บทที่ 23 พลังเสวียนเทียนขั้นที่สี่
ในสายตาของเขา ไม่ว่าถังซานจะควบคุมคมมีดวายุได้ยอดเยี่ยมเพียงใด หากไม่สามารถทำลายการป้องกันของตนได้ ก็ไม่มีความหมายใด ๆ เมื่อประชิดตัวได้ ถังซานที่ไม่สามารถแปลงร่างได้ จะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
ห้องไม่ได้ใหญ่โตอะไร เพียงชั่วพริบตา เขาก็จะมาอยู่ตรงหน้าถังซานแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง มุมปากของถังซานก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มบาง ๆ
ความจริงแล้ว สิ่งที่เขา้าก็คือให้หวังเหยียนเฟิงเข้าประชิดนั่นเอง!
หากพูดถึงความเร็วอย่างแท้จริง เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังเหยียนเฟิงที่อยู่ระดับสี่ แต่ไม่ใช่ว่าเขาเชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดหรอกหรือ?
ถึงประสบการณ์การต่อสู้ของหวังเหยียนเฟิงจะมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบกับเขาผู้เป็ราชันเทพที่ผ่านมาร้อยศึกในชาติก่อนได้!
ถังซานแตะปลายเท้าที่พื้นเบา ๆ ร่างของเขาพลันวูบหายไปในพริบตา แทรกตัวผ่านช่องว่าง หลบการโจมตีของหวังเหยียนเฟิงไปได้
เขาเคลื่อนร่างไปด้านข้างของหวังเหยียนเฟิงในชั่วพริบตา ย่อตัวลง แล้วใช้ร่างที่เล็กกว่าหลบแขนอันแข็งแกร่งของหวังเหยียนเฟิง มือขวาแทงออกไปดุจสายฟ้า นิ้วทั้งห้าชิดติดกัน มือขวาที่เปล่งประกายดั่งหยกขาว แทงเข้าที่ใต้รักแร้ของหวังเหยียนเฟิงในทันที
แสงสีฟ้าพวยพุ่งออกมาจากร่างของหวังเหยียนเฟิง ประกอบกับร่างกายที่แข็งแกร่ง ทำให้มีการป้องกันในระดับหนึ่ง
แต่การโจมตีครั้งนี้ของถังซานเป็การใช้จุดเดียวทำลายทั้งหมด อีกทั้งยังเพิ่มพลังด้วยฝ่ามือหยกเร้นลับ ทำให้ธาตุวายุที่ห่อหุ้มร่างของหวังเหยียนเฟิงเกิดช่องโหว่ในทันที
ใต้รักแร้เป็จุดอ่อน แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งเพียงใด การป้องกันก็ยังอ่อนแอกว่าจุดอื่น
หวังเหยียนเฟิงรู้สึกเ็ปราวกับถูกเข็มแทงที่ใต้รักแร้ ในชั่วขณะต่อมา ร่างกายครึ่งซีกก็เป็อัมพาต
ขณะที่เขากำลังใ มือขวาของถังซานก็เปลี่ยนจากการแทงเป็กำหมัด ซัดเข้าที่ใต้รักแร้ของเขาอีกครั้ง
ร่างของหวังเหยียนเฟิงอ่อนยวบ กำลังจะล้มลงพื้น ทันใดนั้นถังซานก็เอนร่างเข้าชน ไหล่กดที่ใต้รักแร้ของเขา ไม่ให้โอกาสเขาพยุงตัว แล้วเหวี่ยงเขาล้มลงกับพื้นทันที
หวังเหยียนเฟิงรู้สึกว่าร่างครึ่งขวาชาและอ่อนแรง มิอาจออกแรงได้ ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ที่จริงเขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าแพ้ได้อย่างไร ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเหลือเกิน แม้นี่จะเป็เพราะเขากลัวทำร้ายถังซาน จึงไม่กล้าใช้พลังเต็มที่ อย่างน้อยั้แ่ต้นจนจบเขาก็ไม่ได้ใช้คมมีดวายุที่ภาคภูมิใจโจมตีรอบทิศทาง
แต่ถึงอย่างนั้น การที่ถังซานสามารถเอาชนะเขาด้วยการต่อสู้ระยะประชิด ก็ทำให้เขารู้สึกเหลือเชื่อ
ถังซานถอยหลังอย่างรวดเร็ว มือมีแสงสีฟ้าโอบล้อม ในการปะทะสามครั้งที่ผ่านมา เขาได้ใช้พลังเสวียนเทียนแอบดูดพลังสายเืหมาป่าวายุระดับสี่จากหวังเหยียนเฟิงอย่างเงียบ ๆ นี่ก็เป็สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ร่างครึ่งหนึ่งของหวังเหยียนเฟิงอ่อนแรง
แม้ปริมาณจะไม่มาก แต่ก็เป็พลังระดับสี่ ถังซานรู้สึกได้ทันทีว่าพลังเสวียนเทียนในร่างเกิดการเปลี่ยนแปลง ราวกับกำลังเดือดพล่าน
การคาดการณ์ของเขาถูกต้อง ที่แท้เขาต้องดูดซับพลังสายเืของธาตุเดียวกันที่อยู่ในระดับสูงกว่า จึงจะช่วยให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้!
เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ ถังซานก็ถอยร่นไปไกล ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ แสดงท่าทางหมดเรี่ยวแรง ความจริงแล้ว ด้วยพลังเสวียนเทียนที่แกร่งกล้าและความสามารถในการฟื้นฟูของเขา แม้จะใช้คมมีดวายุอีกสิบกว่าครั้งก็ไม่มีปัญหา
นี่ยังเป็กรณีที่เขาไม่ได้ใช้ดาวคะนองวูบไหว
หากพูดถึงพลังที่แท้จริง ถ้าต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ถังซานมีโอกาสชนะหวังเหยียนเฟิงประมาณหกเจ็ดส่วน หวังเหยียนเฟิงยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ เขาก็เช่นกัน แม้ระดับพลังจะต่างกัน แต่ในด้านประสบการณ์การต่อสู้และกลยุทธ์ ถังซานมีความหลากหลายกว่ามาก ในชาติก่อน การเอาชนะคู่ต่อสู้ที่อยู่ในระดับขั้นที่สูงกว่าเป็เื่ง่ายสำหรับเขา
เพียงแต่ชาตินี้เขายังไม่เข้าใจโลกนี้อย่างถ่องแท้ และยังไม่ได้รับประโยชน์จากโลกนี้มากนัก ไม่เช่นนั้นความเร็วในการเพิ่มพลังของเขาจะต้องเร็วกว่านี้
ความรู้สึกอ่อนล้าค่อย ๆ จางหายไป หวังเหยียนเฟิงพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปที่ถังซานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องพ่ายแพ้ให้กับเด็กอายุแปดขวบ แพ้ก็คือแพ้ เขาไม่คิดจะหาข้ออ้างใด ๆ ให้ตัวเอง
ถังซานมองไปที่หวังเหยียนเฟิงพลางทำหน้าน่าสงสาร "ท่านอาจารย์ ข้าใช้พลังมากเกินไป ข้าขอกลับไปพักก่อนได้หรือไม่"
มุมปากของหวังเหยียนเฟิงกระตุก "ไปเถอะ จำไว้ว่าสิ่งที่ข้าบอกเ้าวันนี้ อย่าได้บอกใครเป็อันขาด มิเช่นนั้นจะเกิดภัยพิบัติถึงชีวิต"
"ขอรับ" ถังซานรีบรับคำทันที ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป
เขาต้องคว้าโอกาสในการทะลวงคอขวดนี้ไว้ให้ได้ รีบทำให้พลังเสวียนเทียนของตนก้าวเข้าสู่ขั้นที่สี่ เมื่อวรยุทธ์สามารถยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไป
เมื่อกลับถึงห้องของตน ก็พบว่าหวังจงกำลังฝึกวรยุทธ์อยู่ ถังซานปีนขึ้นไปบนเตียง ตอนนี้อารมณ์ของเขายังค่อนข้างดีอยู่ จากปฏิกิริยาของหวังเหยียนเฟิง การตัดสินใจของเขาถูกต้อง อาจารย์ผู้นี้ย่อมมีความสงสัย แต่ก็ยังคงปกป้องเขา เขาก็ไม่รังเกียจที่จะถ่ายทอดวิชาร้อยศาสตราลับบางส่วนให้
และวันนี้ยังมีเื่น่ายินดีโดยบังเอิญ นั่นคือค่ายกลวายุในห้องชั้นสองของหวังเหยียนเฟิง เห็นได้ชัดว่ามันเอาไว้ใช้ฝึกฝน ตอนนี้การควบคุมธาตุวายุของเขาต้องผ่านตราประทับสายเืหมาป่าวายุ แต่นี่จะต้องใช้การดูดกลืนอย่างต่อเนื่องเพื่อยกระดับ การควบคุมธาตุวายุโดยตรง ดูเหมือนเขาจะทำไม่ได้ แม้จะมีพลังจิตเพียงพอก็ไม่สามารถดึงมาใช้ได้ นี่ก็เป็เพราะถูกกฎของภพภูมินี้จำกัด
หาก้าจะทะลวงกฎนี้ ตามระบบของดาวฝ่าหลานที่หวังเหยียนเฟิงกล่าวไว้ เกรงว่าจะต้องรอจนกว่าตนบรรลุขั้นเก้าถึงจะมีความเป็ไปได้
คิดแล้วถังซานก็นั่งขัดสมาธิ โคจรพลังเสวียนเทียน หมุนเวียนพลังที่เดือดพล่านภายใต้แสงสีฟ้า รีบฝ่าด่าน ครั้งนี้พลังเสวียนเทียนขั้นสามที่กระจุกอยู่ที่คอขวดมานาน ในที่สุดก็ไม่ถูกขัดขวางอีกต่อไป ทะลวงขั้นสำเร็จในคราวเดียว พลังบนตัวถังซานเข้มข้นขึ้นอย่างชัดเจน การดูดซับปราณฟ้าดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ขั้นสี่ ในที่สุดข้าก็บรรลุพลังเสวียนเทียนขั้นสี่แล้ว
ในชั่วขณะที่ทะลวงขั้นสี่สำเร็จ ถังซานก็รู้สึกทันทีว่าโลกทั้งใบภายใต้การรับรู้ของเขาเปลี่ยนไป
นี่เป็ความรู้สึกประหลาด ในการรับรู้ของเขา โลกนี้ราวกับมีสิ่งต่าง ๆ มากมายกำลังเพรียกหาตน เขายังรู้สึกถึงปราณิญญาที่เข้มข้นของโลกนี้มากขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเรียกหาเขา และตราประทับสายเืหมาป่าวายุของเขาก็เข้มขึ้นอย่างชัดเจน แม้จะดูดซับไม่มากนัก แต่นั่นก็เป็พลังสายเืระดับสี่ ยังคงเพิ่มพูนพลังให้เขาได้บ้าง
สิ่งสำคัญที่สุดคือการยกระดับของพลังเสวียนเทียน ด้วยประสบการณ์จากการฝึกฝนหลายปีที่ผ่านมา และจากการทะลวงขั้นในครั้งนี้ ถังซานเริ่มเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างพลังเสวียนเทียนและเทพอสูรสถิตร่างแล้ว หรือพูดอีกอย่างก็คือความสัมพันธ์ระหว่างพลังเสวียนเทียนกับสายเืปีศาจนั่นเอง
หาก้าแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องมีทักษะมากขึ้น ดังนั้น การหาเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งกว่า ทักษะที่เหมาะกับตนมากกว่ามากลืนกิน เก็บตราประทับความสามารถของพวกมันไว้ ให้ตนมีความสามารถเช่นนั้นด้วย นี่คงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
เมืองหมาป่าวายุนี้ ไม่ใช่ที่ที่เขาจะอยู่ตลอดไป มีเพียงการไปยังมหานครของจักรวรรดิเทียนอวี่เท่านั้น จึงจะได้พบกับเผ่าปีศาจที่มีสายเืแข็งแกร่งกว่า แต่เงื่อนไขคือตนต้องมีพลังพอที่จะกลืนกินพวกมันได้
สามปี อีกสามปี เขาจะได้รับสถานะบริวาร ตามที่หวังเหยียนเฟิงกล่าว เมื่อมีสถานะบริวารแล้ว เขาก็จะสามารถเดินทางไปทั่วจักรวรรดิได้อย่างอิสระ โดยมีเงื่อนไขว่าเ้าเมืองของตนต้องยินยอม
สามปีหลังจากนี้ การไปยังมหานครคือเป้าหมายที่ถังซานตั้งไว้ให้ตนเอง และในสามปีต่อจากนี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือการสั่งสม สั่งสมให้มากยิ่งขึ้น เข้าใจสิ่งที่เคยมีในชาติก่อนให้ดีขึ้น เพิ่มพูนพลัง
196
