龙束缚
Chapter 12
พิธีการหมั้นได้ผ่านไปแล้วตอนนี้เป็งานเลี้ยง ผมยืนเฝ้าอยู่หน้าทางออกของงานสายตาก็กวาดมองดูความเรียบร้อยไปด้วย จนไปสะดุดกับภาพของเจียนหลินและคุณหนูซูฮวาที่จับมือกันไปทักทายแขกในงาน
ก็เหมาะสมกันดี
“ลู่เสี่ยน” ผมหันมองตามเสียงเรียกที่ได้ยิน จิวซือเดินถือแก้วไวน์มาทางผมก่อนจะยื่นแก้วไวน์ให้
“ไม่ดีกว่าตอนนี้ฉันอยู่ในเวลางาน”
“ไม่เอาน่าดื่มเป็เพื่อนฉันหน่อย” ผมมองแก้วไวน์ในมือจิวซือพักหนึ่งก่อนจะรับแก้วนั้นมาถือไว้ พลางยกจิบเพียงนิด
“นายว่า2คนนั้นดูเป็ไง” เสียงนุ่มเอ่ยถามพลางมองไปทางเจียนหลินและคู่หมั้นซึ่งผมก็ปรายตามองเพียงนิด ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
“นี่ เบาๆหน่อยเดี๋ยวก็เมาหรอก” จิวซือร้องห้ามพลางแย่งแก้วไวน์ไปจากมือผม
“หิวไหมเดี๋ยวฉันไปตักอะไรมาให้กิน” เมื่อพูดจบจิวซือก็เดินไปตักอาหารมาให้
ผมยืนรอเพียงไม่นาน ก็ได้กลิ่นอาหารที่จิวซือยื่นมาตรงหน้าถึงหน้าตามันจะน่ากิน แต่กลิ่นมันเกินจะทนจริงๆ
“เหม็น” ผมเอ่ยพึมพำเบาๆ แต่ก็พอให้จิวซือที่ยืนอยู่ใกล้ๆได้ยินคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย พลางก้มลงดมกลิ่นอาหารที่ตัวเองตักมา
“ก็ไม่เหม็นนิ” พอจิวซือพูดจบ สติผมก็ดับวูบลงทันที
“ลู่เสี่ยน!” เสียงนุ่มะโเรียกชื่อผมด้วยความใมือเรียวทิ้งจานอาหารลงพื้นจนมันแตกกระจาย พลันรีบมารับร่างของผมไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น
“ลู่เสี่ยน ลู่เสี่ยน”ฝ่ามือเรียวตบข้างแก้มเนียนเบาๆ เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้สติจิวซือจึงอุ้มผมขึ้นในท่าเ้าสาว แล้วพาเดินออกจากงานเลี้ยง โดยมีสายของทุกคนในงานและสายตาตาดุของเจียนหลินจ้องมองไม่ละสายตา พร้อมการซุบซิบกันของคนในงาน
บ้านเล็กตระกูลเผิง
“อึก” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนเปลือกตาจะค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้องสีเทา
“ตื่นแล้วหรอ” ผมหันมองเสียงนุ่มพร้อมคิ้วเรียวที่ยังขมวดเข้าหากัน
“ฉันอยู่ที่ไหน”
“บ้านฉันเอง” ดวงตากลมโตเบิกตากว้างพลางมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดที่จิวซือ
“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
“อยู่ๆนายก็หมดสติไปฉันเลยพานายมาพักที่บ้านฉัน” เมื่อได้ฟังจิวซือบอกใบหน้าเนียนก็พยักหน้ารับเบาๆ พลางวาดขาเรียวลงจากเตียง
“ขอบใจมากนะ” มือเรียวตบลงบนไหล่ของจิวซือเบาๆพร้อมรอยยิ้มหวาน
“ว่าแต่ มีอะไรให้กินบ้างฉันหิวมากเลย” เสียงใสเอ่ยถามพร้อมยกยิ้มแห้งๆมือเรียวลูบท้องตัวเองเบาๆ ส่วนเ้าของบ้านอย่างจิวซือก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา
จิวซือเดินนำผมมาที่ห้องครัวผมกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความสนใจ
“ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยหรอ”ดวงตากลมโตฉายแววสงสัยออกมา
“ที่นี่มีฉันกับแม่นมและพวกคนที่ฉันไว้ใจ”จิวซือเอ่ยตอบพลางหาของที่จะมาทำอาหารกิน ผมจึงพยักหน้ารับเบาๆพลางหันมามองจิวซือที่กำลังรื้อของในตู้เย็น
“นายอยากกินอะไร” เสียงนุ่มเอ่ยถามโดยไม่หันมามอง ผมก็ทำท่าคิดพักหนึ่ง
“อะไรก็ได้ที่เปรี้ยวๆรสจัดๆ” พอผมเอ่ยจบ ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมามองหน้าผมพร้อมคิ้วเรียวสวยที่ขมวดเข้าหากันแน่น
“นายไม่ชอบกินเปรี้ยวนิ”ผมชะงักไปนิด เมื่อจิวซือเอ่ยแบบนั้น
5K
