ฟางหลานพยุงอิงนายืนรออยู่หน้าห้องหนังสือ ิต้าพยักหน้าให้อิงนาเข้าไปข้างใน
อิงนายิ้ม ใจดีสู้เสือ
“เจี่ยฟู อิงนามาแล้ว”
“เข้ามา”เสียงเรียบเฉยอิงนายิ้มให้ทั้งฟางหลานและิต้าก่อนจะเข้าไปด้านใน
“เจี่ยฟูเรียกอิงนา”วางตำราในมือ ถอนหายใจเสียงดัง
“วังหลวงล้วนมีกฎเกณฑ์ เ้าทำผิดจนข้าไม่อาจไม่แยแส ในเมื่อเ้าเข้ามาอยู่ในตำหนักจันทร์เคียงฟ้า ก็เปรียบเป็คนในปกครองของข้าจะอ้างว่ายังเด็กเที่ยววิ่งเล่นซุกซนหรือเอาชื่อองค์ชายไปตั้งชื่อลูกเป็ของเ้าหรือแม้กระทั่ง...ทำตัวสนิทสนมกับองค์ชาย จนเกินงาม”
“เกินงาม อิงนา ไม่ได้คิดแบบนั้นอิงนาแค่...แค่”
“ยังกล้าเถียงข้าอีกอย่างนั้นหรือ องค์ชายแปดเป็ถึงองค์ชายเป็ ลูกของฮ่องเต้แม้เขาจะดีกับเ้าเพียงใดแต่หาใช่เพื่อนเล่นที่จะหยอกล้อสนุกสนานได้”
อิงนาก้มหน้านิ่ง
“ข้า อยากให้เ้าอยู่ที่นี่อย่างน้อยฟางหลานก็พอจะมีใครให้พูดคุย ให้หายคิดถึงบ้าน แต่หากข้าไม่ปรามเ้าเสียบ้างสักวัน อาจล่วงเกินผู้ที่ไม่ควรล่วงเกินจนเป็เหตุให้ฟางหลานรับผิดแทนเ้า เ้ารักฟางหลานไม่ใช่หรือในเมื่อรักพี่สาวก็ต้อง ทำตัวให้ดีหน่อยฟางหลานจะได้ไม่ต้องขายหน้าใครเขา”ก้มหน้าน้ำตาหยดลงบนหลังมือ
“ก็ได้ อิงนาจะไม่ซุกซนอีกแล้วต่อไปจะตั้งใจฝึกตนให้เป็แบบนางในทั่วไปให้กิริยาเหมือนพี่สาวจึงจะไม่ถูกพี่เขยดุเอาใช่หรือไม่”ิเซ่อลุกมาใกล้ๆ ยื่นผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้
“ข้าอยากให้ ฟางหลานสบายใจ ไม่มีใครตำหนินางได้ในเมื่อเ้าเป็น้องสาวของนาง”อิงนารู้สึกบางอย่างขึ้นมาจุกอยู่ที่อก แม้จะรักฟางหลานเพียงใด แต่เมื่อถูกเปรียบเทียบและถูกหาว่าเป็คนทำให้ฟางหลานต้องถูกตำหนิ อิงนา จึงได้แต่ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินเป็สาย ก่อนจะยกมือปัดมือของิเซ่ออกห่างแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที
ฟางหลานกับ ิต้าตกตะลึงมองตามร่างบอกบางของอิงนา จนลับตา
“พี่ใหญ่ท่านทำอะไรลงไป”
“ข้าเพียงแค่พูดให้นาง เลิกซุกซน”
“อิงนา ยังเด็กซุกซนตามประสา องค์ชายท่านทำร้ายจิตใจนาง”ฟางหลานตำหนิ
“ฟางหลานอย่าเข้าใจข้าผิดข้าไม่รู้ว่าจะพูดกับนางอย่างไรในเมื่อไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องสร้างปัญหาให้เ้าแน่”
“ท่านไม่เข้าใจอิงนาอิงนานางก็แค่เล่นสนุกไม่ได้เป็คนที่ไม่ดีอะไร”พูดพร้อมกับหันหลังจากไป
ะโตามหลังอิงนา
ค่ำคืนมืดมิด อิงนานั่งกอดเข่าอยู่ในพุ่มไม้หนาใบหน้าอมทุกข์
“ไม่พบเลยขอรับองค์ชาย คาดว่า คุณหนูคงเร้นกายในเงามืดไว้พรุ่งนี้จึงออกตามหานางอีกทีแม้ตามในตอนนี้ได้นางไม่อยากให้ใครพบก็จะเร้นกายไม่ออกมา”
“แต่ชายาของข้าห่วงนางจนไม่เป็อันทำอะไร ป่านนี้ยังไม่กินไม่นอน”
“ไว้ข้าน้อย ให้องครักษ์ ตรวจตราเวรยามให้ มากขึ้นกว่าเดิมอาจพบคุณหนูในไม่ช้า”
“ดี หากพบนางให้ นำตัวกลับไปยังตำหนักจันทร์เคียงฟ้าทันที”สาวเท้าจากไป ดวงแววกังวลครุ่นคิดทำไมต้องหนีทำไมต้องโกรธขนาดนั้นในเมื่อเขาพูดเพื่อให้อิงนาทำตัวเสียใหม่เพื่อฟางหลาน จะได้ไม่ต้องลำบากใจ ดึกป่านนี้แล้วฟางหลานยังนั่งตากไอเย็นอยู่ด้านนอกรออิงนา หวังว่าจะกลับมา ไม่หิวข้าวหิวปลาบ้างหรือไร หรือว่าเคยทำแบบนี้จนเคยตัวเสียแล้ว
“ดวงจันทร์ลอยเด่น บนศีรษะ บอกว่าเป็เวลาดึกเต็มทีแล้ว อิงนานอนขดข้างๆ พุ่มไม้หลับๆ ตื่นๆ ิเซ่อยืนมองร่างเล็กที่นอนขดตัวด้วยความหนาวก่อนจะซ้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน พาเดินออกจากตรงนั้น อิงนาเกลือกลิ้งใบหน้าลงบนอกกว้าง
“เจี่ยฟูทำไมใจร้ายกับอิงนาจัง”พูดทั้งๆ ที่ไม่ลืมตาิเซ่อชะงักเท้าก้มมองหน้าใสที่ซุกอยู่กับอกของเขาผ่านแสงจันทร์นวลใย สะบัดศีรษะไล่ความคิดสับสน ก่อนจะก้าวเท้าต่อไปยังตำหนักจันทร์เคียงฟ้า
“องค์ชายเจออิงนาที่ไหน”
“น้องสาวของหวางเฟย นอนซุกอยู่ในพุ่มไม้ ไม่ไกลจากตำหนักนัก”วางร่างเล็กลงบนแท่นนอนอิงนายังหลับสนิท
“องคืชายอิงนาเป็คนอ่อนไหวง่าย แต่ก็ไม่เคยเ้าคิดเ้าแค้นพรุ่งนี้นางก็จะลืมเื่ราวทั้งหมดหากไม่ลืมก้แกล้งทำเป็ลืม ฉนั้นฟางหลานขอร้ององค์ชาย เลิกกะเกณฑ์นางได้แล้ว นั่งลงคุกเข่ากับพื้น
“เ้า”
“ฟางหลานมีน้องสาวคนเดียว อิงนาเป็เหมือนองค์หญิงตัวน้อยที่ไม่เคยทุกร้อนนางจึงไม่เคยต้องทนทุกข์ต่อเื่ใดองค์ชายต่อไปอย่าได้ถือสานางคิดเสียว่าเห็นแก่ฟางหลาน”ก้มลงเชยคางมนของฟางหลาน
“ข้าตามใจเ้าเ้ายอมตามใจข้าหรือไม่”รู้ว่าตัวเองเป็ต่อ
“แล้วแต่องค์ชายฟางหลานยอมทุกอย่างเพื่ออิงนา”ิเซ่อถอนหายใจรู้ว่าฟางหลานฝืนใจพูดขนาดไหนเขาเองไม่นิยม ฝืนใจใครเช่นกัน
“เ้าทำเหมือนตัวเองเป็มารดาของนาง เ้ารู้หรือไม่นางโตแล้วอายุ16นับว่าไม่น้อยอีกไม่นานจึงแต่งออกจากตระกูลกวงเ้าจะตามไปคอยดูแลนางอย่างไรได้เช่นนั้นตอนนี้ปล่อยให้นาง ได้รับรู้เื่ราวสุขทุกข์ด้วยตัวเองหากเ้ายังปกป้องนางแบบนี้เกรงว่านางจะไม่รู้จักโตเสียที”ฟางหลานได้แต่ก้มหน้า
“เฮ้อ ข้ายอมแพ้ทำอย่างไรได้ในเมื่อเ้ามีนางเป็น้องเพียงคนเดียวน้องของเ้าก็เหมือนน้องของข้าต่อไปข้าสัญญาจะไม่ แตะต้องนางอีกแล้ว เพื่อความสบายใจของเ้า”
196
