหมอมอก็ก้มหน้ายอมรับผิดลงไม้ลงมือกับตัวเองได้นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่ามีความซื่อสัตย์มากเพียงใด ข้างกายจ้าวซูเฉี่ยวมีคนเช่นนี้ก็ไม่แปลกที่เมื่อชาติก่อนนางจะตกอยู่ในกำมือคนพวกนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
จะปล่อยจางหมอมอคนนี้ไว้ไม่ได้อีกแล้ว
ในดวงตาของนางฉายแววโกรธแค้นแต่ไม่นานก็กลับมาเป็ปกติ นางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า “พอแล้วที่จวนกำลังรอข้ากลับไป เ้าออกไปเรียกคนมาช่วยข้าแต่งตัวที”
จางหมอมอรีบหยุดมือเดินออกไปทั้งที่ใบหน้าสองข้างบวมเป่ง
สักพักก็มีสาวใช้สองคนเดินเข้ามาคนหนึ่งชื่ออิ๋งชิว อีกคนชื่อถงซิน ทั้งสองเป็สาวใช้ขั้นหนึ่งในเรือนของนางเมื่อชาติก่อนหลังจากเื่ที่นางสูญเสียพรหมจรรย์ถูกเปิดเผยออกไปสาวใช้สองคนนี้ถูกโบยจนตาย จากนั้นนางก็ถูกกักบริเวณอยู่ภายในเรือนคนที่รับใช้ข้างกายล้วนเป็คนที่จางหมอมอส่งมา เป็ถึงบุตรสาวภรรยาเอกของจวนกั๋วกงทว่าชีวิตกลับถูกหมางเมิน
พอเห็นอู่เย่ว์ทั้งสองคนก็มีท่าทีระมัดระวังเพราะเมื่อครู่เห็นจางหมอมอออกไปด้วยสภาพสองแก้มบวมเป่ง พวกนางจึงรู้แล้วว่าคงถูกอู่เย่ว์สั่งสอนมาคุณหนูใหญ่เป็คนทะนงตน พวกนางที่เป็สาวใช้ข้างกายย่อมรู้ดีถึงแม้จะไม่ถึงขั้นดุด่าตบตี ทว่าการลงโทษในยามปกติก็มีอยู่ไม่น้อยรับใช้อยู่ในเรือนของคุณหนูใหญ่พวกนางล้วนต้องระมัดระวังเพื่อไม่ให้ขัดใจคุณหนูใหญ่จนทำให้นางโมโห
ใครจะรู้ว่าอู่เย่ว์แค่มองพวกนางเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติ“ช่วยข้าแต่งตัวหน่อย”
ไม่มีการพาลโกรธหรือต่อว่าสาวใช้ทั้งสองจึงรู้สึกโล่งอก หยิบกล่องที่พกมา ปูผ้าสักหลาดผืนหนาลงบนโต๊ะเก่าภายในห้องจากนั้นหยิบข้าวของเครื่องใช้ออกมาวางเรียงทีละชิ้น ผ่านไปไม่นานบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับแต่งหน้านานาชนิดพร้อมทั้งปิ่นมุกประดับ
อู่เย่ว์มองอุปกรณ์แต่งหน้าที่อยู่บนโต๊ะแล้วอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อชาติที่แล้วตอนอยู่ในจวนของจ้าวเจียงสิงมีหมอมอที่สั่งสอนเื่การแต่งตัวแต่งหน้าโดยเฉพาะชาดผงและแป้งผัดหน้าพวกนั้นล้วนเป็สูตรราคาแพงที่สุดที่เฟ้นหามาจากทั่วทั้งแผ่นดินแล้วให้ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงภายในจวนคิดค้นออกมาอีกทีเรียกได้ว่าแป้งผัดหน้าที่ดีที่สุดกับหมอมอที่ชำนาญการแต่งหน้าที่สุดต่างอยู่ในจวนของจ้าวเจียงสิงทว่าเื่พวกนี้คนนอกต่างไม่รู้ว่าเขาเป็คนที่เข้มงวดกับเื่ความสวยความงามมากอย่างน่าแปลกเข้มงวดเสียจนใกล้ถึงขั้นวิปริต
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
[1] อี๋เหนียง คำที่ใช้เรียกอนุภรรยา
199
