เมื่อออกไปนอกถ้ำ ลี้เฟยพบกระดาษวางไว้หน้าทับมีหินทับอยู่ เมื่อเปิดดูพบข้อความ
"ข้ามาหาเ้าสองครั้งแล้ว ... เ้ามัวแต่ฝึกวิชาไม่ออกมา ข้าไม่อยากรบกวนเ้า ข้าฝึกของจ้าสำเร็จแล้ว ข้าจะชวนเ้าไปทดสอบฝีมือสักหน่อย ถ้าเ้าออกมาแล้ววันนี้ ข้าอยู่ในสำนักที่หอยุทธฺหรือไม่ก็ที่หอฝึกฝนกลาง เ้าไปหาข้าที่นั่น" ลงชื่อหลงชิงเอ๋อ
"ศิษย์พี่มาหาข้าหรือนี่ เสน่ห์ของข้าใช่ย่อยนะเนี่ย เฮ่อ" ลี้เฟยยิ้มพร้อมเดินออกไปอย่างผ่อนคลาย
ลี้เฟยเดินเข้าไปที่หอฝึกฝนกลาง พบว่ามีคนอยู่มากมายฝึกฝนอย่างเคร่งเครียด ขณะกำลังจะเดินเข้าไปที่โถงกลางด้านใน ก็มีเสียงะโออกมาจากด้านข้าง
"เ้ามาแล้วหรือ ข้ารอเ้าตั้งนาน" เสียงนี้ไม่ใช่เสียงใครอื่น หากเป็เสียงของศิษย์พี่สายใน หลงชิงเอ๋อนั่นเอง
เสียงเรียกนี้ทำให้ศิษย์รอบข้างหันมาดูว่านางเรียกใคร เพราะอย่างที่รู้ นางไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยเหลียวมองใคร ไม่แม้นกระทั่งจะพูดคุยกับใครง่าย ๆ ทว่า นางกับะโเรียกชายหนุ่มรุ่นน้องที่พึ่งเข้ามาไม่นาน และยังบอกว่า รออยู่อีกต่างหาก เป็ใคร ๆ ก็คิดอิจฉากันบ้างละนะ ไม่ธรรมดาเลยสำหรับเ้าหนุ่มคนนี้ สายตามากมายจดจ้องมาที่ลี้เฟยด้วยความอิจฉา และสายตามองหวานฉ่ำไปที่จ้าวหยานเอ๋อ เพื่อว่านางจะหันมาสบตาบ้างก็ยังดี ทว่าไม่ม่ีวี่แววหันมามองของนางกับใครเลยสักคน
"ศิษย์พี่ ข้าหิวละ ไปหาอะไรกินก่อนได้ไหม ข้าไม่ได้กินอะไรมาสิบวันแล้ว" ลี้เฟยบ่น
"ใครบอกเ้าว่าสิบวัน เ้าหายไปในถ้ำตั้งสิบห้าวันแล้ว จนข้านึกว่าเ้าแห้งตายในถ้ำไปแล้ว หากพรุ่งนี้เ้าไม่ออกมา ข้าจะไปขอท่านลุงข้าบุกเข้าไปดูเ้าในถ้ำแล้ว" หลงชิงเอ๋อบ่นออกมาเสียงดัง
ทั้งสองเดินไปหาอาหารกินจนเสร็จก็เดินออกมาย่อยอาหาร
"เ้าไปฝึกกับข้าหน่อย ลี้เฟย ข้าจะแสดงวิชาใหม่ให้เ้าดู ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน จะเริ่มทดสอบแล้ว ข้าอยากเป็ตัวแทนสำนักให้ได้ และข้าอยากให้เ้าได้เป็ตัวแทนเช่นกัน ข้าประมาทไม่ได้ และเ้าก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน ศิษย์สายในฝึกฝนกันหนักมาก เ้าไม่มีโอกาสได้เห็นในตอนนี้ แต่ข้าบอกเลย มันกดดันข้ามาก" หลงชิงเอ๋อบอกกับลี้เฟย
"ได้ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หลงชิงเอ๋อ อยากไปฝึกอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ หรือจะไปฝึกที่หอฝึกฝนกลางก็ได้ แต่คนจะเยอะมากไปหรือปล่าว ท่านจะเสียสมาธิหรือเปล่า ข้าไม่แน่ใจ แต่ข้าที่ไหนก็ได้ ไม่มีปัญหา ศิษย์พี่หลงชิงเอ๋อบอกข้ามาได้เลย" ลี้เฟยกล่าว
"ลี้เฟย ... เ้าช่วยเลิกเรียกศิษย์พี่แบบเต็มยืดยาวได้แล้วนะ ยิ่งเวลาอยู่กับข้า ไม่ต้องมากพิธี ข้าไม่ชอบ แล้วเ้าเรียกข้าว่า ชิงเอ๋อก็ได้" จ้าวหยานเอ๋อบ่นอีกครั้งเมื่ออยู่กับลี้เฟย
"ตามใจศิษย์พี่ ... เอ็ย ... ชิงเอ๋อ ข้าขอโทษ" ลี้เฟยกล่าวตะกุกตะกัก เพราะไม่เคยชิน และก็รู้สึกแปลก ๆ ถึงศิษย์พี่จะน่ารัก และพอจะเข้าใจได้ไม่ยากว่านางให้ความใส่ใจในตัวลี้เฟยมากกว่าคนอื่น หากแต่ตัวลี้เฟยเองก็ยังไม่ได้คิดอะไรมากเกินไป จะมีบ้างก็เป็ธรรมดาของชายหนุ่มหญิงสาวเริ่มโต แต่ยังไม่ได้คิดขนาดใดมากไปกว่านี้ ในใจเพียงคิดฝึกฝนให้สำเร็จโดยเร็วที่สุดในตอนนี้ นั่นือสิ่งที่ลี้เฟยคิดในใจ
"ไปป่าอสูรกัน ท่านกล้าไปไหม ... ข้าชอบไปฝึกพลังที่นั่น มันเงียบและฝึกฝนได้ดีทีเดียว" ลี้เฟยถาม
"ป่าอสูรข้าไม่เคยไปคนเดียว แต่ถ้าเ้ามั่นใจ ไปที่นั่นก็ได้ แต่ข้าว่าไปพรุ่งนี้เช้าดีกว่า นี่ก็บ่ายแล้ว ข้าต้องไปบอกท่านลุงก่อนจะไปด้วย " ชิงเอ๋อบอกลี้เฟย
เช้าวันรุ่งขึ้น ลี้เฟยออกมารอศิษย์สายในหลงชิงเอ๋อตามที่นัดและออกเดินทาง ลี้เฟยััได้ถึงสายตาที่มีจิตสังหารด้านหลัง ซึ่งคราวนี้ ลี้เฟยััได้ชัดเจนว่าเป็ใคร เพียงเสียวความคิด จิตมายาที่ฝึกฝนก็บอกตัวตนของคนผู้นั่น ซึ่งก็คือ เว่ยหัวศิษย์สายในที่ชิงชังลี้เฟย และชอบหลงชิงเอ๋อมาหลายปีนั่นเอง แม้จะไม่ได้กลัวเกรงใด ๆ แต่หากก็ไม่เข้าใจว่าจะมาวุ่นวายกับตัวเขาเองทำไม ชี้เเจงไปแล้วว่าอะไรเป็อะไรหลายครั้ง ทั้งรู้สึกเบื่อหน่าย ทั้งรำคาญ เมื่อไหร่จะหยุดหาเื่กันเสียทีหนอ ได้แต่คิดในใจ หากแต่ลี้เฟยเองก็ไม่สนใจและไม่ได้แจ้งกับหยานเอ๋อ
ในขณะที่ลี้เฟยคิดเช่นนั้น หลงชิงเอ๋อก็รู้เช่นกัน นางเป็ศิษย์สายในระดับิญญา ตะวันหลากสีแดงแล้ว อีกนิดเดียวจะขึ้นระดับแล้ว ทำไมนางจะไม่รู้ แต่นางก็ไม่ให้ความสำคัญใด ๆ จึงไม่แม้แต่จะหันไปมอง หรือบอกกับลี้เฟย เพราะนางเองก็รู้ดีว่า ลี้เฟยก็น่าจะรู้เช่นกัน แต่ไม่ได้สนใจอะไร
ตัวนางเองชอบความเรียบง่าย ตรงไปตรงมาของลี้เฟย ไม่มีท่าทีข่มขวัญคนอื่น คิดอะไรก็พูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายผู้ใด ลี้เฟยเองก็ไม่เคยพูดจาหรือหาโอกาสแตะเนื้อต้องตัว หรือหาเศษหาเลยกับนาง ซึ่งหาได้ยากสำหรับคนที่มีดีเช่นนี้ ที่ผ่านมา มีแต่คนเข้ามาทำหมาหยอกไก่บ้าง เข้ามาแทะโลมนางบ้าง แม้นนางจะรู้และเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ชอบหรือสบายใจที่ตนเองเป็จุดสนใจเช่นนั้น ั้แ่บิดามารดาของนางจากไปั้แ่เล็ก นางก็อยู่กับลุงที่สำนักมาตลอด และไม่เคยไว้ใจใครนอกจากลุงของนางหรือาุโที่ลี้เฟยเคยนำของไปรับเงินรางวัลที่หอรับงานนั่นเอง
ด้วยเหตุทั้งหมดทั้งปวง ทำให้นางเต็มใจและสบายใจที่จะไปไหนมาไหนกับลี้เฟยโดยไม่สนใจผู้ใด และนี่ก็เป็เหตุผลที่นางบอกกล่าวกับลุงของนางเช่นกัน
ทั้งสองมุ่งเข้าไปที่ป่าอสรูที่ลานป่าที่ลี้เฟยเคยเข้าไปครั้งก่อนเพื่อเตรียมฝึกฝนร่วมกันก่อนการทดสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้
7K
