กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

เนี่ยฝานกลับมาที่โลกหลัก แม้ว่าเวลาของที่นี่จะถูกแช่แข็งเพราะประตูแต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเนี่ยฝานที่หายไปนานเป็นเดือนย่อมคิดถึงบรรดาภรรยาเป็นธรรมดา

“ช่วงนี้คุณทำตัวแปลกๆ นะเป็นอะไรหรือเปล่า” อัลบาที่นั่งอยู่ข้างๆ ถามตอนนี้เธอกำลังอ่านเอกสารสำหรับการสอนพรุ่งนี้แต่สามีของเธอซึ่งตัวเล็กกว่าได้เข้ามากอด คลอเคลียจนเธอรู้สึกแปลกๆ

“คิดถึงน่ะ” เนี่ยฝานตอบสั้นๆแล้วเริ่มใช้มือลูบไล้แขนและขาของหล่อน

อัลบาอดไม่ได้ที่จะเผลอครางออกมาเบาๆหล่อนไม่ใช่ผู้หญิงติดเซ็กส์เหมือนลูซี่แต่ถึงอย่างนั้นไม่ได้หมายความว่าไม่มีความต้องการทางเพศอีกอย่างไม่ได้นอนกับเนี่ยฝานมาระยะหนึ่งแล้วเธอจึงละมือจากงานที่ทำแล้วหันไปตอบสนองต่อเขา

ริมฝีปากทั้งสองดูดดื่มร้อนเร่าดวงตาคู่นั้นพร่ามัว และตอบสนองต่อกันด้วยร่างเปลือยที่โยกอยู่บนเตียง

สำหรับเนี่ยฝานอัลบาเป็นผู้หญิงคนแรกของเขาในชีวิตเธอค่อนข้างพิเศษกว่าคนอื่น โดยเฉพาะความรู้สึก

หลังจากออกกำลังกายมากกว่า 1 ชั่วโมงอัลบาจำเป็นต้องยอมรับความพ่ายแพ้

“คุณแข็งแกร่งมาก ฉันสู้คุณไม่ไหวอีกอย่างคือทำไมค*ยของคุณถึงได้ใหญ่ขนาดนี้ปกติมันเล็กเหมือนกับนิ้วก้อยไม่ใช่เหรอ ฉีดยาหรือเปล่า ระวังทำค*ยเน่านะ”เพราะรักอัลบาถึงได้เอ่ยปากเตือน

“ไม่เป็นไรหรอกมันไม่ใช่ยาอะไรแบบนั้นที่ขายตามเว็บนะที่รักอวัยวะเพศของผมได้พัฒนาขึ้นใหม่พร้อมกับความสามารถของผมเท่านั้นเองเลือดจึงหลั่งในค*ยมากกว่าเดิม ซึ่งทำให้กล้ามเนื้อขยายตัวตามแนวรับของมัน”เนี่ยฝานอธิบายด้วยรอยยิ้ม ผ่านเซ็กส์ 1 ชั่วโมงนั่นคือขีดจำกัดของอัลบาอย่างไรซะหล่อนก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งแม้ว่าจะได้รับเซรั่มของอเล็กซ์ซานดร้าที่ทำให้อายุยืนก็ตาม

“ฟังดูน่าสนใจมากแต่ตอนนี้ฉันขอนอนสักชั่วโมงก่อน ขอโทษนะ แต่หากคุณอยากจะอึ้บต่อให้ไปหาน้องสาวคนอื่นแล้วกัน”

ชัดเจนว่าอัลบาไล่เนี่ยฝานออกจากห้องเพราะหมดแรงเขายักไหล่ จูบศีรษะของเธอก่อนจะออกมาจากห้องนอน แล้วเริ่มไปดูแลภรรยาคนอื่นๆในบ้าน

เหวินจิงตอนนี้น้ำหนักแทบไม่ขึ้นแต่จะโตแค่เต้านมเต่งตึงเนี่ยฝานค่อนข้างเงี่ยนเมื่อเห็นเธออยู่ในชุดพยาบาลแล้วมีนมใหญ่ๆ เต่งตึง

“สามี”เหวินจิงเรียกเนี่ยฝานด้วยรอยยิ้มอายๆ “นี่ก็ผ่านมาระยะหนึ่งแล้วที่เราไม่ได้ทำกันฉันอยากจะตั้งครรภ์เด็กอีกคนเพื่อสกุลเนี่ย รบกวนสามีด้วยนะคะ”

“แน่นอน” เนี่ยฝานไม่ได้ปฏิเสธเริ่มบทรักกับพยาบาลสาวทันที ส่วนยูบินไม่อยู่บ้าน เหมือนว่าหล่อนจะออกไปปีนเขาตงเหรินไปทำงาน จะกลับมาก็แค่ช่วงเย็นเท่านั้น

......

เนี่ยฝานละสายตาจากภรรยาสาวแล้วออกไปข้างนอกบ้าน

ที่โรงแรมแบล็คโบว์ ซูฉี หวังปู้อี้คือหนึ่งในฮาเร็มที่อาศัยอยู่ที่นั่น

ไม่สิรวมถึงต้าจี่ด้วยผู้หญิงที่เปลี่ยนหน้าตาทุกเช้า แต่เนี่ยฝานยังไม่มีโอกาสได้จัดการกับเธอวันนี้เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ปล่อยให้ทั้งสองโลกดำเนินการทดลองเขาได้ใช้เวลาออกมาหาความสุข ก่อนจะผจญภัยในโลกของซอมบี้ต่อไป

“นายน้อยเนี่ยไม่คิดเลยว่าคุณจะมาหาฉันวันนี้” ต้าจี้เป็นผู้หญิงผมบลอนด์เมื่อเช้าเธออยู่ในชุดเดรสสีดำ ผิวขาวๆ ตัดรับกับเสื้อผ้า ดูน่ามองเป็นพิเศษ

“คิดถึงน่ะ” เนี่ยฝานนั่งลงก่อนจะตอบ“ผมรู้สึกว่าคลิปวิดีโอที่เธอเต้นมีมากแล้ว เป็นไปได้ไหมที่เราจะไปขั้นต่อไปกัน”

ต้าจี่หายใจเข้าลึกๆรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ยังแสร้งถามราวกับคนโง่

“นายน้อยเนี่ยหมายถึงอะไรเหรอคะ”

“ผมต้องการเซ็กส์ เธอให้ได้หรือเปล่าถ้าไม่ก็ออกไปจากที่นี่ซะ” ไม่รู้ว่าเพราะมีผู้หญิงจำนวนมากเกินไปหรือเปล่าเนี่ยฝานถึงได้ถามคำถามนี้ เมื่อเธอออกไปก็เท่ากับว่าลาขาดและเขาเองก็ไม่ต้องมาเสียเวลาด้วย

“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ...” ต้าจี่คร่ำครวญในใจเงียบๆในขณะที่ใบหน้ายังแสร้งยิ้มอยู่

“อย่าพูดให้ฉันตกใจสิคะนายน้อยเนี่ยตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญา มันไม่ใช่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ”

“การที่ผมต้องดูดอกไม้งามโดยไม่ทำอะไรเป็นเดือนเลยสำหรับผมแล้วมันเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดมาก จริงอยู่ที่ความสามารถของเธอพิเศษมากมันน่าหลงใหลสำหรับผู้ชายหลายๆ คน แต่หากผมไม่ได้เป็นเจ้าของงั้นจะเสียเงินไปเพื่ออะไร ถ้าไม่ยอมก็แค่เก็บข้าวของออกไปจากห้องของผม”

ต้าจี่ตื่นตกใจไม่คิดว่าเนี่ยฝานจะตัดสินใจเด็ดขาด เธอพยายามคิดหาคำพูดมาโน้มน้าวเขาแต่เหมือนว่าจะไม่ได้ผล อีกอย่างคือต้าจี่ไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะเก็บของออกไปจากที่นี่

เนี่ยฝานเดินออกไปก่อนโดยไม่รอเธอเก็บของเสร็จเห็นดังนั้นต้าจี่ก็ยิ่งกังวล

“เราจบกันแบบนี้จริงๆ เหรอ”ต้าจี่กัดริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายเมื่อนึกถึงความบริสุทธิ์ของตัวเองเธอยังต้องเลือกที่จะเดินออกไป

.......

เนี่ยฝานมานั่งที่ผับของพี่ชายโดยข้างกายของเขาคือซูฉี เพื่อนในมหาวิทยาลัยที่ขายตัวให้เพื่อเงิน

“วันนี้ลมอะไรหอบน้องชายมาถึงที่นี่ได้”

เนี่ยเซียวเข้ามากอดเนี่ยฝานก่อนจะหันไปทักทายซูฉี เขาไม่ได้ถามว่าเธอคือใคร แต่เดาๆว่าคงเป็นหนึ่งในบรรดาฮาเร็ม

“แค่มานั่งดื่มแก้เบื่อน่ะ”เนี่ยฝานตอบ โดยปกติเขาไม่ชอบดื่ม แต่เพราะหลังจากกลายเป็นบรรพบุรุษซอมบี้การกินอาหารปรกติแทบจะไม่ช่วยอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงอยากลองแอลกอฮอล์แรงๆเพื่อดับแรงปรารถนาในใจ

“งั้นเดี๋ยวพี่จะจัดโชว์เจ๋งๆ ให้”

เนี่ยฝานไม่ได้คัดค้านพี่ชายแค่นั่งดูหญิงสาวในร้านเต้นบนฟอร์เงียบๆ กับซูฉี

“นี่เหรอคือผับระดับไฮเอนด์มีเพียงไฮโซเท่านั้นที่สามารถเข้ามานั่งได้แม้ว่าฉันจะเสียตัวให้เนี่ยฝานเพื่อเงิน แต่เหมือนว่ามันจะดีกว่าที่คิดโลกแบบนี้สิถึงเหมาะกับคนอย่างฉัน” ซูฉีคิดในใจก่อนจะมองดูผู้หญิงเต้นบนเวทีด้วยความรังเกียจ “น่าสมเพชพวกผู้หญิงแบบนั้นคงคิดจะจับเนี่ยฝานสินะ แต่มันไม่ง่ายหรอก เขาเป็นของฉันและอีกไม่นานฉันก็จะตั้งครรภ์ลูกของเขา หลังจากนั้นทุกอย่างจะง่ายขึ้น”

เนี่ยฝานไม่รู้ว่าซูฉีคิดอะไรอยู่แต่ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเห็นหนึ่งในคนรู้จักที่เข้ามาในผับ

ซูฉีสังเกตเนี่ยฝานตลอดเมื่อเห็นสายตาของเขามองไปยังจุดๆ หนึ่ง เธอจึงได้หันไปมองตาม ก่อนจะอุทาน“นั่นมันเย่ซวนไม่ใช่เหรอ หลังจากไม่ได้เห็นหน้ากันมานานไม่คิดเลยว่าจะเจอเขาที่นี่”

“นายจะไม่เข้าไปทักทายเขาหน่อยหรออย่างน้อยก็เป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา” ซูฉีสะกิดแขนเนี่ยฝานหล่อนไม่รู้ว่าเย่ซวนตั้งใจฆ่าเนี่ยฝาน มิฉะนั้นคงไม่เอ่ยคำพูดแบบนี้ออกมา

“แน่นอนผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาไปไหนมา”

เนี่ยฝานลุกขึ้นยืนในสภาพถือแก้วเขาจำได้ว่าจากรายงานเย่ซวนพลัดตกลงไปในหุบเขา ไม่รู้ว่าเป็นหรือตายเพราะหลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวเกี่ยวกับเขาเลย แต่เหมือนว่ารัศมีตัวเอกยังทำงานอยู่ถึงได้อยู่รอดปลอดภัยไม่พิการจากการตกหน้าผาสูงชัน

ซูฉีหัวเราะคิกคักแล้วเดินไปกับเนี่ยฝาน

......

“ที่นี่ดูเสียงดัง ฉันไม่ชอบมันเลย”เย่ซวนบ่นกับหญิงสาวข้างๆ

เฉาจื่อตบไหล่เขา “ใจเย็นๆเราใช้เวลาไม่นานหรอก อีกเดี๋ยวเมื่อทางนั้นมา คุยธุระเสร็จเราก็จะกลับกันแล้ว”

เย่ซวนพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรเพิ่มหลังจากนั้นไม่นานคนที่เฉาจื่อกล่าวถึงเหมือนว่าจะมาแล้ว เขานั่งลงที่บาร์กับภรรยาก่อนจะสั่งเครื่องดื่มของตัวเอง แล้วหันไปมองหญิงสาว

“สวัสดีเฉาจื่อ ไม่เจอหน้ากันตั้งนานสบายดีนะ” คังฉีทักทายพร้อมกับภรรยา

“ก็เรื่อยๆ แหละ แล้วพวกนายสองคนล่ะเห็นว่าไปขุดสุสานไมใช่เหรอ แต่เหมือนว่าจะเสียคนไปมาก เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”เฉาจื่อถาม

หวางชิงตอบด้วยรอยยิ้มประชดประชัน“ไม่ราบรื่นเท่าไหร่นัก สถานที่แห่งนั้นเหมือนกับคุกที่ผ่านอาถรรพ์มันไม่ใช่ที่ที่เราควรไป แต่ถึงอย่างนั้นก็พอเก็บเกี่ยวได้อยู่”

เฉาจื่อหรี่ตาลงข้อมูลชิ้นนี้ค่อนข้างมีมูลค่าสูง หากนั่นทำให้หวางชิงได้ของสำคัญมาบางทีมันอาจจะเหลือบางอย่างที่ยังไม่ถูกขนย้าย

“ฉันขอดูของที่พวกเธอได้มาหน่อยสิรับรองว่าหากถูกใจ จะให้ราคาดี” เฉาจื่อลองเสนอราคา

“มันไม่ได้มีไว้ขายอีกอย่างหนึ่งมีคนจองแล้ว” คังฉีตอบแทนภรรยา

อาวุธแห่งกฎไม่ใช่สิ่งที่เอาไปฝากไว้กับใครก็ได้โดยเฉพาะขวาน มันสามารถฆ่าคนโดยไม่สนระยะทางได้ ซึ่งถือเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุด

ได้ยินอย่างนั้นเฉาจื่อก็ยิ่งอยากจะรู้ว่ามันคือสมบัติอะไรที่สองสามีภรรยาได้มาจากสุสานแต่ในเมื่อพวกเขาไม่อยากพูด เธอเองก็ไม่สามารถง้างปากได้

“ไม่เป็นไร เอาไว้อยากขายเมื่อไหร่ค่อยติดต่ออีกทีแล้วกัน” เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างคู่ค้า เฉาจื่อพยายามยิ้ม

“แน่นอน” หวางชิงพยักตอนนี้เธอไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน เพราะมีการสนับสนุนจากสกุลเนี่ยและตงเหรินแต่ถึงอย่างนั้นเธอยังต้องการซื้อขายข้อมูลเกี่ยวกับสุสานต่างๆ ที่ยังไม่ถูกค้นพบ

ระหว่างนั้นเองเนี่ยฝานเดินมาถึงทำให้คังฉีต้องเข้าไปทักทาย

“นั่นใครกัน”เย่ซวนขมวดคิ้วเมื่อเห็นเนี่ยฝาน เนื่องจากความทรงจำที่ขาดหายเขาจึงลืมใบหน้าของเพื่อนสนิทคนนี้

“นั่นคือนายน้อยเนี่ยสกุลอันดับหนึ่งของเมืองหยูโจว” เฉาจื่อตอบ ก่อนจะเสริมว่า“ฉันไม่รู้ว่าทำไมสองสามีภรรยานั่นไปทำอีท่าไหนถึงได้รับการสนับสนุนจากสกุลเนี่ยหากเรามีการสนับสนุนด้านเงินทุน การอัปเกรดอุปกรณ์ค้นหาสุสานก็คงไม่ใช่เรื่องยากน่าเสียดายที่เรามาช้าไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีโอกาส”

เย่ซวนแทบไม่ได้ยินคำพูดคนข้างๆเพราะภายในร่างกายของเขา ราวกับไฟฟ้ากำลังปะทุ