พันธนาการหัวใจ

อีกด้านหนึ่งของโรงพยาบาล
หญิงสาวร่างเล็กกำลังยืนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ที่หน้าต่าง ตีหนึ่งกว่าแล้วแต่เธอยังคงนอนไม่หลับเพราะความกังวลใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับสุขภาพตัวเอง มือบางจับแก้มแดงปลั่งแล้วเอาข้อศอกยันกับขอบหน้าต่าง เธอโค้งตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ยืนในท่าที่ถนัด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีเงาของท้องฟ้าสีดำเงินสะท้อนเข้ามาในแววตาของเธอ
“ยังไม่นอนอีกเหรอ” เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวหันกลับไปแทบจะทันที
“อือ นอนไม่หลับน่ะ”
รสริน หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดเดินกลับมาที่เตียงของตัวเอง ก่อนจะมองพีรัช เพื่อนสนิทของเธอรินน้ำจากขวดใส่แก้วที่อยู่บนหลังตู้เย็นก่อนจะนำมันมายื่นให้กับรสริน
“ดื่มน้ำหน่อยมั้ย” พีรัชกล่าว
“ไม่อะ” รสรินส่ายหน้า เธอทิ้งตัวลงนอนแต่สีหน้ายังไม่คลายความกังวล
“คิดอะไรอยู่” พีรัชพูดพร้อมกับดื่มน้ำในแก้วเสียเอง
“อะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ”
“คนแบบเธอไม่น่าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหรอกนะ” พีรัชโน้มตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับเตียงของรสริน
“บอกฉันมาว่ากังวลเรื่องอะไรอยู่”
“รู้ดีตลอดดดด”
“ฉันเป็นเพื่อนกับเธอมาตั้งแต่แก้ผ้าเล่นน้ำด้วยกัน ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไง”
“ไอ้บ้า เลิกพูดเรื่องตอนนั้นเลยนะ”
รสรินหน้าแดง สองแขนยกขึ้นมาปิดหน้าอกหน้าใจเอาไว้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ทีไรแล้วชวนให้อายจนอยากจะหมุดหน้าหนีพีรัชไปซะให้รู้แล้วรู้รอด
“เธอจะไปจริงจังทำไม นั่นมันตอนเด็กๆ ไม่เห็นจะต้องอายเลยนี่”
“นอกจากพ่อแม่ฉัน ก็มีนายนี่แหละที่เห็นฉันแก้ผ้าล่อนจ้อนแบบนั้นน่ะ”
“เธอก็เห็นของฉันเหมือนกัน”
“พี!”
รสรินเริ่มดุพีรัชจริงจัง จนเขาอดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ เขาเลือกที่จะเงียบก่อนไปนั่งที่โซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ปล่อยให้รสรินคิดอะไรอยู่ตามลำพัง
“พี” จู่ๆ รสรินก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบในห้องอีกครั้ง พีรัชละสายตาจากโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาว
“ว่าไง”
“นายว่าจะมีใครยอมบริจาคหัวใจให้ฉันมั้ย” รสรินพูดเสียงอ่อน น้ำเสียงแสดงให้เห็นถึงความกังวลใจอย่างชัดเจน
“ทำไมจู่ๆ ก็คิดถึงเรื่องนั้นล่ะ”
“ฉันแค่กลัวน่ะ หมอบอกว่าหัวใจของฉันอ่อนแอลงทุกวันๆ ต้องได้รับการเปลี่ยนหัวใจแบบเร่งด่วน ไม่งั้นฉันอาจจะตายก็ได้”
เสียงของรสรินเริ่มสั่น จากความกังวลถูกเปลี่ยนเป็นความกลัวลึกๆ อยู่ในใจเมื่อพูดถึงความเป็นความตาย เมื่อเห็นรสรินท่าทางไม่ดีนัก พีรัชจึงลุกจากโซฟาแล้วไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง
“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันคิดว่ามีแน่ๆ และเธอต้องไม่ตาย”
“ถ้ามันไม่มีล่ะ”
“ต้องมีสิ”
“ฉันหมายถึงว่าถ้ามันไม่มีจริงๆ ล่ะ”
คำถามกดดันของรสรินทำให้พีรัชชะงัก เขามองใบหน้าของเธอผ่านความมืดสลัว แต่ความงดงามของรสรินยังคงชัดเจนอยู่ในความรู้สึกของเขา
“มันต้องมีแน่ๆ ถึงคนอื่นจะไม่บริจาค ฉันจะบริจาคให้เธอเอง” พีรัชยิ้ม
“เพ้อเจ้อจริงๆ เลย”
รสรินหันหลังให้พีรัชเมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน เธอพยายามลืมเรื่องที่คิดแล้วข่มตานอน โดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังเฝ้ามองเธอจากด้านหลังด้วยความเป็นห่วง
“ถ้ามันทำให้เธอมีชีวิตที่ดีได้ ฉันก็จะทำจริงๆ นะ”
“ไปนอนได้แล้ว” รสรินไล่พีรัชให้กลับไปที่โซฟาตัวเดิม
“อือ” พีรัชตอบสั้นๆ “อย่าคิดมากล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแม่เธอก็มาแล้ว”
“อืม”
“ฝันดีนะ” พีรัชพูดขึ้น
“ฝันดีเช่นกัน”
สิ้นเสียงของรสริน พีรัชก็กลับไปนอนที่โซฟาตามเดิม เขาเหม่อมองขึ้นไปบนเพดาน คิดถึงเรื่องที่เขาพูดเมื่อกี้นี้ รสรินอาจจะคิดว่าเขาแค่พูดเพื่อให้เธอสบายใจเท่านั้น แต่สำหรับพีรัชแล้ว เขาสามารถทำทุกอย่างเพื่อเธอได้จริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ความหวัง

นิยายแนะนำ

พันธนาการหัวใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ความหวัง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้