ป่ายซือ ปรณัมแห่งดวงดารา

    ป่าแห่งสรวงนภา (1)

    ตอนที่ 4 : ป่าแห่งสรวงนภา (1)


    ในอดีต มีผู้ฝึกยุทธผู้หนึ่งได้คิดค้น อักขระสวรรค์  999 ภาษา ซึ่งในเพลานั้นผู้ฝึกยุทธผู้นี้ก็ได้แตกฉานเกี่ยวกับอักขระสวรรค์ทั้ง 999 ภาษา จนนำมาเป็นบนท่องที่หล่อรวมภาษาให้เกิดเป็นพลังบางอย่างที่มิอาจจะทราบได้ ซึ่งผู้ฝึกยุทธผู้นี้ได้เรียก พลังที่เกิดจากการท่องภาษาต่างๆนี้ว่า"เวทย์มนตร์" !!! แม้ในโลกนี้จะมีการล่วงรู้ถึงการใช้อักขระและมีการค้นพบเพียงแค่ 120 ภาษา แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครรู้เรื่องการนำภาษาต่างๆมาหลอมรวมเป็นบทท่องสั้น ที่มีพลังมหาศาล ที่ได้ชื่อว่า "เวทย์มนตร์"
    ----การเดินทาง----
    "เฮ้ออ! ข้ามิอยากจะเชื่อเลยว่าข้าจะต้องเดินไปยังป่าแห่งนั้นกัน เพลงนี้ข้าก็เดินมา ตั้ง 700 ลี้(1ลี้=500เมตร)แล้วเหตุใดยังมิถึง ขนาดข้าจักใช้เวทย์มนตร์เสริมความเร็วแล้วนะเนี่ยะ "
    ผ่านไป 7 ชั่วยาม (1 ชั่วยาม =2ชม)
    "กว่าข้าจะถึงนะ ล่อเข้าไปเกือบ 1 เดือนกับระยะทางเพียงแค่ 1100 ลี้เนี่ยะนะ เฮ้อ~ ถ้าข้ามีลูกแก้วจิตอสูรขึ้นลมปราณแห่งทมิฬล่ะก็..ข้าจักสร้างประตูวาร์ป จากอักขระสวรรค์เสียซะ !!! ข้าต้องพักสักหน่อยแล้ว"
    หลังจากนั้นป่ายซือก็หาถ้ำและเข้าไปสำรวจ จึงดูรวมๆแล้วปลอดภัยจึงได้ทำการนั่งบ่มพลังให้ร่างกายสดชื่อ
    ผ่านไป 2 ชั่วยาม 
    ป่ายซือลมตาขึ้นแล้วก็ ยืนบิดตัวเอียนไปมายืดเส้นยืดสายหลังจากนั้นป่ายซือก็ใช้ได้บ่นพึมพำก่อนจะพูดออกมาว่า "เวทย์ตรวจจับ" !!!
    "หืมม ในรัศมี 50 ลี้ มีสัตว์ชั้นต่ำอย่าทั้งนั้นดังนั้นข้ามีต้องกลัวอะไรมากมาย พืชในป่าก็แต่ของดีๆ อายุบางชนิดก็ 100 - 600 ปี ช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้ !!!"ป่ายซือกล่าวอย่างฮึกเหิมก่อนจะเดินไปทั่วแล้วสะดุดตากลับพืชชนิดหนึ่ง
    "ว้าวววว !!! ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยน่ะ ว่าข้าจะมีชีวิตได้เห็นพืชชนิดที่หายากเยี่ยงนี้ ดอกตะวันสรวงสวรรค์ อายุก็ราวๆ 2000 ปี !!! ข้าจะได้สมุนไพรชนิดนี้จริงๆหรือ !!!"
    ในขณะที่ป่ายซือกำลังจับที่สมุนไพรชนิดก็เกิดเสียงดัง ตู้มม!! ข้างหลังป่ายซือจึงหันกลับไปดูแล้ว พบกับ เด็กตัวน้อย เป็นผู้หญิงใบหน้าน่ารัก ตัวเล็กเพียง 0.5 เมตร มีปีกอยู่ด้านหลัง เป็นปีกสีเขียวสวยงาม
    "เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงมีเด็กมาอยู่แถวนี้ได้ !!" "เจ้านั่นแหละเป็นใครเหตุใดจึงบุกรุกป่าของข้า !!"ป่ายซือถึงกับอึ้ง เถียงไม่ออก ก่อนจะกล่าวว่า
    "ข้าต้องการสมุนไพรไว้ทำการปรุงยาต่างๆและปรุงยาโอสถไว้เพื่อบ่มพลังของข้า ไม่ทราบว่า ท่านจะอนุญาติหรือไม่ ~" 
    "ไม่" ในขณะนั้นก็มีสัตว์อสูรระดับลมปราณแห่งดารานภาฟ้าคำรามปรากฎตัวออกมา 
    สัตว์อสูรตัวนี้มีรูปร่างคล้ายกิเลนมีหางเป็นงูมีดวงตาเป็นสีม่วงแดง
    "เหวออ !! เหตุใดสัตว์อสูรชนชั้นนี้ได้ปรากฎตัวออกมากันหล่ะ"ป่ายซือกล่าว
    "พวกมนุษย์ชั้นต่ำกล้านักนะ ที่มาเยือนถิ่นของข้าา !!! โฮกกกก!!"สัตว์อสูรกล่าวพร้อมคำรามอย่างน่าเกรงขาม
    ในขณะนั้นเด็กคนนั้นก็กล่าวขึ้นมาว่า "นี่คือป่าของข้าอสูรเช่นเจ้าอย่าบังอาจมาทำลาย !!!"
    "หึ หืมม.. ภูติแห่งป่างั้นรึ !! เยื่อผู้นี้เป็นของข้าไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรหรือแม้จะต้องทำลายพื้นป่ายตรงนี้ข้า ก็ต้องนำมา สังเวยให้ได้" สัตว์อสูรกล่าวขึ้นพลางหันไปทาง ป่ายซือ 
    "ถ้าเจ้าอยากจะกินข้าล่ะก็ เจ้าก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ !!"ป่ายซือตะโกนออกไปพร้อมกับ ท่องบทเวทย์มนตร์ก็ปรากฏขึ้นเป็น เพลิงทมิฬ นับร้อย อยู่บนท้อง ฟ้าก่อนจะล่วงลงมายังสัตว์อสูร
    "น่ะ นั่น มัน อะไรหน่ะ หึไม่ว่าเจ้าจะใช้อะไรข้า ก็จะบดขยี้เจ้าเอง โฮกกกก!!! " สัตว์อสูรกล่าวเสร็จจึงปลดปล่อยลมปราณสร้างเกราะลมปราณไว้กับตัวเพื่อต้านรับลูกไฟทมิฬที่กำลังพุ่งมา  "แกร๊ก .. แกร๊ก เพล้งง" เสียงเกราะลมปราณของสัตว์อสูรแตกลงอย่างไม่น่าเชื่อ"อึกก นี่มั่นอะไรกันแม้แต่เกราะลมปราณของข้าที่แข่งเเกร่งก็มิอาจจะต่อกรกับมนุษย์ชั้นต่ำอย่างเจ้า ที่มีชนชั้นลมปราณที่ต่ำต้อยเนี่ยะนะ !!!วิชาแปลกประหลาดนี่มันอะไร"ก่อนจะพูดจบ ดวงไฟทมิฬที่เหลือเข้าโจมตีใส่สัตว์อสูร ความร้อน ที่หวาดหวั่นทำ 
    "นั่นมันอะไรกัน ???" ภูติแห่งป่ากล่าวอย่างงงวย
    ก่อนจะได้ยินเสียง กิเลนตัวนั้นกล่าวว่า "ข้ายอมแล้ว ข้ากลัวแล้ว อย่าทำร้ายข้าเลย "
    ดังนั้นป่ายซือ จึงหยุดลูกไฟทมิฬ เดินเข้าไปยังสัตว์อสูรตัวนั้นแล้วถามว่า "ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็จง ทำพันธะสัญญากับข้าซะ"
    กิเลน ถึงกับหน้าถอดสีก่อนจะ ใช้ฟันกัดเข้าที่ขา แล้วนำเลือดให้กับ ป่ายซือ 
    "เอาล่ะทีนี้พันธะสัญญาก็เสร็จสิ้น เจ้ามีนามว่าอะไร?รึ?" ป่ายซือถาม
    "ข้าน้อย เป็นสัตว์อสูรรับใช้ของท่านแล้ว ข้าเคยมีนามเป็นของตน ดังนั้นพอข้าเป็นอสูรรับใช้ นามของข้าก็จะได้จากเจ้านายของข้าเท่านั้น เชิญนายท่านตั้งชื่อให้ข้าเถิด~" กิเลนกล่าว
    "ถ้างั้นข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่า "หานหลง" ก็แล้วกัน ""ขอรับ นายน้อย" หานหลงกล่าว หลังจากนั้นจึงเกิดตราประทับที่อกซ้ายของป่ายซือเป็นสัญลักษณ์ใช้เรียกสัตว์อสูร 
    "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะหาสมุนไพร ไปทั่ว เจ้าจะต้องตามข้าไปด้วย" 
    "ขอรับนายท่าน" หานหลงกล่าว
    "เหมือนข้าไม่มีบทให้เล่นเลยแหะ "ภูติน้อยคิดในใจก่อนกล่าวออกมาว่า"นี่เจ้าลืมข้าแล้วหรือ?" 
    "โอ๊ะข้า ลืมไป ท่านคือภูติแห่งป่าสินะ ขออภัยท่านจริงๆที่ข้ามารุกล้ำป่าของท่านข้าแค่ต้องการสมุนไพรมากมายนาๆชนิดไม่ว่าจะหายากก็ตามแต่!!" ป่ายซือกล่าวอย่างนอบน้อม
    ภูติแห่งป่าถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าไอ้หนุ่มนี่จะหน้าด้านขอกันตรงๆแบบนี้ก่อนจะกล่าวว่า"ถ้างั้นข้าจะตามไปกับเจ้าจนกว่าเจ้าจะออกจากป่า ไม่สามารถปฏิเสธได้ไม่งั้นก็ไม่เชิญออกจากป่า"
    ป่ายซือถึงหน้าขาวซีดพลางถอนหายใจก่อนจะกล่าวว่า"ก็ได้ ก็ได้ จะตามข้ามาสักร้อยคนข้าก็มิว่าหรอก เฮ้อ !!"
    แล้วติดตามกันนะ~มือใหม่หัดแต่งสามารถบริจาคได้ที่ True wallet : 0645303024เริ่มต้นที่ 1 บาทขอรับ ขอขอบคุณยอดบริจาคไส้แห้งทุกผู้หน่ะขอรับ