เมื่อลิดาอาบน้ำแล้วนอน ในคืนนั้นเธอได้ฝันถึงเหตุการณ์หนึ่งซึ่งเป็เื่ราวของภรรยานายทศวิทย์ เธอฝันว่ากาสะลองรับโทรศัพท์จากนายวิทย์และรับปากว่าจะไปพบลูกค้าแทนนายวิทย์ ดังนั้นเธอจึงขับรถไปที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งตามที่ลูกค้าคนนั้นนัดไว้ แต่ทว่าผ่านไปไม่นานเสียงมือถือของกาสะลองก็ดัง
“สวัสดีค่ะ คุณลาวัลย์ รอสักครู่นะคะ อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะขับไปถึงจุดนัดหมายแล้วค่ะ” กาสะลองพยายามเร่งความเร็ว
“เอ่อ ขอโทษค่ะ รถของฉันน้ำมันหมด ตอนนี้อยู่ที่วัดปางรัตนเดช ฉันเอาของมาส่งญาติที่ปฏิบัติธรรมที่วัดนี้ค่ะ รบกวนคุณช่วยซื้อน้ำมันเบนซิน 95 ให้ได้มั้ยคะ” ลาวัลย์ขอร้อง
“ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้” กาสะลองขับรถเปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปที่ปั๊มน้ำมันที่ใกล้ที่สุด
พอกาสะลองวางสาย เธอก็เลยไปซื้อน้ำมันมาหนึ่งแกลลอน แล้วมุ่งหน้าไปที่วัดแห่งนั้นทันที พอถึงหน้าวัด กาสะลองก็โทรถาม “ตอนนี้รถคุณอยู่ที่ไหนคะ”
“อยู่หลังวัดใต้ต้นดอกปีบค่ะ” ลาวัลย์กล่าว
“รับทราบค่ะ สักครู่นะคะ” กาสะลองขับรถไปจอดหลังวัด
หลังจากที่กาสะลองได้พบคุณลาวัลย์เรียบร้อยแล้ว เธอก็เลยนำอุปกรณ์ชุดถ่ายน้ำมันใช้ในการเติมน้ำมันให้กับคุณลาวัลย์ทันที
“ฉันเกรงใจคุณจริงๆ ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณกาสะลอง” ลาวัลย์กล่าว
“เอ่อ แล้วเื่เจรจาการค้าวันนี้ล่ะคะ” กาสะลองสงสัย
“ดิฉันขอเลื่อนนะคะ ขออภัยจริงๆ ดิฉันไม่สะดวกค่ะ” ลาวัลย์รู้สึกผิด
“ไม่เป็ไรค่ะ คุณปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ” กาสะลองรู้สึกเห็นใจ
“เอ่อนี่ค่ะ น้ำปาณะ ฉันนำมาถวายให้ผู้ปฏิบัติธรรมที่วัดนี้ เหลือขวดนึงพอดี ลองดื่มดูสิคะ อร่อยมากเลยนะคะ” ลาวัลย์ยื่นขวดน้ำปาณะให้
“มันคือน้ำอะไรหรอคะ” กาสะลองอยากรู้ เธอเห็นเป็น้ำสีส้มๆ เหลืองๆ
“น้ำฟักทองค่ะ ลองดูสิคะ” ลาวัลย์กล่าว
กาสะลองก็เลยลองจิบ พอรสชาติอร่อย เธอก็เลยดื่มจนหมดขวด “ขอบคุณนะคะ อร่อยมากเลย”
“ขับรถดีๆ นะคะ หากฉันว่างเมื่อไหร่ จะโทรไปนัดอีกทีค่ะ” ลาวัลย์กล่าวยิ้มๆ
กาสะลองจึงขับรถกลับบ้าน แต่ทว่า เธอขับรถอยู่ดีๆ สักพักเธอก็เริ่มรู้สึกง่วงนอนจนถึงขั้นหลับใน ดังนั้นเธอจึงขับรถพุ่งชนรถบรรทุกที่สวนทางมาเข้าอย่างจัง ซึ่งเส้นทางที่ใช้เป็ทางสองเลนไม่มีเกาะกลางถนน จากนั้นรถก็เลยพลิกคว่ำ กาสะลองได้รับาเ็สาหัส ในตอนนั้นเธอรู้สึกตัวตื่น เธอได้มองเห็นขวดน้ำปาณะหล่นลงมาต่อหน้าเธอ ทำให้เธอมองเห็นว่าก้นขวดนั้นมีตะกอนผงขาวๆ เจือปนอยู่ด้วย นั่นจึงทำให้เธอเชื่อว่าคุณลาวัลย์ตั้งใจวางยาเธออย่างแน่นอน แต่ถึงกระนั้นกาสะลองก็ทนพิษาแไม่ไหว เธอหมดลมหายใจก่อนถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
หลังจากนั้นลิดาก็สะดุ้งตื่น ลิดาคิดว่าตัวเองฝันเพ้อเจ้อ เธอก็เลยไม่ได้คิดอะไร อาบน้ำแต่งตัวไปทำงานปกติ
***************************************
แต่ทว่า ลิดากลับฝันซ้ำไปซ้ำมาทุกคืนตลอดหกวัน เธอเริ่มทนไม่ไหว พอตื่นมาในวันอาทิตย์ เธอก็เลยต่อว่าเสียงดัง
“เป็ฝีมือของคุณใช่มั้ยคะ คุณกาสะลอง ได้โปรดปล่อยฉันไปเถิด ฉันไม่ได้มีเจตนายุ่งเกี่ยวกับสามีคุณจริงๆ นะคะ” ลิดายกมือไหว้ท่วมหัวเพื่อขอร้อง
“เธอก็ทราบเื่ราวแล้วนี่ ฉันถูกฆาตกรรม มันไม่ใช่อุบัติเหตุ” ดวงิญญาคุณกาสะลองกล่าว
“เอ่อ คุณกาสะลอง” ลิดาใสุดขีด ดีที่เธอตั้งสติทัน
“อย่ากลัวฉันเลยนะคะ คุณเป็คนเดียวที่มองเห็นฉัน ฉันก็เลยอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ” ดวงิญญาตั้งใจขอความช่วยเหลือ
“หากคุณจะรื้อคดี มันก็ไม่มีหลักฐานอะไรหลงเหลืออยู่เลยนะคะ ทั้งผลชันสูตรและผลตรวจสารเคมีที่มาจากยาสลบในเืของคุณก็ไม่มี ยังไงก็เอาผิดคุณลาวัลย์ไม่ได้อยู่ดี” ลิดาให้ความเห็น
“ฉันแค่อยากให้คุณช่วยเตือนคุณทศวิทย์ให้หน่อยค่ะ ว่าคุณลาวัลย์เป็บุคคลอันตราย” กาสะลองเป็ห่วงสามี
“คุณเข้าใจผิดหรือเปล่าคะ บางทีคุณอาจหลับในก็เป็ได้” ลิดายังไม่เชื่อ
“วัดปางรัตนเดช ไม่มีกิจกรรมปฏิบัติธรรมค่ะ แล้วเธอจะถวายน้ำปาณะให้ใคร ขวดน้ำปาณะนั่น เธอเตรียมให้ฉันโดยตรง และเธอก็ตั้งใจนัดฉันไปที่นั่น” กาสะลองปักใจเชื่อไปแล้ว
“แล้วถ้าฉันไปเตือนคุณทศวิทย์ เขาจะเชื่อฉันงั้นหรือคะ” ลิดาคิดว่ามันเป็เื่เหนือธรรมชาติเกินไปที่ดวงิญญาเล่าสาเหตุการตายให้ฟัง
“ไม่ลองก็ไม่รู้ไม่ใช่หรอคะ ได้โปรดช่วยฉันหน่อยนะคะ ไม่งั้นฉันจะติดตามคุณไปทุกที่” กาสะลองข่มขู่
“นี่คุณกำลังขู่ฉันอยู่นะคะ” ลิดาแอบกลัว
“ได้โปรดเห็นใจฉันเถิดนะคะ ฉันไม่อยากให้คุณทศวิทย์เกิดอันตราย” กาสะลองอยากปกป้องสามีให้ถึงที่สุด
"คุณลาวัลย์มีความแค้นอะไรต่อคุณกับทศวิทย์หรอคะ” ลิดาอยากรู้
“เธอเป็คนรักเก่าของคุณทศวิทย์ค่ะ ก่อนที่คุณทศวิทย์จะคบฉันเป็แฟน เขาถูกคุณลาวัลย์สลัดทิ้งค่ะ” กาสะลองเล่า
“เธอกำจัดคุณเพื่อแย่งทศวิทย์คืนงั้นหรอคะ” ลิดาสงสัย
“อาจเป็ไปได้นี่คะ ฉันได้ข่าวว่าเธอเลิกกับแฟนคนนั้นไปแล้ว” กาสะลองกล่าว
“ก็ได้ค่ะ ฉันจะลองพูดกับคุณทศวิทย์ดู แต่ฉันไม่รับรองนะคะว่าจะสำเร็จ” ลิดาไม่ได้สนิทกับทศวิทย์มากขนาดทำให้เขายอมเชื่อเธอ
“แค่คุณยอมช่วยฉัน ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ” กาสะลองกล่าว
สักพักแม่ของลิดาก็เคาะประตู “ลูกคุยกับใครน่ะ หรือใครโทรมางั้นหรือ”
“อ้อ ใช่ค่ะ เพื่อนโทรมาแต่เช้าค่ะแม่” ลิดาจำต้องโกหก
“รีบลงมาทานข้าวนะลูก อาหารพร้อมแล้ว” แม่กล่าว
“ค่ะแม่”
***************************************
หลังทานข้าวเช้าเสร็จ ลิดาตัดสินใจขับรถไปที่บ้านของนายทศวิทย์ทันที
“คุณมาหาผมถึงบ้านมีอะไรหรือเปล่าครับ” ทศวิทย์กล่าว
“เอ่อ คือว่า ฉันมองเห็นดวงิญญาของภรรยาคุณค่ะ” ลิดาจำต้องพูด
“นี่คุณเป็มิจฉาชีพงั้นหรอครับ ้าอะไร ให้ผมไปสะเดาะเคราะห์อะไรอีก” ทศวิทย์ไม่เชื่อ
“ฉันเห็นจริงๆ นะคะ และเธอก็เป็ห่วงคุณมากด้วย” ลิดากล่าว
“หรือว่าคุณร่วมมือกับแม่ผม เพื่อให้ผมยอมเลิกดื่มเหล้าใช่มั้ย” ทศวิทย์เดาเื่
“เอาเถอะค่ะ ฉันขอเล่าให้คุณฟังสั้นๆ หากคุณไม่เชื่อก็แล้วไป เพราะถือว่าฉันบอกคุณแล้ว” ลิดากล่าว
“ว่ามาสิครับ ผมจะลองฟังเื่ที่คุณแต่งขึ้นดู” ทศวิทย์โมโหแต่ก็ยอมฟัง
“ภรรยาคุณถูกฆาตกรรมค่ะ เธอถูกคุณลาวัลย์ไหว้วานให้ไปซื้อน้ำมันให้ และให้ไปส่งน้ำมันที่วัดปางรัตนเดช หลังจากนั้นคุณลาวัลย์ก็มอบน้ำฟักทองที่ผสมยานอนหลับให้ภรรยาคุณดื่ม จึงทำให้ภรรยาคุณเกิดหลับในในระหว่างขับรถ เธอจึงขับรถพุ่งชนรถบรรทุกค่ะ” ลิดาเล่าสั้นๆ
“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปอ่านข่าวอุบัติเหตุของภรรยาผมมาจากที่ไหน แต่ผมไม่เชื่อเื่ภูตผีดวงิญญา คุณกลับไปเถอะ ผมจะถือว่าคุณล้อผมเล่นเท่านั้น” ทศวิทย์เห็นแก่ที่ลิดาเคยช่วยเหลือเขา
“คุณลาวัลย์เป็แฟนเก่าคุณใช่มั้ยคะ คุณกำลังจะกลับไปคบลาวัลย์หรือเปล่า” ลิดาอยากรู้
“ผมยังคงรักกาสะลองอยู่ อีกอย่าง ลาวัลย์เป็ฝ่ายทิ้งผมไปมีคนอื่นเอง ผมคิดว่าต่อให้เธอกลับมา ผมก็คงไม่เลือกเธออีกครับ เพราะผมคิดว่าผมคงมีข้อเสียบางอย่างจนทำให้เธอคิดเปลี่ยนใจไปมีคนอื่น” ทศวิทย์คิดว่าเจ็บครั้งเดียวก็เกินพอ
“งั้นก็แล้วไปค่ะ ฉันกลับเลยนะคะ ฉันถือว่าฉันบอกคุณแล้ว” ลิดาเห็นว่าทศวิทย์คงไม่คิดยุ่งเกี่ยวกับแฟนเก่า
“เดี๋ยวครับ คุณเป็ใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เื่ราวของผม เพราะเื่ที่ผมคบกับลาวัลย์ก็ถือเป็ความลับระหว่างผมกับลาวัลย์ มีอีกคนที่รู้ก็คือกาสะลองเท่านั้น” ทศวิทย์แปลกใจ
“ฉันจะไปล่วงรู้ความลับของคุณได้ยังไงคะ หากคุณกาสะลองไม่บอกฉัน” ลิดากล่าว
“ผมกับลาวัลย์เลิกกันไปนานแล้ว เธอไม่น่าคิดทำร้ายภรรยาผมเพื่อแย่งผมคืนหรอกครับ” ทศวิทย์ไม่เชื่อ
“แล้วหลังภรรยาคุณตายไป คุณยังติดต่อคุณลาวัลย์หรือเปล่าคะ” ลิดาอยากรู้
“ยังติดต่อกันครับ ลาวัลย์พยายามช่วยเยียวยาจิตใจผมในยามผมเศร้าที่สูญเสียภรรยาไปจริงๆ” ทศวิทย์คิดว่าลาวัลย์ดีกับเขามากในยามนี้
“พวกเราลองพิสูจน์มั้ยคะ” ลิดาเสนอ
“พิสูจน์ยังไงครับ” ทศวิทย์สงสัย
“หากฉันจีบคุณออกนอกหน้า ตัวฉันจะเป็อันตรายหรือโดนฆาตกรรมเหมือนคุณกาสะลองหรือเปล่า” ลิดากล่าว
“แล้วทำไมคุณต้องมาเสี่ยงอันตรายด้วยล่ะครับ” ทศวิทย์กล่าว
“ฉันแค่อยากให้คุณกาสะลองได้รับความเป็ธรรม และไปสู่สุคติเท่านั้นค่ะ” ลิดาทำเพื่อคุณกาสะลอง
“งั้นผมขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน” ทศวิทย์ยังไม่ตัดสินใจ
“ฉันให้เวลาคุณถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้นค่ะ เพราะหลังจากนั้นฉันตั้งใจว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก ความจริงแล้วมันไม่ใช่เื่ของฉันเลยสักนิด” ลิดากล่าว
“งั้นผมขอเบอร์คุณหน่อยครับ” ทศวิทย์ตั้งใจจะโทรไปให้คำตอบ
ลิดาจึงมอบนามบัตรให้ แล้วเธอก็เข้าไปไหว้แม่ของทศวิทย์ก่อนที่จะกลับบ้าน เธอคิดในใจว่า “นี่ฉันทุ่มทุนไปหรือเปล่า ทำไมฉันต้องเสี่ยงชีวิตอะไรแบบนี้ด้วย”
“เพราะเธอเป็คู่แท้ของทศวิทย์น่ะสิ”
“อะไรนะ!” ลิดาใกับเสียงนั้น
2K
