ถึงผมจะธรรมดาแต่รักของผมน่ะไม่ธรรมดา
'อันดา วรชา' หนุ่มพนักงานไอทีธรรมดาในบริษัทนำเข้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิด
คำว่าหล่อ คงใช้ไม่ได้กับชายคนนี้ แต่ถ้า น่ารัก คงจะตรงประเด็นกว่า ใจดี อ่อนน้อม
'เทมส์ ลูค' CEO หนุ่มไฟแรงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆ ของประเทศไทย
และยังเป็ทายาทคนโตของตระกูลมาเฟียอิตาลี หล่อ รวย เวลาทำงานจะดุมาก
'ทรอส ลูค' CEO หนุ่มมากความสามารถของโรงแรมหรูห้าดาวติดอันดับต้นๆของโลก
เป็น้องชายฝาแฝดของเทมส์ มีสเน่ห์ เ้าเล่ห์ แต่เวลาโกรธน่ากลัว
Intro
ณ บริษัท ทีแอล อิเล็กทรอนิกส์ จำกัด
“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่แพม” หนุ่มร่างบางที่เพิ่งเดินเข้าแผนกทักทายรุ่นพี่ที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ที่โต๊ะ
“อ้าว อันดา อรุณสวัสดิ์จ้ะ มาแต่เช้าเชียว” แพน หันมาทักทายรุ่นน้อง
“วันนี้เหมือนฝนจะตกน่ะครับ กลัวรถติดเลยรีบมา” อันดาวางกระเป๋าแล้วเปิดเครื่องคอมฯของตนเองเพื่อเริ่มทำงาน
“ขยันจังเลยน้า ว่าแต่อันดาเจอพี่ภพมั้ย ไม่เห็นมาทำงานสองวันแล้ว พี่มีเอกสารจะให้เซ็น”
“เมื่อวานเห็นพี่แขบอกว่าไม่สบายน่ะครับ แต่วันนี้น่าจะมาทำงาน” พี่แขเป็เลขาส่วนตัวพี่ภพ หัวหน้าแผนกไอที พี่ภพน่ะเป็คนที่ทำงานเก่งมากก แต่เ้าชู้ชอบเนียนแกล้งไออยู่เรื่อย อ๊ะ ลืมแนะนำตัวเลยผม อันดาครับคนรู้จักเรียกอันดา ส่วนไอน่ะชื่อเล่นผมเองครับ ผมไม่ค่อยบอกชื่อนี้กับใครหรอก แน่ล่ะ ผมเก็บไว้ให้คนในครอบครัวเรียกล่ะ
“อรุณสวัสดิ์ครับ อันดา ผมซื้อน้ำเต้าหู้มาฝาก ร้านนี้น่ะร้านโปรดผมเลยนะครับ” นั่นไงล่ะหยอดแต่เช้า
“ขอบคุณสำหรับน้ำเต้าหู้ครับพี่ภพ แต่ผมยังอิ่มข้าวเช้าอยู่เลย” ผมยิ้มตอบให้พี่ภพแต่ก็ปฏิเสธน้ำใจอย่างชัดเจน แน่ล่ะขืนให้ความหวังนะ ไม่รอดแน่ๆ
“ว้า น้ำเต้าหู้ผมเป็ม่ายซะแล้ว” พี่ภพยกถุงน้ำเต้าหู้แล้วเดินเข้าห้องทำงานไป
“อันดา แกน่าจะรับไว้หน่อย สงสารคุณภพเค้า ดูซิ หยอดั้แ่แกเข้ามาทำงานจนนี่ปาเข้าไปสามปีแล้วแกจะไม่เปิดใจรับคุณถพเค้าหน่อยหรอ แกเองก็ยังโสดนา” รวิเดินเข้ามาสะกิดทำหน้าตาเสียดายคุณภพ เธอเป็เพื่อนสนิทั้แ่สมัยม.ปลายของผมเองครับ เรามาสมัครงานที่นี่ด้วยกันแถมโชคดีได้งานทั้งคู่อีก
“ปล่อยอันดาไปเถอะรวิ พี่เชียร์จนเหนื่อยแล้ว” พี่แพนหมุนเก้าอี้มาแซวผมก่อนจะหยิบเอกสารไปให้พี่ภพ
ครืดดด ครืดดด
เสียงสั่นโทรศัพท์ผมเองครับ
‘สวัสดีครับ อันดาพูดสายครับ’
‘ไอ พ่อกับแม่จะไปไทยเดือนหน้าลูกว่างพอมาหาได้มั้ย’ คุณพ่อกับคุณแม่จะมาไทย เยส! คิดถึงมากก
‘มา่ไหนครับ ผมจะได้ลางานไปหา’
โรมแรมออลโฮป ภูเก็ต
“สวัสดีค่ะ คุณเทมส์ ออลโฮป ยินดีต้อนรับค่ะ” ผู้จัดการสาวของโรงแรมที่มารอต้อนรับแฝดพี่ของเ้านายเธอรีบเอ่ยและเดินพาร่างสูงเดินเข้าไปในโรงแรมทันที
“ทรอสล่ะ”เทมส์ถามหาน้องชายทันที เมื่อเดินเข้ามาในห้องของน้องชายที่ไม่มีใครอยู่
“คุณทรอสกำลังออกจากห้องประชุมค่ะ ท่านสั่งไว้ว่าถ้าคุณเทมส์มาถึงให้พามารอที่ห้องท่านค่ะ”
“อืม มีอะไรก็ไปทำเถอะ” เทมส์ทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขกตัวใหญ่กลางห้อง
“เทมส์ โทษที ประชุมลากนานกว่าที่คิด” ทรอสที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาทิ้งตัวลงนั่งข้างเทมส์
“อืม พ่อกับแม่จะมาเที่ยวกับเพื่อนเดือนหน้า” เทมส์พูดขึ้น
“อย่าบอกนะว่าแขก VVIP ที่กูเพิ่งประชุมมาน่ะ” ทรอสถามขึ้น เพราะ่ที่พ่อกับแม่มานั้นตรงกับแขกที่เพิ่งจะประชุมเื่ความปลอดภัยไป
“คิดว่าใช่ ปกติเห็นมาเที่ยวไทยที่ไหน บ่นร้อนจะตายไป” เทมส์พูดตามที่คิด
“เฮ้ออ นี่ก็เย็นแล้วไปหาไรกินเหอะ” ทรอสลุกขึ้นยืน ชวนเทมส์ไปทานข้าว
ใช่ผมกับเทมส์น่ะตัวติดกันจะตายถึงจะเห็นว่าทำงานกันคนละที่ก็เหอะ แต่ถ้าใครเสร็จงานก่อนจะต้องไปหาอีกฝ่ายที่บริษัทเพื่อทานข้าวเย็นด้วยกัน ใครจะว่าโตจนเป็ผู้บริหารได้แล้วก็เถอะ ใครจะไปดีเท่าคนในครอบครัวล่ะจริงมั้ย แม้ว่าจะมีข่าวเื่ที่ผมกับเทมส์เที่ยวผู้หญิงเป็ว่าเล่น แต่ความจริงน่ะหรอ แยกผมกับเทมส์ออกจากกันให้ได้ก่อนเหอะ ไม่ใช่ว่าไม่มีเลยแต่พวกผมน่ะเซฟตัวเองที่สุด ต้องเต็มใจและวันไนท์แสตนด์เท่านั้น คุณอาจจะงงว่าแล้วตอนมีเซกส์ก็ต้องอยู่ด้วยกันหรอ ใช่ครับ ถึงจะมีคนของใครของมันแต่พวกผมน่ะ ไม่แยกห้องหรอกนะ ถึงคุณจะมองว่ามันผิดปกติ ต้องเข้าใจนะครับ ผมสองคนเป็เ้าของธุรกิจหลักพันล้านแถมยังพ่วงด้วยตำแหน่งทายาทตระกูลมาเฟียชื่อดังอิตาลี อันตรายรอบตัวเลยล่ะ
“โจนี่ ไมค์ ไปทานข้าวเย็นกัน” สองคนนี้เป็ทั้งการ์ดทั้งคนสนิททั้งเลขาส่วนตัวและเพื่อนสนิทของผมสองคนเลยล่ะ แน่สิเสี่ยงเป็เสี่ยงตายกันมาตั้งเท่าไหร่ สองคนนี้เป็เด็กที่คุณปู่อุปการะไว้ถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็การ์ดให้ผมและเทมส์โดยเฉพาะ
“ครับ/ครับ” ทั้งสองคนรับคำแล้วเดินนำไปกดลิฟท์รอพวกผม
เดือนต่อมา
“ออลโฮป ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าได้จองห้องไว้หรือยังคะ”
“อ่า ยังครับ ผมมาคนเดียวอยากพักหนึ่งสัปดาห์ พอจะมีห้องเหลือมั้ยครับ” อันดาเอ้ยยย มัวแต่ตื่นเต้น จนลืมจองโรงแรมรู้ตัวอีกทีก็ถึงภูเก็ตแล้วถ้าไม่มีห้องเหลือนี่ไปอ้อนขอนอนกับแม่ พ่อจะด่ามั้ยเนี่ย
“ทางโรงแรมเหลือแต่ห้องสวีทนะคะคุณลูกค้า”
“ตกลงครับ” พนักงานให้ผมกรอกเอกสารแล้วก็มัดจำค่าห้องกับกุญแจแล้วก็เรียกเบลล์บอยมารับกระเป๋าและพาผมขึ้นไปยังห้องพัก
“นี่ห้องของคุณลูกค้านะครับ ทางโรงแรมมีจุดเซอส์วิสอยู่ที่บริเวณโถงหน้าหน้าลิฟท์ หาก้าอะไรเพิ่มเติมสามารถกดโทรศัพท์หมายเลขศูนย์ได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ออลโฮปยินดีต้อนรับคุณอันดาอย่างเป็ทางการ จากนี้ตลอดหนึ่งสัปดาห์ขอให้พักผ่อนที่โรงแรมของเราอย่างมีความสุขนะครับ” การบริการดีสมชื่อเลยอ่ะ นี่ขนาดเบลล์บอยนะเนี่ย แล้วดูห้องสิ ไม่กลับไปทำงานแล้วได้มั้ยย อันดาพูดแล้วก็ะโขึ้นเตียงกลางห้อง
นอนพักซักงีบแล้วค่อยโทรหาแม่ก็แล้วกันน Zzz
หาวววว กี่โมงแล้วเนี่ยยย อือ สี่โมงครึ่งหลับไปนานเหมือนกันนะเนี่ย
‘ครับลูกชาย’
‘พ่อกับแม่ถึงหรือยังครับ’
‘เรียบร้อยแล้วจ้ะ แล้วลูกล่ะ’
‘ถึงแล้วครับ ผมมาถึงเมื่อบ่ายนี่เผลองีบไปครับเลยโทรหาช้า’
‘จ้า ลูกจะขึ้นมาหาแม่ที่ห้องมั้ย ตอนเย็นพ่อกับแม่นัดเพื่อนไว้น่ะ’ อ่า ใช่พ่อกับแม่มาเที่ยวกับเพื่อนนี่นา
‘ไปครับ ห้องแม่อยู่ชั้นไหนเดี๋ยวผมไปหาครับ’
เอ ว่าแต่ไปทางไหนนะ อ๊ะ นั่นไง
“สวัสดีครับ แอล” แอลเป็คนสนิทของพ่อผมเองครับ
“สวัสดีครับคุณหนู เชิญครับ” ผมยิ้มขอบคุณแอลแล้วเดินเข้าห้องมา
“แม่ครับบบบ คิดถึงจังเลยยยย” ผมะโเข้าไปกอดแม่ที่นั่งหวีผมอยู่บนเตียงทันที
“อะแฮ่ม นั่นเมียพ่อนะ เ้าไอ” พ่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วแย่งแม่ไปกอดแทน
“โธ่ พ่อครับ ก็แม่ผมเหมือนกันนั่นแหละ” ผมว่างอนๆ แต่ก็เดินเข้าไปกอดพ่อที่อ้าแขนรอ
“เห้ออ โตขนาดนี้แล้วนะ ไอ” พ่อโยกตัวน้อยๆ ก่อนจะจับผมนั่งลงบนตักแกร่งของพ่อ
“จะโตขนาดไหนก็ยังเป็ไอ เด็กดีของพ่อเหมือนเดิมนะครับ” คิดถึง คิดถึงมาก ทั้งๆที่ก็เจอกันทุกครึ่งปี
“แล้วเมื่อไหร่เด็กดีของพ่อจะกลับไปอยู่บ้านซักทีล่ะ หืม” ไม่ใช่ไม่อยากกลับนะ แต่ยังไม่พร้อมนี่นา
“ไอยังไม่พร้อมครับพ่อ ไอเพิ่งทำงานเข้ามาปีที่สามเอง ไออยากอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ก่อนครับ แล้วไอจะกลับไปอยู่กับพ่อกับแม่นะครับ”
“จ้าๆ แม่กับทุกคนรอลูกอยู่เสมอนะแล้วนี่มาอยู่กี่วันครับ”
“สัปดาห์นึงครับ ถือโอกาสลาพักร้อนไปด้วยเลย” ผละออกจากพ่อกลิ้งลงเตียงข้างๆแม่
“แม่อยู่สองสัปดาห์ เอาอย่างนี้แล้วกันนะไอ ทุกเช้าขึ้นมาทานอาหารเช้ากับแม่ที่นี่ แล้วค่อยแยกย้ายกันไปพักผ่อน พ่อกับแม่ก็นัดเพื่อนไว้ ลูกก็คงไม่อยากไปตากแดดตากลมเดี๋ยวจะไม่สบาย”
“ตกลงครับแม่ แล้วนี่เดี๋ยวมื้อเย็นนี้แม่ต้องออกไปทานข้างนอกหรือเปล่าครับ” นี่ก็หกโมงกว่าแล้ว เลยเวลาอาหารเย็นตามปกติที่ครอบครัวเค้าทานกัน
“ยังจ้ะ เพื่อนแม่มาถึงกันพรุ่งนี้สายๆ งั้นเย็นนี้ทานด้วยกันนะไอ”
“ครับผม”
“แอล สั่งอาหารขึ้นมาให้หน่อยสามชุด” พ่อเป็คนโทรให้แอลสั่งอาหารให้ ส่วนผมกับแม่ก็คุยเื่ต่างๆที่เกิดขึ้นแล้วก็พวกชีวิตประจำวันทั้งหลาย
635
