08 มึงนี่มันน่าต่อยให้คว่ำจริง ๆ
กรตอบตัวเองไม่ได้ ว่าควรรู้สึกยังไงดีกับความจริงที่เห็นในคลิป ควรจะรู้สึกใกับเื่ราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น หรือควรรู้สึกผิดที่เข้าใจผิดแล้วทะเลาะกับดราก้อนไปเมื่อกี้ ภาพในคลิปดูเหมือนจะวนย้อนอยู่ในห้วงความคิด
“ทำไมอะดราก้อน กูไม่น่ารักเหรอ” กรถามมันแบบนั้น หลังจากที่เขาจูบมันไปครั้งหนึ่งแล้ว ใช่ เป็เขาเองที่เริ่มก่อน แล้วยังไปอ้อนถามมันแบบนั้น แถมยังทำสำเร็จด้วยสิ
แล้วหลังจากนั้น…ดราก้อนก็ใช้ร่างของตัวเองผลักกรให้นอนลง..
ยังดีที่มือถือที่ใช้ถ่ายมันตั้งไว้บนชั้นหนังสือ พอนอนลงบนเตียงแล้วก็ไม่เห็นอะไรเพราะทั้งสองคนต่างก็หลุดไปจากเฟรม แม้จะยังได้ยินเสียงอยู่ก็เถอะ
*********
นานเท่าไหร่ไม่รู้ ที่กรนอนมองเพดานอยู่บนเตียง ภาพในคลิปเมื่อกี้ยังวิ่งวนอยู่ในหัวของเขา ให้กรได้ทบทวนเื่ราวในคืนนั้น กรไปงานวันเกิดคอปเตอร์เพื่อนโรงเรียนเดิมที่เคยสนิทกัน ตั้งใจจะไปนั่งกินข้าว อยู่ซักแป๊บเดียว เพราะกรไม่ค่อยจะรู้จักใครในงานเพราะล้วนแต่เป็เพื่อนโรงเรียนใหม่ของคอปเตอร์ทั้งนั้น
แต่กรดันเจอ ดราก้อนในงานนั้น ดราก้อน ไอ้หัวหน้าห้องจอมแอ็คที่เอาจริง ๆ มันก็คอยดูแลเขาอยู่เหมือนกัน ยิ่งกรย้ายมาเรียนสายศิลป์ คณิต แต่เพื่อน ๆ แก๊งหมาป่าในห้องอยู่ศิลป์จีนกันหมด แม้ทุกศิลป์จะอัดกันอยู่ในห้องเดียวกันก็เถอะ แต่มันก็มีวิชาที่ต้องแยกเรียนตามสายย่อย
เวลาไปเรียนคณิตที่ห้องศูนย์คณิตศาสตร์ ดราก้อนก็จะเดินไปกับเขา บางครั้งก่อนคาบนั้นเป็่เวลาพักเบรค ดราก้อนก็จะเดินมาที่โรงอาหาร บอกให้พวกศิลป์จีนไปเรียน พอพวกนั้นไปแล้วก็เหลือแต่กรซึ่งก็ต้องเดินไปเรียนกับไอ้หัวหน้าห้อง ตอนเรียนที่ศูนย์คณิตศาสตร์ดราก้อนย้ายมานั่งข้างหลังกับเขา จากที่ปกติมันจะนั่งหน้าตลอด ที่กรรู้เพราะ่แรก ๆ อาจารย์มักจะทักเสมอที่ดราก้อนหายไปจากแถวหน้า นอกจากนั้นแล้ว ไอ้หัวหน้าห้องก็จะเตือนให้ทำการบ้านและส่งงาน เวลาแบ่งกลุ่มงานวิชาต่าง ๆ ที่เรียนรวมกันทุกสาย ดราก้อนจะแบ่งแก๊งหมาป่าให้ไปอยู่เฉลี่ย ๆ ในทุกทุกกลุ่ม มันดีขนาดนี้แต่กรก็ยังหมั่นไส้มัน หมั่นไส้ที่พวกแก๊งหมาป่าคอยชมมัน คอยปกป้องมันเวลาใครว่าอะไร กรยอมรับกับตัวเองได้ในตอนนี้เองว่า ลึก ๆ แล้วตัวเอง “อิจฉา” ดราก้อน อิจฉาในความสมบูรณ์แบบของมัน อิจฉาที่มันเป็ด้านตรงข้ามกับเขาทุกอย่าง
ความอิจฉานี่เองที่ทำให้เขาอยากแกล้งมอมให้ดราก้อนเมาแล้วทำอะไรประหลาด ๆ แต่นั่นแหละ สุดท้ายไอ้หัวหน้าห้องมันก็เก่งไปซะทุกอย่าง แล้วกลายเป็กรที่ทำเื่ประหลาดซะเอง จนมันเลยเถิดมาแบบนี้ เสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอนดังขึ้น ใครซักคนคอลไลน์มาหาเขา กรจำไม่ได้ว่าชื่อไลน์ที่เป็ตัวอักษรแปลก ๆ นี่เป็ของใคร แต่ก็กดรับสาย ก่อนจะนึกออกว่ามันเป็มือถือของดราก้อนไม่ใช่ของตัวเอง
“ดราก้อนอยู่บ้านรึยัง พี่กำลังกลับ ถามม้าดิ๊ว่าจะเอาอะไรไหม” อ่า น่าจะเป็พี่ชายของดราก้อนเพราะเสียงก็คล้าย ๆ กันอยู่
“พี่ไทเกอร์ใช่ไหมครับ คือดราก้อนลืมมือถือไว้ที่ผมอะครับ”
“อ่าวเหรอ แล้วน้องอยู่ไหน อยู่โรงเรียนปะ พี่จะได้แวะไปเอามือถือ”
“เปล่าครับผมกลับบ้านแล้ว”
“แล้วบ้านอยู่แถวไหน”
“เอ่อ ก็อยู่แถวสิริมังอะครับ”
“โอเค พี่อยู่มหาลัย น้องส่งโลเคชั่นมาให้พี่ทางไลน์นะ เดี๋ยวพี่ไปหา”
“เอ่อ แล้วพี่จะมาหาผมทำไมครับ มีอะไรรึเปล่า” กรสงสัย
“เอ้าาา ก็จะไปเอามือถือของไอ้ก้อนไง”
“อ๋อ ครับ ๆ” กรตอบพลางคิดว่า ถ้าเอามือถือให้พี่ไทเกอร์ไป..มันจะดีเหรอ
“ครับก็ส่งโลเคชั่นมา”
“ได้ครับ แต่ผมยังไม่มีไลน์พี่เลยนะครับ”
“ก็ตอนนี้พี่โทรไลน์อยู่ไง น้องก็ส่งโลเคชั่นมาในไลน์นี้สิวะ” เสียงอีกฝั่งดูหงุดหงิดแล้วก็ตัดสายไปเลย ถ้าเป็ตอนปกติกรก็คงโกรธมาก บางทีอาจถึงขั้น คอลกลับไปด่า หรือไลน์ไปถามว่า ทำไมไม่มีมารยาทเอาซะเลย แต่นี่เป็พี่ชายของดราก้อน แล้วกรก็พูดจาไม่รู้เื่เองด้วย ที่สำคัญตอนนี้กรรู้สึกสับสนไปหมด สมองตื้อ ๆ คิดอะไรไม่ค่อยทัน
กรส่งโลเคชั่นไปให้อย่างที่พี่ไทเกอร์ขอ แล้วเดินลงไปรอหน้าบ้าน เมื่อกี้พี่เขาบอกว่ากำลังจะกลับบ้าน ถ้าออกจากมหาลัยมาก็คงใช้เวลาไม่นาน กรยืนรออยู่หน้าบ้านซึ่งจริง ๆ มันก็คือหน้าร้าน กำลังคิดว่าจะขอโทษไอ้หัวหน้าห้องยังไงดี รถคันสีขาวก็มาจอดที่ริมฟุตบาทแล้วบีบแตรเรียก กรวิ่งเข้าไปหาพร้อม ๆ กับกระจกรถที่เลื่อนลง
“เพื่อนดราก้อนใช่ไหม”
“ครับ สวัสดีครับ” กรยกมือไหว้ก่อนเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง โดยมีพี่ไทเกอร์ทำหน้างง ๆ อยู่
“ไหนอะมือถือ”
“นี่ครับ” กรหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่พอไทเกอร์เอื้อมมือมารับ กรกลับเอามือถือใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิม
“เดี๋ยวผมเอาไปให้ดราก้อนเองครับพี่”
“ยังไง เอาไปให้ยังไง”
“ก็..ผมก็นั่งรถไปกับพี่ แล้วก็เอามือถือไปคืนดราก้อน”
“เดี๋ยวนะ ก็พี่กำลังจะกลับบ้านพี่ ซึ่งก็คือบ้านดราก้อน”
“ครับ”
“ก็แล้วทำไมไม่ฝากพี่ไปอะ จะลำบากไปเองทำไม แล้วจะกลับยังไง พี่ต้องมาส่งอีกรอบเหรอ หรือยังไง” เป็ฝ่ายไทเกอร์ที่เริ่มงงกับพฤติกรรมของไอ้น้องโรงเรียนที่นั่งข้าง ๆ เขา
“ขากลับผมนั่งแกร็ปก็ได้ครับ” กรตอบทำเอาไทเกอร์ขมวดคิ้ว
“นะครับ ให้ผมกลับบ้านด้วยนะครับ”
“คือมีเื่จะคุยกับดราก้อนด้วยใช่ไหม” ไทเกอร์ลองเดา
“ใช่ครับ”
“เออ แล้วทำไมไม่บอกั้แ่แรก พูดเป็ท่อน ๆ อยู่ได้ ทำไมไม่บอกว่า ‘พี่ครับผมขอติดรถไปหาดราก้อนด้วยได้ไหมครับ พอดีมีเื่จะคุยกับมัน เดี๋ยวขากลับผมนั่งแกร็ปกลับเองได้’ แบบนี้ก็เข้าใจแล้ว หรือมันเป็ภาษาของเด็กสมัยนี้วะ บางทีไอ้ก้อนก้อเป็แบบนี้อะ คุยอะไรไม่ค่อยรู้เื่ ”
ไทเกอร์ขับรถออกไปพร้อมบ่นไปด้วย
“แล้วนี่ชื่ออะไรอะเราอะ เป็เพื่อนดราก้อนยังไง เรียนห้องเดียวกันเหรอ”
“ชื่อกรครับ ผมเพิ่งย้ายไปเรียนห้องศิลป์ เรียนศิลป์ คณิต เหมือนดราก้อนครับ”
“อ่อ แล้วตอน ม. ต้น เรียนห้องเดียวกันเหรอ”
“คนละห้องครับ”
ไทเกอร์เหลือบมองคนที่นั่งข้าง ๆ แว้บนึง นึกในใจว่า เพื่อนดราก้อนคนนี้ท่าทางแปลก ๆ ถามคำตอบคำ นั่งนิ่งมาในรถยังกับว่าถูกบังคับมาอย่างนั้นแหละ ท่าทางเหมือนจะเครียดอะไรซักอย่าง
“นี่เรารู้จักพี่รึเปล่าเนี่ย” หนุ่มมหาลัยหาเื่ชวนคุย
“รู้จักครับ พี่ไทเกอร์ประธานนักเรียน ตอนที่ผมอยู่ ม.ต้น” กรตอบแค่นั้นแล้วก็เงียบไป จนไทเกอร์แอบถอนหายใจ หรือไอ้น้องคนนี้มีบุคลิกแบบนี้อยู่แล้ว
*********
“อ่าว ไทเกอร์ พาเพื่อนมาด้วยเหรอ” อาม้าร้องทักเมื่อเห็นไทเกอร์เดินเข้าบ้านโดยมี กรเดินตามมาด้วย กรยกมือไหว้ม้าแล้วหันไปไหว้ผู้ชายอีกคนที่นอนอยู่บนเก้าอี้แบบเอนนอนได้อยู่หน้าทีวี ดูจากหน้าตากรเดาว่าน่าจะเป็ป๋าหรือพ่อของไอ้หัวหน้าห้อง
“ใส่ชุดนักเรียนแบบนี้จะเป็เพื่อนเกอร์ได้ไงล่ะม้า นี่น้องกรเพื่อนดราก้อนมัน”
“อ่าวเหรอ เพื่อนดราก้อนเหรอ ก็เห็นมาด้วยกัน”
“กรมันขอติดรถมาด้วยน่ะ ป๊ากับม้ากินข้าวแล้วใช่ไหม” ไทเกอร์บอกอาม้า แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารที่อยู่ด้านหลัง
“กินแล้วสิ มืดค่ำขนาดนี้ ไทเกอร์ชวนน้องเพื่อนดราก้อนกินข้าวด้วยสิ วันนี้กับข้าวเยอะแยะเลย” อาม้าะโบอก แล้วหันมาบอกกร
“โน่น ๆ เดินตามพี่เค้าไปข้างหลังโน่น กินข้าวกันก่อน” กรเดินตามไปทางหลังบ้านอย่างงง ๆ พบโต๊ะอาหารกลมแบบบ้านคนจีน พี่ไทเกอร์กำลังเปิดฝาชีดูว่าวันนี้มีอะไรกินบ้าง พอเห็นกรตามมาก็เอ่ยชวน
“กร มากินข้าวด้วยกัน กับข้าวมันจะออกแนวจีน ๆ หน่อยนะ ไม่รู้จะชอบรึเปล่า”
“แล้วดราก้อนละครับ” กรถาม
“เออว่ะ มาหาดราก้อนนี่นา โทษทีพี่หิวจนลืมไปเลย” ไทเกอร์หัวเราะให้กับตัวเอง
“ที่เดินผ่านมาเราเห็นบันไดใช่ไหม ขึ้นไปชั้นสามนะ ห้องไอ้ก้อนอยู่ติดบันไดนั่นแหละ ถ้ามันยังไม่ได้กินข้าวก็ลากมันลงมาด้วย”
กรเดินขึ้นบันไดไปตามที่พี่ไทเกอร์บอก ชั้นสาม ห้องติดบันได กรเคาะประตูเบา ๆ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ กรลองเรียกดราก้อน ก็ไม่มีเสียงตอบเช่นกัน หรือว่ามันจะหลับอยู่ ?
พอกรลองหมุนลูกบิดประตู ก็พบว่าประตูไม่ได้ล็อค กรโผล่หัวเข้าไปก่อน ในห้องว่างเปล่าไม่มีใคร แต่เห็นกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ก็รู้ว่าเป็ห้องของดราก้อนแน่นอน กรเดินเข้าไปในห้องแล้วก็ได้ยินเสียงน้ำจากในห้องน้ำ อ่อ ไอ้หัวหน้าห้องคงอาบน้ำอยู่
กรมองไปรอบ ๆ ห้อง ก็สมแล้วที่เป็ห้องของดราก้อนเพราะทุกอย่างดูเรียบร้อยเป็ระเบียบ กรเดินไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ นอกจากตารางสอนที่ติดอยู่ที่ผนังแล้ว ยังมีตารางอ่านหนังสือแต่ละวันอีกด้วย อ้อ เด็กเรียนเขาเป็แบบนี้เองเหรอ พอกรดูดีดีก็พบว่า มีทั้งเวลาอ่านหนังสือก่อนนอนและเวลาอ่านหนังสือตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนซึ่งระบุเวลาคือตีห้า !! โหดชะมัด
“อ่าว พี่เกอร์ จะยืมที่ชาร์จมือถือเหรอ อยู่ในกระเป๋าบนโต๊ะนั่นแหละ ช่องด้านหน้าเลย” ดราก้อนที่เปิดประตูห้องน้ำบอกแบบนั้น ด้วยไม่ทันดูให้ดีก่อน แล้วก็หันไปใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมอยู่หน้ากระจก
“มีที่ชาร์จ แล้วไม่มีมือถือเหรอ” เสียงถามนั้นทำให้ไอ้หัวหน้าห้องรีบหันมาดูแล้วอุทาน
“เชี่ยย มาได้ไงวะ”
“เอามือถือมาคืนอะ งั้นเสียบชาร์จให้เลยนะ” กรชูมือถือให้เ้าของดู แล้วเปิดช่องด้านหน้ากระเป๋าหยิบที่ชาร์จออกมา แล้วก็ก้ม ๆ เงย ๆ หาปลั๊กอยู่นาน จนดราก้อนที่แต่งตัวเสร็จแล้วหันมาบอก
“เปิดลิ้นชัก้าสิ” กรทำตามคำสั่งก็พบว่าในลิ้นชักมีรางปลั๊กวางอยู่ในนั่น
“ไม่ต้องเอาออกมา เสียบได้เลย” ดราก้อนรีบบอกเมื่อเห็น กรพอทำท่าจะยกออกมา
“อ๋อ มันต่อไฟไว้แล้วเหรอ โห นี่ขนาดปลั๊กไฟยังอยู่ในลิ้นชัก โคตรเป็ระเบียบเลยว่ะห้องมึงอะ ทำไมมันต่างจากห้องกูจัง” กรหันไปมองรอบ ๆ ห้องแล้วหัวเราะ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกอดอกทำหน้านิ่ง กรก็เงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ
“มีงมาได้ไงเนี่ย แล้วรู้จักบ้านกูได้ไง” หัวหน้าห้องถามเสียงเข้ม
“ก็กูเก่งไง ถึงกูจะเรียนไม่เก่งอะนะ แต่กูก็เก่งเื่การสะกดรอยนะเว่ย” กรเดินยิ้มเข้าไปหาดราก้อน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้สนใจการเล่นมุกฝืด ๆ ของเขาเลย ก็ใช่สิ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเป็คนทำให้ดราก้อนออกจากห้องเขาทั้งน้ำตาอยู่เลย แล้วใครมันจะมาตลกกับมึงวะไอ้กร
“กูขอโทษ” กรเอ่ยออกมาแบบนั้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด
“ขอโทษเื่…” ดราก้อนยังคงกอดอกมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เฉยชา
“เื่ที่กูเข้าใจผิดว่า..เอ่อ เื่คืนนั้น..” กรไม่รู้จะอธิบายยังไงดีจึงเงียบไปพักนึง
“คือกูดูคลิปแล้วอะ ทั้งสามคลิปเลย”
“แล้ว ?” ไอ้หัวหน้าห้องถามอีก กรมองสายตาว่างเปล่านั้น แล้วก็รู้สึกผิดขึ้นอีกหลายเท่า เขาอึกอักพยายามจะพูดอะไรออกมาแต่อยู่ ๆ ก็คุกเข่าลงต่อหน้า ยกมือขึ้นไหว้ดราก้อนที่ตะลึงอยู่
“กูขอโทษทุกอย่างที่กูทำไป กูขอโทษจริง ๆ ฮือ ๆ ๆ” แล้วความกดดันทุกอย่างก็ทำให้กรร้องไห้ออกมา
“แล้วมึงจะร้องไห้เพื่อ” ดราก้อนพูดเสียงดัง เพราะอยู่ ๆ กรก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงหน้า
“ก็กูสำนึกผิดแล้ว ต่อไปกูจะไม่ทำแบบนี้อีก มึง มึง มึงยกโทษให้กูได้ไหม” กรสะอึกสะอื้นไม่หยุด
“มึงมาขอโทษกูด้วยการทำให้กูเหมือนเป็คนผิดเนี่ยนะ มึงนี่มันน่าต่อยให้คว่ำจริง ๆ”
“ต่อยเลย มึงต่อยกูจนกว่าจะพอใจเลย ไอ้หัวหน้า” กรที่คุกเข่าอยู่ขยับไปใกล้ดราก้อน แม้จะงงงวยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ไอ้หัวหน้าก็เงื้อหมัดขึ้นตามคำท้าทาย ก่อนที่พี่ไทเกอร์จะถลันผ่านประตูห้องนอนเข้ามาแล้วะโเสียงดัง
“ดราก้อน !!! มึงจะทำอะไรเพื่อน” กรชะงักค้างในท่าเงื้อหมัดและมีกรคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงหน้า
*******************
3K
