7
ตอนที่ 7 อยากให้บุตรสาวตายมากกระมัง?
ได้ยินวาจาเฉกเช่นนี้ เหลิงหยวนหลงยิ่งโกรธจัดเป็ฟืนเป็ไฟ สองมือกระชับกำหมัดแน่น
ั้แ่บัดนั้น วันที่เหลิงหยุนเจียวถูกเนรเทศมายังตระกูลสายรองแห่งนี้ เขาก็คิดมาเสมอว่า เมื่อใดสาวน้อยนางนี้จะตื่นจากฝันและพบเห็นความเป็จริงเสียที
ทว่าที่ไหนได้ จวบจนตอนนี้นางก็มัวฝันกลางวัน จินตนาการถึงความรุ่งโรจน์ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ยังคิดอยู่อีกว่า ตนเองเป็บุตรสาวสายตรงและจะสามารถกลับสู่ตระกูลสายหลักได้?
แต่นางเคยรู้บ้างหรือไม่ วันนี้มีคำสั่งลับตรงจากประมุขตระกูลสายหลักให้ปลิดชีพของนางทิ้งเสีย!
“เ้ารนหาที่ตายแล้ว! ที่นี่คืออาณาเขตของข้า! คิดเล่นตลกที่นี่มีแต่ฝันไป!”
โม่เฉินหยวนเร่งถอดถอนสายตาออกจากใบหน้าใสบริสุทธิ์ของเด็กชายตัวน้อย หันศีรษะขวับจับจ้องไปทางเหลิงหยวนหลงที่กำลังพุ่งโจมตีใส่เหลิงหยุนเจียวด้วยตาเขม็งเ็าดุจปีศาจดุร้าย ั์ตาประกายอำพันคู่นั้นสั่นไสว เตรียมจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือทันที
คู่ต่อสู้มีระดับความแข็งแกร่งอยู่ที่ขอบเขตปราณถ่องแท้ขั้นต้น การจะเชือดคนธรรมดาไร้ลมปราณให้ตายนั้น ช่างง่ายดายเกินคาดคิด
ถึงแม้ว่าเหลิงหยุนเจียวจะมีวิชาพิษแขนงประหลาดติดตัว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจโค่นเหลิงหยวนหลงลงได้เป็แน่
และที่สำคัญที่สุด สตรีนางนี้ยังมีประโยชน์ต่อตัวเขาอีกมากโขในวันข้างหน้า หากต้องตายขึ้นมาจริงๆ เขาคงอดรู้สึกเสียดายอย่างหามิได้
เขาระดมพลังิญญารอบตัวเพื่อควบรวมไว้ที่สองนิ้ว กำลังเล็งดัชนีเตรียมยิงสวนตอบโต้ทันควัน ทว่าเสี้ยวอึดใจต่อมา เขาพลันต้องชะงักหยุดกะทันหัน เมื่อค้นพบว่าเหลิงหยุนเจียวกลับไม่มีเจตนาจะเคลื่อนไหวหลบเลี่ยงใดๆเลยด้วยซ้ำ
“ท่านอยากให้บุตรสาวตายมากกระมัง?”
น้ำเสียงของเหลิงหยุนเจียวเย็นสะท้านจับไขสันหลัง ประหนึ่งคมศรน้ำแข็งเย็นสุดขั้วเจาะทะลวงสู่ดวงใจของเหลิงหยวนหลง
เขาหยุดโจมตีและนิ่งชะงักไปกะทันหัน ระยะห่างระหว่างกำปั้นของเขากับใบหน้าของเหลิงหยุนเจียวห่างกันเพียงแค่หนึ่งนิ้วเศษเท่านั้น
หากกำปั้นนี้ถูกชกออกไป เหลิงหยุนเจียวที่อยู่ตรงหน้ายามนี้ หากไม่ตายก็ต้องพิการตลอดชีวิตเป็แน่แท้
แต่กระนั้น ภายใต้่เวลาสำคัญเป็ตายเยี่ยงนี้ หญิงสาวเบื้องหน้ากลับยังคงสงบนิ่งและสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น ทุกพยางค์วาจาที่เปล่งออกมายังดูใจเย็นจนน่ากลัว
เหลิงหยวนหลงถึงขนาดอดคิดกับตนเองมิได้ว่า เหลิงหยุนเจียวนางนี้ไปมีความหาญกล้าั้แ่เมื่อใดกัน?
อึดใจถัดมา เขามองย้อนกลับไปหาเหลิงเจียวเจียวที่นอนร้องห่มร้องคร่ำครวญอยู่บนพื้น น้ำตาไหลพรากประหนึ่งสายพิรุธโปรยปรายในกองโลหิต ใบหน้าที่มีโลหิตสีแดงสดไหลบ่าออกมาไม่หยุด ได้สร้างความะเืขวัญแก่ทุกคนที่พบเห็น
เพียงแค่เสียงร้องไห้ของบุตรสาวก็ชวนให้ทำอะไรไม่ถูกแล้ว ยิ่งได้เห็นสภาพเฉกเช่นนี้ ดวงใจของเขายิ่งรู้สึกแตกสลาย!
นางคือบุตรสาวที่เขาเฝ้าถนอมเลี้ยงดูมาเป็อย่างดีที่สุดยิ่งกว่าไข่ในหินเสียอีก!
เสมือนมีไฟโทสะโหมระดมสุมทรวงอยู่กลางอกของเหลิงหยวนหลง มันแทบแผดเผาสติความยั้งคิดของเขาจนหมดสิ้น
เขาตะคอกถามคำรามลั่นว่า
“นังสารเลวเ้าทำอะไรกับบุตรสาวของข้า!?”
เหลิงหยุนเจียวยักไหล่กระตุกยิ้มมุมปากไปทีหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้ ปริปากกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายราวกับกำลังพูดคุยเื่สัพเพเหระของครอบครัว
“ก็ไม่มีอะไรมาก แลเห็นว่าพี่เจียวเจียวสุขภาพไม่ค่อยจะสู้ดี ข้าจึงให้ยารักษาแก่นาง อีกไม่นานก็คงจะออกฤทธิ์”
รอยยิ้มที่ประดับแช่มบนใบหน้าของหญิงสาวนางนี้แม้ดูไร้พิษภัยไม่อันตราย แต่ด้วยรอยแผลเป็จำนวนมากมายน่าสยดสยองเ่าั้ กลับส่งผลให้นางดูน่ากลัวชวนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก
เหลิงหยวนหลงบีบกำปั้นกระชับแน่นจนสั่นเทา เพลิงโทสะลุกโชติ่อยู่ในดวงตา เ้าตัวรู้สึกเคียดแค้นเกลียดชังอีกฝ่ายจนแทบกระอักเืสดพ่นออกมา แต่เมื่อเผชิญหน้าสบตามองใบหน้าเ็าของเหลิงหยุนเจียว ท้ายที่สุด เขาจำต้องคลายกำปั้นถอนออกอย่างไม่เต็มใจ
“ส่งยาถอนพิษมา!”
เขาเปลี่ยนเป็ยื่นมือแบต่อหน้าเหลิงหยุนเจียว พร้อมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเ็า
เหลิงหยุนเจียวแสร้งทำเป็เอียงศีรษะอย่างฉงนสงสัย ยกมือขึ้นตบไหล่เหลิงหยวนหลงเบาๆ พร้อมกล่าวเตือนด้วยความเมตตากรุณาขึ้นว่า
“ดูเหมือนว่าท่านประมุขจะยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ในตอนนี้ เวลาขอความช่วยเหลือจากผู้มีพระคุณต้องทำเยี่ยงไร? หรือยังต้องให้เด็กรุ่นลูกเช่นข้าบอกกล่าวสั่งสอน?”
กล่าวมาได้ครึ่งทาง เหลิงเจียวเจียวที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนแผ่นพื้นก็ถึงกับร้องโหยหวนลั่นสุดแสนน่าสังเวช
“อ๊ากก! ท่านพ่อ! ข้าเจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! เจ็บไปทั่วทั้งตัวแล้ว! ช่วยข้าด้วย!!”
เสียงกระดูกในร่างกายลั่นแตกดังสนั่นกึกก้องประหนึ่งว่าข้อต่อแต่ละข้อกำลังจะฉีกตัวแยกออกจากกัน กายนี้ทั้งเจ็บทั้งทรมานเสมือนถูกคมดาบกระหน่ำทิ่มแทง!
นางไม่สามารถแม้แต่จะขยับเขยื้อนใดๆได้เลย ใบหน้าอาบชุ่มธารเืสดยิ่งทวีความน่าสยดสยองหนักขึ้นเรื่อยๆ
“ท่านพ่อ! ช่วยข้าด้วย...”
เสียงกรีดร้องเหล่านี้ของเหลิงเจียวเจียวยิ่งกว่าใบมีดขนาดั์ที่เชือดเฉือนดวงใจของเหลิงหยวนหลงทีละนิดละน้อย
ใจดวงนี้เย็นพร่าด้านชาไปหมดแล้ว เขาค่อยๆถอดถอนสายตาออกจากร่างของเหลิงเจียวเจียว เบื้องลึกรู้สึกรังเกียจเคียดแค้นเหลิงหยุนเจียวสุดขั้วหัวใจ แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขากลับไม่มีทางเลือกอื่น ใบหน้าฉาบคลุมไอความเ็า ลำคอเกร็งแข็งเผยให้เห็นเส้นเืปูดโปน กล่าวปนสำลักอย่างงุ่มง่ามว่า
“คะ-คุณหนูหก ได้โปรด...มอบยาถอนพิษแก่ข้าด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลิงหยุนเจียวก็แสยะยิ้มเล็กน้อย ตอบกลับไปว่า
“ท่านประมุขยังพอรู้จักมารยาทอยู่บ้าง”
นางทำเป็ล้วงหยิบจากในแขนเสื้อตัวเอง ขณะเดียวกันก็นำยาถอนพิษจากห้วงมิติของระบบห้องสมุดดำออกมาและส่งมอบแก่อีกฝ่าย
ทันทีที่เหลิงหยวนหลงได้รับยาถอนพิษ เ้าตัวก็เปิดเผยแววจิตสังหารที่ซ่อนเร้นในแววตาให้ฉายปรากฏทันที แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ล้วนอยู่ในการคำนวณของเหลิงหยุนเจียวโดยสมบูรณ์แล้ว
1K
