ตอนที่ 16 ตรวจสอบ (1)
“วันนี้แม่นางหลัวเรียกข้าไปหา เลยพบสิ่งนี้เข้าจากคำบอกกล่าวของแม่นางหลัวเห็นว่านางเจอผีเสื้อดำตัวนี้วางอยู่บนโต๊ะเมื่อเช้าขอรับ”จ้าวไคฝูถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพูดต่อ “ก่อนหน้านี้ทางหมู่บ้านของเราก็มีความคิดขึ้นอย่างหนึ่งว่าหากบ้านไหนได้รับผีเสื้อดำตัวนี้พวกเราจะให้คนในหมู่บ้านไปช่วยผลัดเวรกันเฝ้ายามเด็กของบ้านนั้นแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเด็กในบ้านที่เราเฝ้าก็จะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในสามวันหลังอยู่ดีขอรับ”
“เมื่อครู่นี้ท่านบอกว่าเพิ่งได้รับผีเสื้อดำตัวนี้เมื่อเช้ารึ”หลินเฉินวางผีเสื้อดำในมือลงและถามขึ้น
จ้าวไคฝูพยักหน้า “เมื่อเช้านี้เลยขอรับแม่นางหลัวถึงได้เรียกข้าไป...”
หลินเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น“หากสามวันแล้ว...จริงด้วยสิผู้ใหญ่บ้านจ้าว ช่วยพาข้าไปบ้านของเด็กที่หายตัวไปที”
แน่นอนว่าจ้าวไคฝูย่อมตอบตกลงเพียงแต่ครั้งนี้เขาพาจ้าวเสียวเป่าไปด้วยเป็กรณีพิเศษ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะออกไปวิ่งเล่นซี้ซั้วอีก
จ้าวเสียวเป่าดูแล้วอายุเพียงห้าหกขวบ แต่ฉลาดเฉลียวมากจ้าวไคฝูอุ้มอีกฝ่ายเอาไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเล็กๆ คู่นั้นจ้องหลินเฉินไม่ละสายตา
จ้าวไคฝูจึงตบก้นเขาเบาๆ แล้วหันตัวไปอีกด้านพลางพูดกับหลินเฉิน “ท่านเซียนหลิน เสียวเป่าเสียแม่ไปั้แ่ยังเล็กหลายปีมานี้ข้าก็ยุ่งแต่กับเื่ในหมู่บ้าน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ค่อยได้รับการอบรมสั่งสอนไปบ้างท่านเซียนอย่าถือสาเลยนะขอรับ”
หลินเฉินส่ายศีรษะอย่างไม่ใส่ใจ สื่อว่าไม่เป็ไร
ฉือม่อตามติดอยู่ข้างกายหลินเฉินพอได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้าวไคฝูกับอาจารย์เมื่อครู่ก็มองจ้าวเสียวเป่าที่ยิ้มอย่างมีความสุข นอนพาดตัวอยู่ในอ้อมกอดจ้าวไคฝูเขาอดอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ ตามมาด้วยความเ็ปและเกลียดชังจนถึงขนาดกล่าวโทษว่าเหตุใดเขาเกิดมาแล้วต้องพบกับการปฏิบัติอย่างไม่เป็ธรรมด้วยไม่ว่าจะจากท่านพ่อหรือท่านแม่ เขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากคนพวกนั้นเลยสักนิด...
หลินเฉินเหลือบดูว่าเ้าลูกศิษย์ตัวน้อยกำลังทำอะไรอยู่ใครจะไปรู้ว่าพอหันมองแล้วกลับเห็นเ้าลูกศิษย์ปล่อยความเคียดแค้นอำมหิตออกมาทางสายตาอย่างรุนแรงทั้งยังไม่ได้มีเพียงความเกลียดชังเท่านั้น
เขาใจนสั่นสะท้าน ‘โห...นี่คงไม่ได้จะกลายร่างเร็วขึ้นหรอกใช่ไหมไม่สิๆ จากเนื้อเื่แล้ว มันยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย อดทนหน่อย อย่าเพิ่งใจร้อนไป’
อยู่ดีๆมือของฉือม่อก็ถูกฝ่ามืออันอบอุ่นของอีกฝ่ายยื่นมากุมไว้ทำให้ฉือม่อที่หงุดหงิดอยู่แต่เดิมนั้นผ่อนคลายลงเขาจ้องมือเรียวขาวเกลี้ยงเกลานั้นเขม็ง ค่อยๆ ไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างไม่อาจควบคุม
เขาเห็นใบหน้างดงามของผู้เป็อาจารย์กำลังจ้องมองตัวเองอยู่แปลกมาก ทั้งที่ใบหน้านั้นก็ยังเยือกเย็นจนไม่อาจต้านทานได้เช่นเดิมแท้ๆเยือกเย็นจนถึงขั้นมองไม่เห็นความรู้สึกใดในแววตานั้นเลยแต่ฉือม่อก็ยังััได้ถึงความอบอุ่นอันใหญ่หลวงขึ้นมาในชั่วพริบตาอยู่ดี
อาจารย์...คงััได้ถึงความรู้สึกของตัวเขาในตอนนี้กระมังเขานี่โง่จริงๆ ทั้งที่บนโลกใบนี้ก็ยังมีอาจารย์ที่คอยรักและเป็ห่วงเขาอยู่ทำไมเขาถึงทำให้อาจารย์ต้องมาเป็ห่วงเขาด้วยเื่เล็กน้อยแค่นี้ด้วย
ฉือม่อขยับมืออีกข้างมาจับมือคนข้างกายให้แน่นขึ้นอย่างอดไม่ได้...จับมือของคนเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่เคยทอดทิ้งทั้งยังปกป้องตัวเขาเอาไว้
หลังจากจัดแจงสะสางเื่เ้าลูกศิษย์ตัวน้อยเสร็จหลินเฉินก็โล่งอกขึ้นมาเปลาะหนึ่ง แม้จะรู้ว่าภายหลังฉือม่อจะกลายร่างแต่หลินเฉินก็ยังอยากพยายามจนสุดความสามารถ เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าโลกนี้ยังคงสวยงาม
ไม่นานนักจ้าวไคฝูก็พาพวกเขาเดินทางมาถึงบ้านของแม่นางเฉียนสิ่งที่ทำให้หลินเฉินแปลกใจก็คือ ตอนนี้ท้องฟ้ายังสว่างอยู่แต่ประตูบ้านของแม่นางเฉียนกลับปิดสนิท
ไม่ทันได้คิดอะไรมากนักจ้าวไคฝูก็งอนิ้วเคาะประตูเรียกคนในบ้าน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
274
