เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ
“หนูกลัว”
“เออมีผัวเป็นายใหญ่จะกลัวอะไร เสร็จไปกี่รอบแล้วถึงกลัวล่ะ”
“ฮือ” กมลเนตรก้มหน้าร้องไห้ไม่ยอมหยุด
“พ่อฉันไม่เคยปล่อยผู้หญิงคนไหนหลุดมือไปเลยจริงๆขนาดลูกของลูกน้องก็ยังเอา” ติณภัทรส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเพราะเขามั่นใจว่ากมลเนตรคงไม่พ้นเงื้อมมือของนายตุรงค์แน่นอน
“เมื่อคืน คือเอ่อ…”
“หลายรอบสิร้องลั่นบ้านฉันรำคาญมากและรอบสุดท้ายคงใจนสลบเหรอ”เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบและพ่นควันอย่างอารมณ์ดี
“ฮือๆ ฮึกฮือ” กมลเนตรยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด
“ฉันรำคาญเลิกร้องได้แล้วเดี๋ยวมีคนยกอาหารมาให้ ไปนอนรอที่ห้องฉัน ล็อกกุญแจด้วยล่ะ ถ้าไม่เชื่อลองเดินลงไปด้านล่างนะโชคดีได้ผัวอีกเป็สิบไม่เชื่อก็ตามใจนะฉันยกห้องให้ ฉันไปทำธุระสองสามวันเดี๋ยวกลับมา ส่วนพ่อฉันไม่อยู่คงกลับมาอีกห้าหกวัน”
“ค่ะ” กมลเนตรใจชื้นทันทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนเขาสักพักก็มีผู้หญิงวัยกลางคนยกอาหารมาให้
“ขอบคุณค่ะ”
“ป้าชื่อเอียด”
“ค่ะป้าเอียด”
“หนูอย่าลงไปนะอยู่ห้องคุณติณปลอดภัยที่สุด ห้องนี้และบนนี้ไม่มีใครกล้าขึ้นมา”
“ค่ะป้าเอียดว่าแต่ทำไมให้หนูอยู่ห้องนี้คะ”
“ป้าไม่รู้นะรู้แต่ว่าบ้านหลังนี้้าทำแค่สองห้องนอนคือห้องของนายใหญ่กับคุณติณ ด้านล่างก็เป็ห้องรับแขกส่วนห้องนายใหญ่จะมีพวกพระเครื่องเยอะนายใหญ่ไม่ค่อยชอบให้ผู้หญิงนอนค้างในห้องนานๆป้าก็ไม่แน่ใจนะแต่เคยได้ยินพวกลูกน้องนายใหญ่บอกว่านายใหญ่เล่นของด้วย”ป้าเอียดทำเสียงเล็กเสียงน้อยก่อนจะรีบเดินออกไป
“พ่อจ๋า” กมลเนตรตักข้าวใส่ปากเคี้ยวอย่างทรมานราวกับมันคืออาหารพิษแต่เมื่อไม่มีทางเลือกแล้วต้องฝืนกินเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดและมีแรงคิดหาทางหนีต่อไป
“หนูต้องเจออะไรบ้างพ่อรู้ไหมพ่อทิ้งหนูทำไม กลับมารับหนูไปด้วย พ่อจ๋า” กมลเนตรนอนร้องไห้จนหลับไปเป็อยู่อย่างนั้นจนวันที่ติณภัทรกลับมา
“ตื่น!” เสียงชายหนุ่มะโหน้าประตูพร้อมกับเคาะประตูเสียงดังลั่น
“ค่ะ” กมลเนตรรีบลุกนั่งก่อนจะรีบตรงไปที่ประตู
“ออกไปนั่งที่ระเบียงฉันจะอาบน้ำ”เขาสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ค่ะ” ร่างอรชรรีบปิดประตูห้องนอนและมานั่งเหม่อลอยที่ระเบียงเพียงลำพัง
ผ่านไปไม่กี่นาทีติณภัทรก็เดินออกมาพร้อมชุดลำลองที่ดูแปลกตากว่าทุกวันชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดหลวมๆสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีกรมยาวประมาณเข่าก่อนจะนั่งลงและหันมามองหน้ากมลเนตร
“พ่อฉันไปดูงานต่อไม่กลับแต่เธอไปนอนห้องพ่อฉันไม่ได้ พ่อไม่ให้ผู้หญิงนอนค้างนานๆ”
“แล้วหนูต้องไปนอนที่ไหนคะ”
“ระเบียงคือตรงที่เธอนั่งกับห้องนอนฉัน”เขายิ้มมุมปาก
“หนูนอนกับป้าเอียดได้ไหม”
“ไม่ได้ฉันี้เีปวดหัวถ้าเธอหายไป”
“นอนระเบียงก็ได้ค่ะ”
“ดี เดี๋ยวมีคนเอามุ้งมาให้วันนี้ฉันว่างจะไปในเมืองไปด้วยกันไหม” เขาชวนโดยไม่ได้หันมามองหน้ากมลเนตรด้วยซ้ำ
“ไปได้เหรอคะ”
“ไปกับฉันไปได้หมดหรือจะไม่ไปเธอต้องซื้อของใช้ส่วนตัวนี่”เขาพูดพร้อมกับหันมามองหน้าอกหญิงสาวทันที
“ว้าย” กมลเนตรกอดหน้าอกตัวเองไว้แน่น
“ไม่ซื้อก็คงใส่ตัวเดิมจนนมเธอเน่า”
“ซื้อค่ะ” กมลเนตรรีบตอบแต่ยังคงก้มหน้ากอดอกไว้แน่นเหมือนเดิม
“อีกสามนาทีตามไปที่รถ”
“ค่ะ”นี่เป็ครั้งแรกที่เขาดูมีน้ำใจกับเธอราวกับคนละคนที่เคยเจอแต่ก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้ไปข้างนอกและซื้อชุดชั้นในสำหรับใส่ในแต่ละวันไม่เช่นนั้นคงได้ใส่ตัวเดียวซ้ำจนหน้าอกเน่าเหมือนที่ชายหนุ่มว่าให้จริงๆ
ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในตัวจังหวัดเต็มไปด้วยผู้คนส่วนคนร่างอรชรได้แต่เดินก้มหน้าเล็กน้อยข้างๆชายหนุ่มที่สูงใหญ่น่าเกรงขามมืออุ่นคว้าข้อมือเล็กนิ่มไว้พร้อมกับดึงเข้าร้านขายชุดชั้นใน
“เลือกเอานะกี่ชุดก็เอาฉันรอนอกร้าน”
“หนูไม่มีเงินนะ”
“หูตึงเหรอฉันบอกว่าเอากี่ชุดก็เอาหมายความว่าฉันซื้อให้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“ค่ะ”กมลเนตรมองตามหลังเขาก่อนจะรีบไปเลือกชุดชั้นในและหาจังหวะถามพนักงานเื่ทางออกร้าน
“พี่คะร้านนี้มีทางออกอื่นไหมคะที่ไม่ใช่หน้าร้าน”
“ไม่มีค่ะออกได้หน้าร้านค่ะมีอะไรหรือเปล่าคะคุณ”
“เปล่าค่ะ แล้วมีผ้าโพกหัวหรือผ้าคลุมไหล่ขายไหมคะ”
“ไม่มีค่ะ”พนักงานสาวยิ้มเล็กน้อย
เมื่อดูไม่มีทางที่จะหนีเขาพ้นกมลเนตรเลยหยุดคิดเื่หนีและเลือกชุดจนได้ครบก่อนจะออกไปเจอเขาที่หน้าร้าน
“ไปกินข้าว”เขาสั่งห้วนๆและกระชากแขนกมลเนตรให้เดินตามติดๆ
“เจ็บนะ กระชากหนูทำไม”
“เดินเร็วๆ ฉันหิว”
“ค่ะ” กมลเนตรก้าวฉับๆตามเขาจนไม่ทันระวังปลายจมูกไปชนที่แผ่นหลังแน่นๆจนร้องลั่น
“โอ๊ย! หักแล้วฮือ…”
“ดั้งหักเหรอ”เขายิ้มมุมปากแล้วมองปลายจมูกที่แดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด
“เจ็บ” กมลเนตรแตะปลายจมูกตัวเองเบาๆ
“ไม่หักหรอกถ้าหักเดี๋ยวฉันจ่ายค่าเสียหายเอง”
“คุณใช้เงินฟาดทุกอย่างบนโลกใบนี้เหรอคะ”
3K
