เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผมกระชับมือแน่นที่สะโพกของดาริน ขณะที่ผมพยายามอ่านความหมายของคำถามจากแววตาของเธอ

“เอ่อ... พี่ถามผมไปแล้วนี่ครับ” ผมตอบด้วยรอยยิ้ม เพื่อปิดบังความคิดที่สับสน ก่อนจะออกแรงแล้วกระเด้งเอวสวนขึ้นไป

ตั๊บ ตั๊บ ตั๊บ

ดารินร้องครางเสียงหลง ใบหน้าเธอเงยแหงนตามแรงกระแทกของผม 

“อ๊ะ..อ๊า... ที่พี่ถามตอนนี้ ไม่ใช่แบบนั้น... แต่หมายความว่า...” ดารินร้องครางติดขัด พยายามรวบรวมคำพูด จังหวะการกระทำของผมชะงักตามไปด้วย

ดารินนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เอาตรง ๆ แล้วกันนะ” เธอตัดสินใจพูดต่อ “หลังจากวันนั้น วันที่เราไปทานข้าวด้วยกัน พี่ก็เอาแต่คิดถึงวายุ... ตอนนั้นพี่ก็ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกตอนนั้นมันหมายความว่ายังไง” ดารินเว้นจังหวะแล้วเลียริมฝีปากที่แห้งด้วยความประหม่า

แล้วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พอนานวันเข้า พี่ก็เริ่มอยากคุย อยากเห็นหน้า... นับวันรอที่จะได้เจอกัน จนมาถึงวันนี้ที่พี่ได้เจอวายุ พี่ก็ดีใจมาก ๆ ” เธอยิ้ม แต่ดวงตากลับมีน้ำตาเอ่อคลอ

“ดูสิพวกนี้ ทั้งเต็นท์กลางแจ้ง โต๊ะอาหารตัวเล็ก ๆ นี้อีก พี่ไม่เคยคิดที่จะทำเลยนะ แต่พี่ก็ทำมันได้ทั้งวัน” ดารินเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

“พี่ว่า... พี่หลงรักวายุไปแล้วแหละ...” เธอพูดราวกับกลัวว่าผมจะปฏิเสธ ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะที่เอ่ยคำสุดท้าย

ผมนิ่งมองเธออย่างหมดคำพูด ไม่ใช่ว่าผมไม่ต้องการรักตอบ แต่ผมตระหนักดีว่าผมไม่ใช่คนดี และหากเธอรู้ความลับที่ผมเก็บซ่อนอยู่ เธอจะต้องมองผมเป็นคนเลวอย่างแน่นอน เหนือสิ่งอื่นใด ตอนนี้ผมก็ยังไม่มั่นใจในตัวเองพอที่จะรักใครจริง ๆ 

ดารินจ้องมองผมที่เอาแต่เงียบงัน ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง

ทันใดนั้น หยดน้ำตาของเธอก็ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของผมอย่างเย็นเฉียบ ดารินโน้มตัวลงมากอดผมไว้แน่น พร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กๆ ที่ดังอยู่ข้างหูผม

“พี่ขอโทษที่ทำให้เสียบรรยากาศ” ดารินพูดเสียงสะอื้นที่ปนความเจ็บปวด “รีบทำต่อให้มันจบ ๆ เถอะ...”

“พี่ครับ...” ผมเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางกระชับกอดเธอไว้แน่น “แค่ผมไม่ตอบกลับไปในทันที พี่ก็คิดว่าผมจะปฏิเสธพี่แล้วงั้นเหรอ” ผมถามกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

ดารินชะงักเสียงสะอื้นไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างไม่เข้าใจ

“แค่ผมได้อยู่กับพี่ ผมก็มีความสุขมากแล้ว” ผมเริ่มตอบด้วยความจริงใจ

“ยิ่งถ้าพี่หลงรักผมแบบนี้ ผมจะมีความสุขมากขนาดไหนล่ะครับ” ผมถามกลับ “พี่ไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอ”

ผมพูดพลางค่อย ๆ ดันร่างที่ซบกอดผมอยู่ให้ถอยออกไปเล็กน้อย เพื่อให้เราได้สบตากัน ดวงตาของดารินแดงก่ำและเต็มไปด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร

“ที่พูดมาทั้งหมด... เป็นเรื่องจริงเหรอ” ดารินถามด้วยเสียงสั่นเครือที่แฝงความหวัง

“พี่ดูไม่ออกเหรอครับ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มาจากใจจริง เป็นความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอจริง ๆ 

“ทุกครั้งที่เราว่างตรงกัน ผมก็มาหาพี่ตลอด” ผมพูดอย่างมั่นใจ “ผมน่ะอยากเจอพี่มากกว่าที่พี่อยากเจอผมซะอีก รู้ไหม”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าดารินทันที

ตอนนี้... ผมต้องรีบทำให้บรรยากาศกลับมาเป็นเหมือนเดิมเสียก่อน ความคิดในหัวผมเต็มไปด้วยความรู้สึกจริงใจที่มีต่อเธอ และความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ผมเป็น ผมไม่คิดว่าเรื่องของเราจะเดินมาไกลถึงจุดนี้ แต่ตอนนี้ ผมยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องแบบนี้แค่นั้นเอง

“ผมน่ะ ก็ชอบพี่นะ” ผมเอ่ยสารภาพออกมาในที่สุด “แต่ไม่กล้าบอกเพราะอะไรรู้ไหม”

ดารินจ้องผมแล้วถามกลับเสียงแผ่ว “...เพราะอะไรเหรอคะ”

“ก็ผมยังคิดว่าพี่ยังไม่ลืมคนนั้นไงล่ะครับ ทำให้ผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง” ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “จนมาถึงตอนนี้... ตอนที่พี่บอกผมเมื่อครู่นี้ ทำให้ผมตั้งตัวไม่ทัน แต่ผมก็สงสัยตั้งแต่ที่พี่บอกว่าลืมเขาได้เพราะผมแล้วล่ะครับ ตอนนั้นผมรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเลย”

ผมเงียบมองใบหน้าดาริน รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักปรากฏขึ้นบนใบหน้าผม “ผมรักพี่นะครับ”

“จริงนะ...” น้ำเสียงของเธอยังคงสั่นเครือ “ไม่ใช่เพราะสงสารพี่หรอกใช่ไหม” ดารินถามย้ำ ราวกับต้องการหาความจริงเป็นครั้งสุดท้าย

“จนป่านนี้ก็ยังไม่เชื่อใจกันอีกเหรอครับ” ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และอ่อนโยน “ผมพลีกายให้ขนาดนี้แล้ว”

สิ้นเสียงของผม ดารินก็ยิ้มออกมาทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโล่งอก “ค่อยโล่งอกหน่อย” เธอพูด “แต่พี่ก็คิดอยู่เหมือนกันแหละว่าวายุต้องสนใจพี่อยู่เหมือนกัน  เพียงแต่พี่ แค่ไม่แน่ใจเท่านั้นเอง”

ผมกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เธอก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราก็รู้ความรู้สึกของกันและกันแล้ว ต่อจากนี้ก็แค่ดูกันไปเรื่อย ๆ ก่อน จากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที... โอเคไหม” ดารินพูดอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยแววแห่งความรักและความหวัง

“โอเคครับ” ผมตอบรับด้วยรอยยิ้มสบายใจ 

“พี่อยากรู้ทุกเรื่องของวายุ” ดารินย้ำอย่างมีความสุขและร่าเริง “ส่วนวายุก็ต้องรู้ทุกเรื่องของพี่เช่นกัน เอาเป็นว่าค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแล้วกันนะ”

“ถ้าพี่รู้เรื่องของผมแล้วล่ะก็ พี่คงจะมองผมไม่เหมือนเดิมน่ะสิ” ผมพูดทีเล่นทีจริง

“อยากรู้แล้วสิ...” ดารินเริ่มพูดน้ำเสียงมั่นคง ตามด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ “งั้นมาต่อกันเลยดีกว่า” ดารินกล่าวอย่างไม่รอช้า พูดจบเธอก็โอบรัดผมแน่นแล้วเริ่มล่อนสะโพกทันที เสียงครางและเสียงกระทบกันของเนื้อหนัง ดังขึ้นมา ราวกับฝูงอีกากำลังส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง

เวลาล่วงเลยไปได้สักพัก

ผมยังคงนอนอยู่ภายใต้ร่างบางของดาริน ซึ่งยังคงเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่าง สะโพกของเธอยังคงโยกไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าเธอเอาพลังงานมาจากไหนมากมายขนาดนี้

ผมเสร็จไปแล้วถึงสี่ครั้ง แต่ครั้งนี้เราก็ยังคงเริ่มทำกันต่ออีกแล้ว

คงเป็นเพราะความดีใจและความสุขที่เธอได้รับในวันนี้ หลังจากที่เราได้เปิดเผยความรู้สึกต่อกัน ทำให้ไฟปรารถนาของเธอลุกโชนจนควบคุมไม่ได้

ผมจ้องมองใบหน้าของเธอที่แสดงออกถึงความทรมานผสมกับความสุขที่เอ่อล้นออกมา ผมไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเลย แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็รู้ว่าผมต้องผ่านมันไป

ในห้วงเวลาแห่งความสุขสมระหว่างที่ผมกับดารินยังคงทำด้วยกัน ผมก็ตัดสินใจถามระบบออกไปในใจ

“ระบบ... แกสามารถช่วยอะไรฉันตอนนี้ได้ไหม... กับเรื่องที่ฉันกำลังเผชิญอยู่”

ระบบก็ตอบกลับผมมาอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้ไตร่ตรองถึงความรู้สึกของผมแม้แต่น้อย

[สถานการณ์ตอนนี้ ที่คุณกำลังเผชิญอยู่ หากต้องการให้ระบบแนะนำ คือให้คุณร้องขอสกิล ลบความทรงจำ กับระบบไป แล้วใช้กับเธอ]

สิ้นเสียงของระบบร่างกายของผมก็ชะงักแข็งค้างไปในทันที หัวใจของผมเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง 

ผมพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เพื่อไม่ให้ดารินต้องเกิดความสงสัย สกิลที่ระบบแนะนำนั้นเข้าใจได้ไม่ยากเลย และไม่จำเป็นต้องอ่านข้อมูลจากระบบด้วยซ้ำ

ความคิดที่ต้องใช้สกิลแบบนั้นกับเธอมันวนเวียนอยู่ในหัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งมาถึงตอนนี้ ช่วงสุดท้ายของวันหยุดพักผ่อนของเรา

ดารินที่คร่อมผมอยู่ก็เริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังคงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผมมีความสุขที่สุด ตอนนี้เธอทั้งสวยและน่ารักจนผมแทบไม่อยากทำลายช่วงเวลานี้เลย ผมไม่อยากใช้สกิลนี้เลยจริงๆ

แต่ผมรู้ดีว่าทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่คือการยุติเรื่องนี้ลงเสีย

“ระบบ... ฉันอยากได้สกิล ลบความทรงจำ จัดการให้ทีสิ” ผมเอ่ยในใจ ขณะที่ใบหน้ายังคงพยายามเสแสร้งแสดงความสุขและความหวามไหวที่กำลังดำเนินอยู่

[ร้องขอสกิล ลบความทรงจำ ได้รับการอนุมัติ]

[ท่านได้รับสกิล ลบความทรงจำ]

[เมื่อใช้กับใครก็ตาม บุคคลนั้นจะโดนลบความทรงจำที่เกี่ยวกับผู้ใช้ไปจนหมดสิ้น หลังจากใช้สกิลแล้วบุคคลนั้นจะหลับไปทันที 1 นาที (ใช้งานได้ 1 ครั้งต่อ 1 คน)]

[-5,000,000 บาท]

[ยอดคงเหลือ 9,744,350 บาท ]

“ผมรักพี่นะครับ” ผมเอ่ยพลางจ้องใบหน้าของดารินด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น 

“ค่ะ... พี่ก็รักวายุเหมือนกัน” ดารินตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด

ดารินหยุดโยกสะโพก ก่อนจะก้มตัวลงมาซบกอดผมไว้แน่น แล้วเอ่ยอย่างติดตลกว่า “พี่ว่าพี่หมดแรงแล้วแหละ กะว่าจะทำให้วายุเสร็จอีกสักรอบแต่ก็ไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“ขอบคุณนะครับพี่” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางจูบลงบนเรือนผมของเธออย่างแผ่วเบา เป็นคำขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ และช่วงเวลาที่เรามีให้กัน

ดารินหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วผละกอดออกไป ใบหน้าห่างกันเล็กน้อย เธอมองผมด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ขอบคุณอะไรกัน...” เธอถามอย่างหยอกล้อ “เดี๋ยวมีเวลาอีกตอนไหนก็ได้ทำอีกเหมือนเดิมแหละ... กลัวแต่น้องจะเบื่อเอาน่ะสิ”

ผมยิ้ม “ไม่เบื่อหรอกครับ”

“จริงไหมน้า...” ดารินแกล้งทำเสียงล้อเลียน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจัง “แต่ถึงเบื่อก็อย่าทิ้งพี่ไปไหนล่ะ ตกลงไหม” เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

ผมเม้มปากแน่น พลางหายใจถี่ ความสุขและความรู้สึกผิดปะทะกันในใจอย่างรุนแรง แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ระบบ ลบความทรงจำของดารินเดี๋ยวนี้”

ดารินเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีจากความสุขเป็นความหวาดระแวง จากนั้นเธอก็เอ่ยเสียงสั่น

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ...วายุ...พูดอะไรออกมาน่ะ...” เมื่อสิ้นเสียง ทันใดนั้น ดวงตาของดารินปิดลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกตัดสวิตช์ ร่างบางของเธอทรุดฮวบลงบนตัวผมด้วยน้ำหนักที่ไร้การควบคุม จนในที่สุดเธอก็หลับไป

“ระบบใช้สกิลเจ้าหญิงนิทรากับดารินเดี๋ยวนี้” ผมเอ่ยสั่งระบบเสียงเรียบ

[รับทราบ สกิลเจ้าหญิงนิทรา ระยะเวลา 60 นาที / คูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ใช้งานได้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ 21.35 น.]

“ระบบฉันสามารถใช้ทักษะฟื้นฟู้กับดารินได้ไหม” ผมถามระบบอย่างไม่แน่ใจนัก

[ได้ครับ 1 ครั้ง ต่อ 1 คน ด้วยจำนวน เงิน 1,000,000 บาท]

“ใช่กับดารินเลย”

[รับทราบ ระบบกำลังฟื้นฟูร่างกายของคุณดาริน]

ทันใดนั้น ร่างกายเปลือยเปล่าของดาริน ที่อยู่ในอ้อมกอดของผม ก็เกิดลำแสงสีเขียวอ่อน ๆ เรืองรองโอบล้อมไปทั่วร่าง ฉับพลัน รอยแดงจากการดูด รอยเล็บ หรือร่องรอยแห่งความเร่าร้อนทั้งหมด บนผิวของเธอก็เลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ติ๊ง...

[รางวัลจากกิจกรรมหลัก คุณได้รับ 500,000 บาท ]

[เนื่องจากความสนิทระดับ 4 ค่าตอบแทน X 8 = 4,000,000 บาท]

[ยอดคงเหลือ 12,744,350 บาท]

[ยอดสะสม 25,070,400 บาท ]