เช้าวันรุ่งขึ้นผมตั้งเวลาปลุกไว้ตอนแปดโมงตรงแน่นอนว่าตอนตื่นธรณีออกไปทำงานแล้วในเช้าวันจันทร์เช่นนี้
{ ผมเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันและอาบน้ำด้วยเครื่องอาบน้ำอัตโนมัติ (Body washer) แค่ไปยืนอยู่ตรงกลางน้ำก็จะไหลมาเป็ชุดๆ วนรอบตัว น้ำเปล่า สบู่ และล้างน้ำอีกทีจะเปิดแขนกลแปรงขนนุ่มช่วยเช็ดขจัดคราบตามซอกของร่างกายด้วยก็ได้ แต่ผมบ้าจี้จึงใช้มือตนเองดีกว่าได้ยินธรณีบอกว่ามีเทคโนโลยีฉายแสงฆ่าเชื้อ แทนอาบน้ำซึ่งโฆษณาว่าไม่ต้องถอดเสื้อผ้าก็ได้ แต่การอาบแห้งนี้ไม่เป็ที่นิยมเพราะคนรู้สึกไปเองว่าไม่สะอาดเท่าอาบน้ำได้แค่ฆ่าเชื้อโรคเป็หลัก ไม่สามารถชะล้างสารเคมีได้โฆษณาอีกอันที่ผมเพิ่งเห็นเมื่อสัปดาห์ก่อนเป็สบู่เคลือบผิว เขาบอกว่าจะทิ้งสารเคลือบผิวกันคราบสกปรกได้สามวัน เลย แแต่สุดท้ายคราบนั้นก็หลุดร่อนเหมือนขี้ไคลอยู่ดี
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวชุดเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนเสร็จ ผมก็กินอาหารง่าย ๆ จากในตู้เย็นนั่นคือแคปซูลโภชนาการ มันเป็อาหารสำเร็จรูปที่รวดเร็วที่สุดหนึ่งเม็ดสามารถได้สารอาหารครบห้าหมู่ ทดแทนอาหารมื้อหนึ่งได้มีการปรับรสชาติให้ผสมผสานความอร่อยอย่างลงตัว แต่ราคาแพงกว่าการการปรุงใช้ผงเลิศรสเท่าตัวผมใส่รองเท้าผ้าใบคู่เก่าของธรณีซึ่งสวมไซซ์ที่ใกล้กันที่นี้ก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญโลกกว้างอีกครั้ง }
รู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่บนรถไฟสายเดียวกับเมื่อวันเสาร์อันที่จริงคือนั่งสายอื่นไม่เป็ ผมยังไม่แน่ใจความถูกต้องของการตัดสินใจครั้งนี้บรรยากาศตอนสายของวันธรรมดาคนไม่คึกคัก ทุกคนน่าจะอยู่ที่ทำงานกันหมดแล้ว ธรณีต้องรู้แน่ๆ ว่า ผมจะออกข้างนอก แต่ก็คงไม่สนใจหรอก เพราะโทรศัพท์ที่ให้มายังเงียบสนิทผมตรวจสอบบัตรเงินสดในกระเป๋ากางเกงอีกครั้งให้แน่ใจว่ายังอยู่ บัตรสีขาวใบนั้นเขียนว่าเอ็มการ์ด (M card: Multi-task card)เป็บัตรอัจฉริยะที่ทำอะไรก็ได้ขึ้นกับว่าเราเพิ่มคุณสมบัติอะไรให้มันธรณีเติมเงินไว้ในบัตรให้ผมใช้กรณีฉุกเฉิน 5,000 บาท และเติมคุณสมบัติ เป็กุญแจ เข้าออก ประตูห้องคอนโดจะได้ใช้ออกไปหาอาหารกินได้ แต่ผมเพิ่งได้ใช้ครั้งแรกเมื่อวันก่อนเมื่อหักลบค่าขนส่งเมื่อวานนี้ยังนับว่ามีเงินเหลือเฟือเมื่อเช้านี้ผมเผลอปล่อยไก่เอาบัตรไปแตะเซนเซอร์ผิดที่ทำให้แขนกั้นไม่เปิดจนยามเพ่งมองอย่างสงสัย โชคดีที่เด็กวัยรุ่นที่ต่อคิวผมช่วยชี้จุดที่ถูกต้องให้จึงรอดมาได้แต่ผมดันโดนเด็กเยอะเย้ยแทนว่าที่จังหวัดท่านไม่มีรถไฟฟ้าเหรอ
ผมเลือกลงสถานี'สามเสา' ที่พอจะคุ้นเคยอยู่บ้างแม้จะทำการบ้านมาอย่างดี ทั้งดูตำแหน่งจีพีเอสบนแผนที่ และทดลองเดินในซิมูเลชันแล้วแต่ความประหม่าและความกลัวหลงทางก็ยังคงเกาะกุมอยู่ในใจมิอาจสลัดทิ้ง
{ ตรงประตูทางออกมีป้ายโฆษณาติดกันสี่แผ่น สองแผ่นเแรกเป็อาหารรูปร่างหน้าตาประหลาดกับหนังใหม่ที่กำลังฉายในโรงภาพยนตร์ แผ่นที่สามเขียนว่า ‘ปลอดภัย สะดวก เร็ว ตรงต่อเวลา เข้าถึงทุกคน’ ใต้โลโกของแอปเนวีที่ผมกำลังใช้ผ่านมือถือในขณะนี้โชคดีที่ไม่ต้องลงทะเบียนก่อนเข้าใช้ พอใช้เองเลยได้เห็นความดีของมัน มันแสดงให้เห็นข้อมูลพื้นฐานอื่นอย่างการจราจรที่ติดขัดของแต่ละทางแยกหรือ ตารางเวลาขนส่งสาธารณะและเอกชนทุกประเภท เนื่องจากทุกคนใช้แอปนี้หมด จึงสามารถคำนวณระยะเวลาการเดินทางในแต่ละจุดได้แม่นยำประกันความผิดพลาดเวลาไม่เกินหนึ่งนาทีเอไอจะคำนวณระยะทางที่สั้นที่สุดสามอันดับมาให้เลือกรวมทั้งบริการเปิดระบบจองตั๋วให้อัตโนมัติ ที่รัฐจูงใจใช้แอปนี้เพราะจะช่วยแก้ปัญหาการจราจรติดขัดได้และถ้าทุกคนวางแผนเดินทางไว้ล่วงหน้า่วันหยุดนักขัตฤกษ์ก็จะรู้สภาพการจราจรใน่เวลานั้นด้วย
ผมมองป้ายแผ่นสุดท้ายอย่างงุนงงมันเป็เป็จอมืดสีดำในกรอบสีแดงซึ่งแตกต่างจากอีกสามแผ่นที่เหลือซึ่งเป็กรอบขาว
"สงสัยจะเสีย" ผมคิดแล้วจึงเดินออกห่างพอไปได้สักสองเมตรก็ได้ยินเสียงคนพูดด้านหลังเมื่อเหลียวไปดูก็พบว่าหน้าจอป้ายแผ่นนั้นกลับสว่างออกมาเป็โฆษณาเครื่องสำอาง มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับผมคนหนึ่งกำลังเดินผ่านไปเมื่อไม่มีใครอยู่ในรัศมีราวสองนาที จอก็ดับอีกครั้ง ผมจึงเข้าใจในที่สุดป้ายนี้จะสุ่มตามความสนใจของคนที่กำลังดูอยู่ แบบเดียวกับโฆษณา ในโซเชียลมีเดียที่ถูกยิงมาตามความสนใจแน่นอนว่าเราเป็ฝ่ายยินยอมเปิดเผยข้อมูลให้เอไอรู้สาเหตุที่มันเป็จอดำเพราะผมไม่มีข้อมูลส่วนตัวในอินเตอร์เน็ตแท้จริงแล้วผมเห็นป้ายลักษณะเดียวกันปักเป็ระยะตามท้องถนนั้แ่วันก่อนแต่เพิ่งเข้าใจกลไกการทำงานตอนนี้ป้ายบางจุดจะสุ่มโฆษณาถ้าไม่มีข้อมูลของเรามากพอแทนที่จะเป็จอเปล่า ๆ ดังเช่นโฆษณาอาหารเสริมเด็กที่เจอเมื่อวันก่อนเป็หลักฐานชั้นดีว่าสุ่มให้ลูกค้าโดยส่งเดช
ส่วนบริเวณหน้าห้างสรรพสินค้าบางห้างจะใช้เครื่องฮอโลแกรมสามมิติโฆษณาแทน สินค้าหมุนไปกลางอากาศโดยรอบผู้คนสามารถออกคำสั่งเพื่อเลื่อนดูแบบไปมาและสั่งออนไลน์ได้เท่าที่ผมสังเกตป้ายโฆษณาใหญ่ ๆ ที่แสดงผลเป็ภาพสามมิติตามตึกสูงที่เราเห็นบ่อย ๆในภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์มีให้เห็นได้แต่ไม่บ่อยผมมารู้เหตุผลในภายหลังว่ามันไม่คุ้มค่าเท่ากับการป้อนเข้าสมาร์ตโฟน หรือซิมูเลชันโดยตรงบางคนที่เซ็นสัญญาไว้ล่วงหน้าแลกกับส่วนลดสินค้าอาจโดนยิงโฆษณาเข้าเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านที่ต่ออินเทอร์เน็ตได้หรือสามารถส่งไปยังสมาร์ตกลาสทุกอันที่ได้รับอนุญาตแล้วก็ได้จะแสดงผลตอนที่คนคนนั้นเดินผ่าน }
ผมเดินไปบนท้องถนนพลางชำเลืองมองหน้าจอแอปเนวีเป็ระยะผ่านยิมคอมเพล็กซ์ ผ่านตลาดผ่านร้านสตรีตฟูด โดโรม่อนซึ่งตอนนี้ยังปิดอยู่เปิดขายเฉพาะตอนเย็น เป้าหมายผมคือ ร้านขายของชำ 1440S ซึ่งเป็ร้านที่ใกล้สุดที่เห็นประกาศรับสมัครในไรต์จ็อบส์จากการที่ลองใช้เมื่อคืนก็พบว่ามันดีกว่าที่คิด ในเว็บสามารถตั้งฟิลเตอร์ได้หลายแบบ เลือกตามสภาวิชาชีพ เลือกตามตำแหน่งที่ตั้ง skillหรือความรู้การเรียนที่ผ่านมาก็ได้ผมหาข้อมูลเพิ่มแล้วจึงรู้ว่าการเรียนในยุคนี้จะใช้ระบบคลังหน่วยกิตแห่งชาติหรือเรียกสั้น ๆ ว่าเครดิตแบงก์ (NCB:national credit bank) ซึ่งจะเก็บข้อมูลวิชามาตรฐานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ ความรู้ หรือทักษะ ติดตัวคน ๆ หนึ่งไปตลอด และเก็บสะสมเพิ่มได้เรื่อย ๆได้ตลอดชีวิตดังคำกล่าวที่ว่าไม่มีใครแก่เกินเรียนทั้งนี้วิชาที่ผ่านการอบรมมาแล้วนั้นต้องผ่านสถาบันที่มีมาตรฐาน โดยจะบันทึกลงในระบบยืนยันตัวตนดิจิตอล[1] เมื่อกดสมัครเ้าของก็จะตอบรับภายในห้าวันและเรียกสัมภาษณ์ในเจ็ดวัน ซึ่งมีวิธีการหลากหลาย บางที่ดูแค่ว่าทักษะในใน NCB ต่ออายุมาแล้ว บางที่ให้ทดสอบ skillทางไกลได้
ผมนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตามล่าหางานเมื่อคืนนี้ปัญหาอีกอย่างคืออยากทำงานแบบไหน ผลการค้นหาอาชีพยอดฮิตยุคนี้สิบอันดับแรกดูยากและเป็ไปไม่ได้อย่างนักพัฒนาเอไอ , นักยุทธศาสตร์พื้นที่สีเขียว, ผู้เชี่ยวชาญยูเอ็นดี หรือดูประหลาดไปเลยอย่างนักบวชศาสนาแห่งความจริง, นักตั้งคำถาม มีอาชีพหนึ่งที่พอเป็ไปได้คือ อาชีพรับจ้างโคตรอิสระทำอะไรก็ได้ตามที่ผู้ว่าจ้างสั่ง เช่น ไปเป็ลูกน้อง , เพื่อนร่วมเดินทาง, เป็หัวหน้าสั่งงานตนเพราะชอบการรับคำสั่ง, บางคนจ้างไปเป็คนนั่งนิ่งๆ เป็หน้าม้า หรือเครื่องรองรับอารมณ์ รับฟังการบ่นและระบายความรู้สึก บางทีคนสั่งแค่ยากได้สังคมที่รับฟังโดยไม่ตั้งคำถามให้กำลังใจเรา ยกยอเราก็พอ แต่ผมรู้สึกว่ามันบ้าบอ ไร้สาระเกินไปแถมยังเสี่ยงโดนสั่งอะไรที่คาดไม่ถึง เสี่ยงเื่ความลับแตก ผมนึกถึงตัวเองรับจ้างเป็เพื่อนเที่ยวไปกับผู้สูงอายุแล้วนึกถาพตัวเองฝืนยิ้มให้คนอื่นไม่ออก
สุดท้ายลงเอยที่ให้เอไอช่วย ผมบอกข้อมูลเบื้องต้นให้ไอรินฟังอาชีพเดิมก่อนจะมาโลกนี้ว่างงาน รับจ้างทั่วไปหลายอย่าง เคยผ่านการเกณฑ์ทหารเรียนสายสามัญถึงชั้นมัธยมปลาย มีทักษะ ภาษาไทย อังกฤษ คณิตศาสตร์ สังคม
“หลายวิชาที่ท่านบอกกว้างเกินกว่าขอบเขตในเครดิตแบงก์ การเกณฑ์ทหารก็ยกเลิกไปั้แ่ปี 2035ปัจจุบันเกณฑ์ได้เฉพาะตอนมีา ท่านช่วยระบุสกิลของท่านให้ชัดเจนขึ้นได้ไหม”ไอรินบอกผม ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
“เอาอะไรก็เอามาเถอะเอาเป็ว่า ไม่ต้องคุยกับคนมากก็แล้วกัน” ผมสรุปให้ง่ายที่สุด ไอรินใช้เวลาประมวณผลแค่สามวินาทีก็แสดงผลอาชีพเรียงตามลำดับยาวเป็หางว่าว โดยอันดับที่หนึ่งเขียนว่า รีวิวเวอร์ (Reviewer)หน่วยงานราชการ พอถามเพิ่มเติมมันก็บอกว่าอาชีพนี้จะวิจารณ์รัฐบาลเพื่อความโปร่งใส สะท้อนภาพเพื่อการปรับปรุงพัฒนาแต่จะไม่รู้เื่ที่จะพูดล่วงหน้า ถ้าได้รับการสุ่มคัดเลือกมารีวิวก็จะได้ค่าตอบแทนยิ่งแรงก์สูง ก็ยิ่งมีโอกาสได้รับการสุ่มมาก ผมลองกดเข้าไปดูลิงก์อันหนึ่งเป็ตัวอย่าง
รับสมัครอาชีพรีวิวเวอร์จำนวนมากโดยสำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค
ด้านข้างเขียนแสดงรายละเอียดของงานคุณสมบัติผู้สมัคร เครดิตแบงก์ที่้า ่เวลาที่เปิดรับสมัครที่อยู่ การติดต่อ เหมือนกับประกาศรับสมัครทั่วไปในยุคของผม ต่างกันแค่เื่การเปิดเผยรายได้และเงื่อนไขของรายได้ที่ค่อนข้างชัดเจนและกดดูกฎระเบียบของบริษัทใน link ได้ถือว่าน่าสนใจไม่น้อย ตรงตามสไตล์ผม ไม่ต้องเปิดเผยตัวตนแก่สาธารณชนแถมยังได้สินค้าไปลองใช้ก่อน แต่ติดอยู่ปัญหาอยู่สองอย่างคือ ต้องไปเปิดเผยตัวกับหน่วยงานรัฐอยู่ดีกับผมไม่มีเครดิตแบงก์เพราะไม่ใช่พลเมือง
ทันใดนั้นผมรู้สึกเหมือนวัตถุบางอย่างเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงผ่านหน้าผมไป เฉียดฉิวไปแค่ 30 ซม.
“ไอ้เหี้ยอยู่ ๆก็โผล่มา”ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนบนโฮเวอร์บอร์ดหันหลังมาะโด่า ผมเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเดินบนเลนจักรยาน แล้วหย่อนขาเลยเส้นเข้าไปในเลนกลางของพาหนะขับเคลื่อนอัตโนมัติจนเขาต้องเปลี่ยนทิศทางหลบกะทันหัน เอไอคงตัดสินใจแล้วว่าไม่สามารถเบรกให้หยุดได้ทัน
ผมยกมือไหว้ขอโทษชายผู้นั้นส่ายหน้าก่อนหันหลับกลับพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วเขาคงรีบไปทำอะไรสักอย่าง
“ท่านเป็อะไรรึเปล่า”โดรนที่ตรวจตาอยู่ใกล้ ๆ บินเข้ามาถาม ไม่รู้ว่ามันเป็หุ่นยนต์หรือมีตำรวจควบคุมระยะไกล ผมสำรวจแขนขาของตนเอง อยู่ครบดีไม่มีแม้รอยขีดข่วน
“ไม่มีใครเป็อะไรครับ”ผมมองไปทางชายคู่กรณี เห็นแต่ประชาชนสามสี่คนยืนมุงดูอยู่ ชายผู้นั้นไปแล้วโชคดีที่เขาไม่เอาเื่
“ขอท่านเดินบนทางเท้าตามกฎหมายด้วยถ้ามีความเสียหายเกิดขึ้น ท่านจะต้องชดใช้” โดรนบอก ผมรีบะโไปยืนบนฟุตบาทแล้วแสยะยิ้มให้กล้อง หวังว่าปลายทางจะเป็ตำรวจที่มีความเมตตา โดรนบินจากไปแล้วไทยมุงเริ่มสลายตัว ผมกลับมาตั้งหลักใหม่ เมื่อครู่เผลอคิดละเมอไปไกล ส่วนหนึ่งอาจมาจากอาการนอนไม่เพียงพอเมื่อคืนนี้
ผมเดินคู่ขนานกับหญิงพิการครึ่งท่อนล่างคนหนึ่งล้อเข็นของเธอค่อย ๆ หมุนเปลี่ยนทิศทางและเคลื่อนตัวไปช้า ๆเท่าความเร็วคนเดินบนฟุตบาท ไม่มีการสร้างเสาหรือคนขายของบนทางเท้ามาขวางทางเมื่อสังเกตจากเครื่องคาดศีรษะและแผ่นอิเล็กโทรดที่แปะบนหนังศีรษะแล้วเธอน่าจสั่งด้วยความคิดเธอเคลื่อนผ่านทางลาดขึ้นลงที่ทำขึ้นเฉพาะสำหรับคนพิการตรงจุดข้ามถนนไปเราแยกจากกันตรงหัวมุมถนน A420734งผมเลี้ยวขวาในขณะที่เธอตรงไป ธรณีเคยบอกว่าถนนแต่ละเส้นจะมีชื่อของตนเองเป็เลขเช่นเดียวกับชื่อของแต่ละบล็อคผมจำไม่ได้ว่าเลขแต่ละตัวหมายถึงอะไร หลัก ๆ ก็จะเกี่ยวกับ ตำบล อำเภอ จังหวัดเป็ถนนกี่เลนส์ ความพิเศษ อยู่ย่านไหน ซึ่งคุณสามารถนึกภาพตามได้ทันที และรู้ว่าถนนเส้นนี้อยู่ใกล้เส้นนี้
ผมเดินทางไปอีกสามบล็อคก็ถึงจุดหมายร้าน 1440S เป็ร้านที่อยู่ชั้นหนึ่งของตึกแถวขนาดหนึ่งคูหาการตกแต่งภายนอกดูไม่ได้โดดเด่นอะไร ไม่ต่างจากร้านขายของชำทั่วไปในยุคผมมากนักผมตรงรี่ไปหาเ้าของร้าน
“สวัสดีครับผม... เออ เรามาสมัครงาน เห็นในไรต์จ็อบส์ว่าท่านเปิดรับสมัครพนักงานขาย”
“อ๋อท่านชื่ออะไรล่ะ” หญิงผู้จัดการร้านน่าจะอายุราว ๆ 40 ปี ทำตาโต ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ
“ประชา”ผมบอก รู้สึกครึ้มใจ เพราะดูเหมือนเธอจะสนใจผม แต่ประโยคถัดมาทำเอาผมหน้าซีด
“เราชื่อกาญจน์กนก...แต่ขอโทษด้วยนะท่าน ตำแหน่งเต็มแล้ว เพิ่งรับเมื่อเช้านี้เลยจะนัดสัมภาษณ์พรุ่งนี้”
ผมใพอประมาณแต่ก็ไม่เกินความคาดหมายนัก งงว่าจะสนใจถามชื่อผมไปทำไม บอกว่าเต็มแต่แรกก็จบ ๆ
“วันหลังท่านกดในเว็บไว้ก่อนเลยนะ”เธอนะนำ ผมพยักหน้าขอบคุณ แล้วรีบเดินออกจากร้านยังไงผมก็เสียเปรียบเพราะจองตำแหน่งสมัครงานแบบที่ผู้จัดการแนะนำไม่ได้เพราะผมไม่ใช่พลเมือง
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือมากดปุ่มเปลี่ยนเป้าหมายในแอปเนวีแล้วเดินทางไปยังร้านที่สองที่วางแผนไว้ซึ่งห่างออกไป สองบล็อคเพียงห้านาทีก็มาถึง ร้านนี้ชื่อว่า ร้านจุกจิกการตกแต่งร้านตรงข้ามกับร้านเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เหมือนเป็บ้านน็อกดาวน์เล็ก ๆที่มีผนังสีชมพูมากกว่าผมเดินผ่านประตูเลื่อนกระจกเข้ามายืนประจันหน้ากับพนักงานขายของร้าน
“ขอพบผู้จัดการหน่อยได้ไหมครับ”
“จะมาสมัครงานเหรอค่ะ”หญิงพนักงานที่เป็สาวสวยบอกยุคนี้สรรพนามคำลงท้ายของผู้หญิงถูกปรับเหลือเพียงคำว่า ‘ค่ะ’คำเดียวเพื่อให้เท่าเทียมกับผู้ชาย เท่ากับยอมสูญเสียความละเอียดอ่อนทางภาษาไปผมรู้สึกแปลกตงิด ๆ ด้วยความไม่คุ้นชิน
พยักหน้าตอบรับคำถามของเธอพวกเราแลกเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามกันเรียบร้อยเช่นเคยผมเพิ่งรู้ว่าค่านิยมของคนยุคนี้ต้องแนะนำตัวทุกครั้งที่จะเริ่มพูดคุยกับคนแปลกหน้าผมว่าดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็แสดงเจตนาเริ่มต้นการพูดคุยด้วยไมตรีจิตมารู้ภายหลังว่าค่านิยมนี้เกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบมากกว่าจริงจังถึงขั้นรับรองสิทธิการรู้จักชื่อนามสกุลจริงของอีกฝ่ายระบุไว้ในรัฐธรรมนูญซึ่งไม่มีทางซ้ำกับคนอื่นเนื่องจากระบบห้ามไว้จะบันทึกไม่ได้หากตั้งชื่อหรือเปลี่ยนชื่อซ้ำกันธรณีบอกว่าเมื่อเวลาผ่านไปคนเริ่มใช้ชื่อเล่น ซึ่งไม่ถูกตามหลักการดั้งเดิมนักโชคดีที่เป็แค่ชื่อ ไม่ลามมาถึงการตรวจสอบข้อมูลส่วนตัว ผมจึงรอดตัวไป
“ขอโทษนะค่ะเรารับแต่ ผู้หญิงดั้งเดิม” หญิงสาวพูดจาอย่างสุภาพแต่แฝงด้วยรอยยิ้มเชือดเฉือนเธอจี้ให้ดูป้ายที่ติดประกาศอยู่บนผนังร้านเหนือเคาน์เตอร์แคชเชียร์ประกาศรับสมัครพนักงานแคชเชียร์ที่เป็ผู้หญิงดั้งเดิม (originalwoman) โชคดีที่ผมเห็นคำนี้มาก่อนเลยทำการบ้านมาล่วงหน้าแล้วในยุคนี้จะไม่มีการใช้คำว่า Male กับ Femaleอีกต่อไปเพราะมีความหมายกว้างเกินไป และสร้างความสับสนในสังคมมาก เพศจะมีมุมมองอย่างน้อยห้าแง่มุมเพศสภาพ เพศกำเนิด เพศที่แสดงออก เพศที่ดึงดูด และเพศที่ชอบ ผู้หญิงดังเดิมหมายถึงคนที่มีโครโมโซม XX โดยกำเนิดมีการนิยามตนเองและแสดงออกเป็ผู้หญิง และรู้สึกดึงดูด มีความโรแมนติกกับผู้ชาย เหตุผลที่เขียนกำกับไว้ในป้ายรับสมัครคือมุ่งเน้นกลุ่มเป้าหมายผู้ชายดั้งเดิมเป็หลักและมีการศึกษาพบว่าผู้ชายดั้งเดิมยังมีสัดส่วนมากที่สุดในสังคมเมื่อเทียบกับคนที่เป็ XY แต่ที่ติดป้ายแบบนั้นแสดงว่าเขาสนใจเื่นี้อย่างจริงจัง
ผมจึงเดินคอตกออกมารู้สึกโกรธ ไม่ใช่เื่ความไม่ยุติธรรมแต่เป็เื่ที่ไม่แจ้งคุณสมบัติให้ครบถ้วนั้แ่แรกในเว็บร้านแบบเดียวกันระบุไว้ชัดเจนว่าโอนเอียงไปทาง XX แม้ว่าธรณีบอกว่ายุคนี้คนส่วนใหญ่ไม่ใส่ใจเื่เพศกันแล้วแปลว่าการแบ่งแยกที่ผมเห็นคงเป็ส่วนน้อยสินะ คงไม่มีอุดมการณ์ไหนที่ครองใจประชาชนได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก
ผมซื้ออาหารจากตู้ขายอาหารอัตโนมัติสำหรับอาหารมื้อเที่ยงผมเลือกนั่งกินที่โต๊ะเก้าอี้ข้างถนนซึ่งบังเอิญว่าง คนก่อนลุกไปพอดีวันนี้เปลี่ยนแนวเป็แฮมเบอร์เกอร์ทูโทน ต่างจากปกติแค่ครึ่งซีกซ้ายเป็ไก่อีกซีกเป็หมู และสีของเนื้อขนมปังและซอสที่ราดก็ต่างกัน ผมไม่รู้ว่าภายในตู้ใช้กลไกอะไรแค่อุ่นอาหาร ทำใหม่ หรือเครื่องพิมพ์สามมิติ แต่มันก็ร้อนกำลังดี มีกลิ่นหอมและรสชาติอร่อย ระหว่างกินก็ขบคิดไปด้วยผมรู้ดีว่าการสมัครงานต้องมีอุปสรรคหลายอย่างสำหรับคนต่างถิ่น แต่ก็เตรียมมาแค่ห้าอันดับถ้ายังไม่ได้อีกก็คงไร้ความหวังแล้ว
หลังจากินเสร็จผมก็ลองกดเรียกรถแท็กซี่ไร้คนขับจากในแอปเนวีซึ่งง่ายกว่าที่คิดแค่เลือกเป้าหมายบนแผนที่ และกดยอมรับราคาที่เสนอมาก็เสร็จเรียบร้อยคันที่มารับเป็รถยนต์สองที่นั่งผมเปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับด้วยความเคยชิน เพราะขับรถยนต์ไม่เป็ชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยได้โอกาสนั้น ตอนอยู่กรุงเทพฯก็นั่งแต่รถประจำทางส่วนตอนอยู่บ้านยายก็ขี่แต่รถมอเตอร์ไซค์เพราะไม่มีเงินซื้อ และไม่เคยมีใบขับขี่พอเอาบัตรเงินสดแตะตรงเครื่องรับบนหน้าจอ ล้อก็หมุนโดยอัตโนมัติ ขับไปราว ๆหนึ่งกิโลเมตรไปส่งถึงหน้าร้าน EightyEighty โดยไม่ต้องเอ่ยปากสักประโยคผมก้าวลงจากรถแล้วปิดประตู รถแล่นออกไปอย่างเงียบเชียบ คงไปพักที่ศูนย์ใกล้ๆสักที่รอเรียก หรือไม่ก็มีลูกค้าคนอื่นกดเรียกพอดี
ร้านนี้เป็แฟรนไชส์ร้านสะดวกซื้อขนาดเล็กที่มีหลายสาขาทั่วประเทศซึ่งมีสี่ห้าแบรนด์และมีสัดส่วนในตลาดพอ ๆ กันผมมองดูป้ายหน้าร้านสีน้ำเงินแถบเขียว แล้วแปลกใจว่าทำไมร้านในยุคนี้ชอบตั้งชื่อเป็ตัวเลขกันจังผมตรงเข้าไป แล้วพนักงานจึงบอกให้เดินผ่านไปที่ประตูหลังร้านผู้จัดการร้านนั่งทำงานในห้องส่วนตัวด้านหลังกำลังใช้มือเลื่อนสั่งการย้ายสินค้าผ่านทีวีจอแบนบนผนังอยู่ ชายที่ดูอายุราวๆสามสิบเลิกคิ้ว เมื่อผมบอกชื่อตนเอง และถามถึงการสมัครงาน
“เราชื่อนิกส์...“ เขาแนะนำตัว “...ท่านกรอกข้อมูล มาทางเว็บไรต์จ็อบส์แล้วเหรอ”
“ไม่ได้กรอกเราเห็นท่านไม่ได้ระบุไว้ในเว็บก็คิดว่า มาถามเอาก็ได้”
“สงสัยฝ่ายทรัพยากรบุคคลจะลืมต้องมีสิ ทุกที่เขาก็ทำกัน ไม่งั้นก็ไม่แฟร์กับคนอื่น บางคนพลาดโอกาสเพียงเพราะเข้ามาดูช้ากว่าอีกคนหนึ่งวัน”ผมฟังแล้วได้แต่เก็บคำด่าไว้ในใจ อุตส่าห์เจอร้านนี้ก็เพราะเปิดตัวกรองฟิลเตอร์ ร้านที่เปิดรับสมัครผ่านหน้าร้านได้ไม่ต้องผ่านไรต์จ็อบส์ แต่ผมรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง
“ไม่ใช้ได้ไหมครับไหน ๆ เราก็มาถึงที่นี่แล้ว” ผมพยายามอ้อนวอน รักษาน้ำเสียงให้สุภาพที่สุด
“ไม่ได้หรอกวันนี้เราไม่มีเวลาพิจารณา ปกติก็จะดูจำนวนคนมาสมัครก่อน เพื่อเช็คว่ามีเครดิตแบงก์ตามที่้ามั้ยจากนั้นก็นัดมาสัมภาษณ์พร้อมกัน ไม่งั้นก็ไม่เป็ธรรมกับคนอื่น ที่ไม่ได้เขียนไว้ก็เพราะใครๆ ก็รู้”
“เป็แคชเชียร์หรือพนักงานขนของยังต้องมีเครดิตแบงก์อีกเหรอ เราทำงานให้ดูก็ได้นะ” ผมต่อรอง ยังไม่ลดละความพยาม
“ไม่ได้หรอกเราไม่ได้เฝ้าท่านตลอด เราจะมั่นใจได้ไงว่าท่านทำงานถูก โปรแกรมเช็คคลังสินค้า โปรแกรมคิดเงินบางทีก็เออร์เรอร์่ไฟฟ้าดับ ซึ่งเราก็ยังต้องพึ่งพาทักษะมนุษย์อยู่ดีแต่ท่านจะกังวลทำไมในเมื่อ ทักษะคำนวณพื้นฐาน ความจำพื้นฐานพวกนี้ก็ได้เรียนกันมาั้แ่ประถม จริง ๆ เราจะใช้หุ่นยนต์หมดเลยก็ได้ราคาไม่ได้แพงกว่าค่าจ้างของพนักงานเท่าไหร่หรอก แต่เอาตรง ๆ คือ เราไม่ไว้ใจหุ่นยนต์”ผมพอเข้าใจได้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไว้ใจเทคโนโลยี บางทีเ้าของร้านอาจเป็โรคหวาดกลัวหุ่นยนต์นอกจากที่ผมจะสมัครในไรต์จ็อบส์ไม่ได้เพราะไม่มีเลขบัตรประชาชนแล้วยังมีด่านที่สองนั่นก็คือเครดิตแบงก์ซึ่งถ้าไม่ได้เรียนหนังสือในยุคนี้ั้แ่เด็กก็ไม่มีทางมีวิชาพื้นฐานชั้นประถมที่เก็บสะสมได้ ผลการค้นหาเมื่อคืนนี้บอกว่ามีแค่สองงานที่ไม่ใช้ความรู้เดิมในคลัง อันหนึ่งอยู่ต่างจังหวัดไกลเป็300 กม. อีกอันใกล้แค่60 กม.แต่มีรายละเอียดน้อยเกินไปจนกลัวว่าอาจเป็มิจฉาชีพ แต่ที่ผมกลัวมากกว่าคือถ้าไปถามจริง ๆ เ้าของร้านอาจบอกแค่ว่าลืมใส่เครดิตแบงก์ลงไปในเว็บมุขเดียวกับเ้าของร้านคนนี้
“ถ้าไม่สมัครผ่านไรต์จ็อบส์ โอกาสหางานได้จะต่ำมากๆ หรือว่าท่านจะเป็ชาวต่างชาติ” เขาย้ำอีกที แต่ผมไม่รอฟังจนจบผมตัดสินใจกลับหลังหันเดินออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว
แม้จะเสียมารยาทอยู่ไม่น้อยแต่ทำไมต้องแคร์ด้วย ในเมื่อผมกำลังโกรธปนผิดหวัง และเขาก็ช่วยอะไรผมไม่ได้บางทีอาจเป็ความผิดของผมเอง ทั้งที่เดาไว้ั้แ่แรกแล้วว่าเป็ไปไม่ได้แต่ก็ยังอยากลองเสี่ยงดวงดู ผมรู้ตัวอีกทีก็ข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามแล้วในหน้าจอมือถือยังเหลืออีกสองสถานที่ แต่ก็คงเดาได้ว่าจะเสียเวลาเปล่าความหวังของผมทลายสิ้นหมดแล้ว
--------------------
ผมถอนหายใจอยู่ในสวนสาธารณะริมทางซึ่งแวะก่อนกลับ ความซึมเศร้าทำให้ผมตัดสินใจเดินกลับอย่างเรื่อยเปื่อยเป็ห้ากิโลเมตรแทนที่จะใช้ขนส่งเด็ก ๆ วัยอนุบาลวิ่งเล่นบนพื้นหญ้าสีเขียวขจีส่งเสียงพูดเล่นหยอกล้อกันอย่างอ่อนโยน ผู้คนอยู่กันอย่างเบาบางบ้างก็จับกลุ่มพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา บ้างก็ปลีกวิเวกพักผ่อนหย่อนใจเพียงลำพังท่ามกลางดอกไม้หลากสีสันดูสดใสฉูดฉาดแถมยังส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่ว ผมย่อตัวลงดมกลิ่นของดงดอกกุหลาบทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ลดความพุ่งพล่านลงบ้าง ต้นไม้สูงตระหง่านที่มีกิ่งก้านเป็ตะปุ่มตะป่ำก่อตัวเป็ทรงพุ่มตามธรรมชาติเหนือศีรษะใบไม้ของพวกมันทอดเงาเป็รอยด่างบนพื้นผิวน้ำราบเรียบของบึงใจกลางสวนสภาพแวดล้อมอันเงียบสงบโอบล้อมผมไว้ราวกับภาพวาดในเทพนิยายมีม้านั่งหินที่จัดวางอย่างดีเป็ระยะตามทางเดินในสวนแต่ผมเลือกเข้าไปนั่งในพื้นที่ศาลาที่ยื่นเข้าไปในอาณาเขตของบึง จับเสากั้นไว้กันการตกสถานที่แห่งดีดูเป็ธรรมชาติ ไม่มีความไฮเทค ไม่มีความจอแจไม่มีทางรู้ว่าอยู่ในโลกอนาคตถ้าไม่เห็นคนขี่โฮเวอร์บอร์ดไกล ๆหรือเห็นโดรนบินตรวจตาผ่านไปนาน ๆ ครั้งผมหลับตาเพื่อปรับโสตประสาทรับฟังเสียงของธรรมชาติ ั้แ่ใบไม้ที่กรอบแกรบไปจนถึงน้ำกระเพิ่มจากเด็กที่โยนก้อนหินลงไปรู้สึกว่าโลกภายหมุนช้าลง สามารถดื่มด่ำกับธรรมชาติอันสงบสุขนี้ได้นิรันดร์
ผมลืมตาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าโลกแห่งความเป็จริงไม่ได้เป็เช่นนั้นผมมองไปยังผืนน้ำที่นิ่งสงบ สายน้ำใสราวกับแก้วแสดง เห็นปลาคาร์ปแหวกว่ายไปมาได้ชัดเจนมันช่างสวยงามชวนให้หลงไหล ผมโน้มตัวลงไปดูใกล้ขึ้นอีก มองเงาที่เลือนลางของตนเองแล้วคิดถึงสภาพที่ถูกธรณีไล่ออกเหมือนปลาหลงฝูงว่ายในทะเล มีอิสระ แต่ก็ไม่มีเป้าหมาย บางทีคำตอบอาจจะอยู่ในผืนน้ำนี้หากผมะโดำดิ่งลงไปและไม่กลับขึ้นมาอีก ก็ไม่จำเป็ต้องกังวลกับการตัดใจทุก ๆ อย่างอีกต่อไปยังไงครอบครัวก็คงคิดว่าผมตายไปแล้วตอนที่หลุดมาในยุคนี้หรือถ้าเื่ทั้งหมดนี้เป็เพียงความฝัน ความตายก็น่าจะเป็วิธีเดียวที่ช่วยปลุกผมได้
ผมสลัดความคิดชั่ววูบอันโง่เง่าออกจากหัวเงยหน้ามองไปริมฝั่งตรงข้ามทะเลสาบ หญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งเล่นกับเด็กอยู่ไกล ๆ ผมเผลอยิ้มออกมาเองภาพนี้ทำให้ผมนึกไปถึงเด็ก ๆ ชายหญิงสามถึงสี่คนที่อยู่ใกล้บ้านตอนสมัยประถมพวกเด็ก ๆ เพื่อนของผมจะมารวมตัวกันทุกเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อเล่นบอลทุกครั้งที่ได้เห็นเด็กผู้ไร้เดียงสากำลังวิ่ง พร้อมทั้งหัวเราะอย่างเริงร่าโดยไม่สนใจว่าโลกจะโหดร้ายเดียงใด ไม่ต้องแข่งขันกับใคร ใครจะเป็ผู้ครองอำนาจมันทำให้ผมรู้สึกสงบได้ทุกครั้ง แม้ว่าโลกใบนี้จะดีกว่าโลกใบเก่าที่ผมมาแค่ไหน์แห่งนี้ไม่มีความวุ่นวายของเกมการเมืองแย่งชิงอำนาจเพราะนักการเมืองไม่ได้มีอำนาจเหนือประชาชน ไม่มีการเซ็นเซอร์สื่อที่พูดความจริงไม่มีการจับกุมการชุมนุมประท้วงบนท้องถนนเพราะมีพื้นที่จัดชุมนุมแสดงออกทางเสรีภาพโดยเฉพาะกระจายอยู่ทั่วไปไม่มีปฏิบัติการข้อมูลข่าวสารที่ใช้ข่าวปลอมโจมตีอีกฝ่ายเพื่อแก่งแย่งพื้นที่แห่งความชอบธรรมเข้าตนเองให้มากที่สุดในขณะที่ยุคนี้สามารถตรวจเช็คข่าวปลอมได้ในการออกคำสั่งเดียวแก่เอไอแต่ทุกอย่างจะมีประโยชน์อันใดถ้าผมไม่ได้เป็ส่วนหนึ่งของสังคมยูโทเปียนี้
ผมโน้มตัวขึ้นมาปกติบางทีมันอาจจะมีทางออกอื่นที่ดีกว่านี้
ฉับพลันนั้น...ััอุ่นที่แตะลงบนบ่าทำให้ผมสะดุ้งสุดตัวสัญชาตญาณป้องกันตัวทำงานฉับพลัน ผมหมุนตัวและผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติเสี้ยววินาทีนั้นเองที่แขนผมสะบัดไปฟาดเข้ากับบางสิ่งในมือของคนแปลกหน้าส่งผลให้มันหลุดลอยละลิ่วลอดผ่านซี่ของราวกั้นแล้วร่วงหล่นสู่ผืนน้ำ สายตาฉับไวของผมทันเห็นว่ามันคือแว่นตา
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" ผมเอ่ยออกไปโดยอัตโนมัติ
แทนที่จะเป็ตำรวจหรือใครก็ตามที่จ้องเล่นงานผมร่างนั้นกลับเป็หญิงชราผมขาวคนหนึ่ง เธอเบิกตากว้าง คงรู้สึกใไม่ต่างกัน
สิ่งของสำคัญของเธอเพิ่งถูกผมทำให้สูญหายไปต่อหน้าต่อตา
[1]Digital ID ก็คือการพิสูจน์และยืนยันตัวตนผ่านทางระบบออนไลน์
1.77M
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
