"กลับมานั่งก่อนเถอะนะครับเดี๋ยวผมจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน ทุกคนไม่เคยกินจิ้งจกพ่นไฟใช่ไหมล่ะ มันอร่อยมากเลยนะ"
เมื่อพูดเสร็จชายหนุ่มก็กลับมานั่งที่เดิมก่อนจะเริ่มจัดเตรียมอาหาร
แม้ว่าอาเจ๊คนสวยอยากจะนั่งใกล้ ๆ กับชายหนุ่มก็ตาม แต่คงเป็ไปไม่ได้เมื่อผู้เป็แม่และน้องสาวตัวน้อยนั้นนั่งอยู่ข้าง ๆ เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
"จิ้งจกเหรอ? มันอร่อยไหมคะพี่" สีหน้าของเธอกังวลเล็กน้อย
"ยัยตัวแสบ ลูกก็รู้ว่าพี่เขาจะหาสิ่งอร่อย ๆ มาให้เราเสมอนั่นแหละ ฮ่าฮ่า"
เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังขึ้น ทุกคนหัวเราะให้กับสาวน้อยที่บ่อน้ำตาแตกไปเมื่อสักครู่ แต่กลับพูดถึงเื่อาหาต่อหลังจากนั้นในทันที
"ฉลาม... อย่าบอกนะ เนื้อัเหรอ?"
"ใช่ครับอาเจ๊ ัคลั่งเรดอายยังไงละ แม้ว่าจะไม่ใช่ัระดับสูง แต่เื่ความสามารถ คงจะมีแต่ระดับนั้นเท่านั้นแหละที่จะเอาชนะเ้านี้ได้"
"ั? พี่โดนมันทำลายมาไม่ใช่เหรอ แล้วพี่เอามันมาได้ยังไง"
ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปห่างจากทุกคนแล้วนำบางสิ่งบางอย่างออกมา
"ก็... มันบังอาจทำให้พี่ห่างจากครอบครัวไปสองปี พี่เลยฆ่ามันไปแล้วละ"
หัวัขนาดใหญ่ถูกนำออกมาวางไว้ที่หน้าบ้าน ขนาดของมันนั้นทำให้ตัวบ้านดูเล็กลงไปเลย
ชายหนุ่มเริ่มที่จะเล่าทุกสิ่งอย่างให้กับครอบครัวได้ฟัง แม้ว่าจะข้ามไปหลาย ๆ ส่วนก็ตาม แต่เป็เพราะเขาไม่อยากทำให้ครอบครัวนั้นกังวลจนเกินไป
ทุกคนใกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ว่าจะถูกปกปิดเอาไว้หลายส่วน แต่ทุกคนไม่คิดว่าชายหนุ่มจะต้องพบเจออะไรมากมายขนาดนี้
"ลูก... หยุดทำไหม? อย่างน้อยพวกเราอยู่ที่นี่ได้นะ เราใช้ชีวิตกันแค่นี้ได้นะ"
"พี่ ในตอนที่พี่จากไปหนูก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเหมือนกัน"
เมื่อได้ยิน ชายหนุ่มก็เข้าใจ มันยากลำบากจริง ๆ สำหรับครอบครัว มันเป็อะไรที่เ็ปที่จะต้องสูญเสียคนคนหนึ่งไป
"ถ้าเราว่าอย่างนั้น"
"ไม่ใช่... หนูอยากให้พี่เป็ หนูอยากให้พี่เป็ผู้ใช้พลังพิเศษต่อไป"
ทุกคนใกับสิ่งที่หญิงสาวพูด แม้แต่ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ออกมา
"หนูได้เห็น สายตาของพวกเขา หนูได้เจอการกระทำแย่ ๆ จากเ้าหน้าที่ หนูได้รู้ว่าพวกเราเล็กแค่ไหน คงต้องมีสักวันพวกเราจะเล็กยิ่งกว่านี้อีก หนูกังวลว่าถ้าถึงวันนั้นแม้แต่คำว่า มนุษย์ เราก็คงจะไม่คู่ควรกับมัน"
ทุกคนเริ่มที่จะเข้าใจ แม้ว่าจะสับสนอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มรู้ ถ้าเกิดว่าเขานั้นไม่มีอาเจ๊ ถ้าเกิดว่าเขาไม่มีพลัง ถ้าเกิดว่าเขาไม่อ่อนแอ และถ้าเกิดว่าเขารอดกลับมาไม่ได้ มันจะมีเหตุการณ์ที่ผลิกหน้ามือไปหลายครั้ง และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง ความโหดร้ายของโลกใบนี้ยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่มันขยายขึ้นและชัดเจนยิ่งขึ้นเพียงเท่านั้น
"แต่หนูขอ ถ้าพวกเราในครอบครัวเกิดมีพลังพิเศษขึ้นมา ห้ามปฏิเสธละ"
เขาไม่เข้าใจ ความโหดร้ายที่เขาได้เล่าไปนั้นมันน้อยไปเหรอ มันไม่มากพอเหรอ เพราะอะไรถึงพูดมาแบบนั้น มันมีอะไรที่น่ากลัวกว่านี้มากมายมหาศาล
"หนูรู้ว่าพี่คิดยังไง พวกเรายังไม่รู้เื่ราวทั้งหมดใช่ไหมล่ะ แต่พี่รู้ไหม ่เวลาที่พี่หายไปพวกเราเป็ยังไง เพราะฉะนั้นพี่น่าจะเข้าใจนะ มันมีอะไรที่แย่ยิ่งกว่านั้นอีก ถ้าเกิดพวกเราปกป้องคนรอบข้างไม่ได้ มันคือสิ่งที่แย่ที่สุดเลยละ"
"นะพี่..."
"พอแล้ว"
เสียงของพี่ชายคนโตพูดขึ้น
พี่นิลเป็คนที่แข็งแรงมาโดยตลอด แต่การทำงานหนักโดยใช้แรงกายนั้นทำให้เขาเป็อัมพาต แม้ว่าจะไม่ใช่แบบถาวร แต่การรักษาก็นับว่าใช้เงินมหาศาล
เสียงของเขาดังขึ้นเมื่อหญิงสาวกำลังจะพูดต่อ แต่ก็ถูกเบรคเอาไว้ เธอได้ยินอย่างนั้นก็ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดหวัง
"ยัยตัวเล็กพูดถูก"
"พี่นิล.." หญิงสาวเงยหน้าแล้วพูดขึ้น
"ถ้าแลกได้ ฉันอยากได้พลังแทนแกนะฉลาม ฉันอยากทำแทนแก อยากหาเงินแทน อยากรับผิดชอบให้เหมาะสมกับการได้เป็พี่ชายคนโต ฉันอยากเสี่ยงชีวิตแทนแก"
เขาก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ หญิงสาวก่อนจะลูบหัวลงเบา ๆ
"ไม่ต้องกลัวว่าเราจะอยู่ในอันตรายหรอกนะ ถ้าคนแบบแกยังแข็งแกร่งขนาดล้มัลงได้ละก็ ฉันคิดว่าฉันก็ทำได้อยู่แล้ว"
พี่นิลเบ่งกล้ามของตัวเองออกมา การกระทำของเขาเรียกเสียงหัวเราะได้อีกครั้ง และบรรยากาศที่หนักอึ้งเริ่มทุเลาลงหลายส่วน
"แบบพี่นิลทำไม่ได้หรอก หนูต่างหากที่จะทำได้ หนูจะเหาะไปมา หนูจะตามพี่เจษไปทั่วทุกที่เลยละ เย่~"
"อะไรกันละหลานย่า~ ถ้าเป็อย่างนั้นย่าก็จะกลับไปสาวได้ใช่ไหม? ย่าอยากสวย ๆ เหมือนเดิมอีกครั้ง คงจะดีไม่น้อยเลยนะ เ้าสมเกียรติจะได้หันมาชอบย่าบ้าง"
"คุณย่าคะ คุณปู่เขาก็ชอบคุณย่าคนเดียวจนวินาทีสุดท้ายเลยนะคะ"
"อ่าวเหรอ ๆ แปลว่าฉันยังสวยอยู่สินะเนี่ย ฮุฮุ"
เสียงหัวเราะดังขึ้นตลอดทั้งวัน
"เอาละครับ มากินกันเถอะ ผมมั่นใจเลยว่าทุกคนจะต้องชอบมันแน่นอน"
ชายหนุ่มจัดเตรียมเนื้อัด้วยความเหมาะสม ไม่ว่าจะเครื่องปรุง สมุนไพร กระบวนการทำอาหาร ทั้งการหมักและการทำให้เนื้อนั้นนุ่มเหมาะกับการกิน ทุกอย่างถูกทำอย่างประณีตและละเอียดอ่อน
ทุกคนได้กินอาหารอย่างมีความสุข แม้แต่คุณย่าที่เข้าเลข 9 แล้วนั้น ก็ยิ้มราวกับเป็สาวงามอีกครั้ง
ค่ำคืนที่แสนจะวิเศษยังคงดำเนินต่อไป
ชายหนุ่มนอนลูบหัวหญิงสาวก่อนจะมองเพดานที่คุ้นเคย เขาเฝ้าคิดเื่ราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาก่อนจะยิ้มขึ้น
'โหดร้ายเหรอ? ถ้าเพื่อครอบครัวแล้วละก็ ฉันจะบ้าคลั่งให้มากกว่านี้อีก ใครก็ตามที่กล้ามาสร้างปัญหา ฉันจะโต้กลับเป็สิบเป็ร้อยเท่าเลยค่อยดูสิ'
ชายหนุ่มกำหมัดแน่นก่อนจะนอนหลับไป ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยห้วงอารมณ์มากมาย
เช้าที่สดใสเริ่มขึ้น อากาศบนูเานั้นดีเป็อย่างมาก ทุกคนยังคง้าที่จะพักอาศัยอยู่ที่นี่เป็เพื่อนคุณย่า
ชายหนุ่มจึง้าใช้เงินที่มีในการทำให้ที่นี่นั้น น่าอยู่และปลอดภัยมากขึ้น โดยเฉพาะความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย ใครก็สามารถมาที่นี่ได้ ด้วยความที่ห่างไกล มันคงจะอันตรายเกินไปสำหรับคนธรรมดา ๆ
ชายหนุ่มเริ่มดูสิ่งของที่ได้มาจากรังของัอีกครั้งเพื่อเสาะหาของที่สามารถใช้ได้ในสถานการณ์นี้
"สงสัยคงต้องไปช้อปปิ้งอีกครั้งแล้วสิ"
"พี่จะเข้าเมืองหลวงเหรอ หนูไปด้วยสิ นะนะ"
"เจ๊ด้วยนะฉลาม"
ชายหนุ่มหัวเราะให้กับทั้งสองก่อนจะพยักหน้า ท่าทางดีใจของพวกเขาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีไปกับมัน การมีชีวิตอยู่ไปพร้อมกับครอบครัวนั่นแหละดีที่สุดแล้ว
"เดี๋ยวอยากได้อะไรพี่เลี้ยงเอง"
"เย่~" ทั้งสองะโดีใจมาพร้อมกัน แม้ว่าเธอนั้นจะรู้สึกไม่ดีเมื่อพี่ชายหายไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอนั้นเป็ผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อมีโอกาสให้ได้ช้อปปิ้งเดินเลือกของที่้า เธอก็มีความสุขขึ้นมาโดยทันที
ชายหนุ่มตรวจเช็คของใช้ที่้าก่อนจะออกเดินทาง
เพียงไม่นาน พวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงห้างดังใจกลางเมืองหลวง มันคือห้างที่ใหญ่ที่สุดที่รวมทุกสิ่งอย่างเอาไว้
1K
