ตอนที่ 18 เทาเที่ย
วันนี้วันเดียวมีเื่ใมากมายเหลือเกิน หร่วนหยวนหยวนคิดว่าคงไม่ประหลาดใจอีกถ้าตอนนี้มีคนวิ่งมาบอกเธอว่าจริงๆเธอไม่ใช่มนุษย์ เธออาจจะยอมรับได้แบบงงๆ
“โห ดูท่าเธอจะรู้จักฉันนะเนี่ย” กู้ซิวหันมองสีหน้าของหร่วนหยวนหยวนแล้วกล่าวด้วยความรู้สึกสนใจ“ดูท่าว่าฉันไม่ต้องแนะนำตัวในสถานะมนุษย์แฮะ”
หร่วนหยวนหยวนไม่รู้จักกู้ซิวหันสิถึงจะแปลก ฟางอิงอิงเอาแต่พร่ำเพ้อเื่ของเขาให้เธอฟังทุกวันตามถนนใหญ่ด้านนอกทั่วทุกหนแห่งล้วนเป็ป้ายโฆษณาของเขา เขาเป็นักร้องที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบจะดังไปทั่วทั้งประเทศ ถนนสายหลักและทุกตรอกซอกซอยล้วนรู้จักเขาไม่เพียงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในหมู่วัยรุ่นแม้กระทั่งคุณลุงคุณป้าผู้สูงวัยจำนวนมากก็ยังรู้จักเขา แทบจะเรียกว่าระดับชาติ
กู้ซิวหัน คลี่ยิ้มบางๆ
ถึงความจริงจะเป็เช่นนี้ ดูสีหน้าของกู้ซิวหันที่มั่นใจว่า ‘คนทั้งโลกล้วนรู้จักฉัน’ หร่วนหยวนหยวนก็ไม่อยากให้เขาดีใจจนเหลิงมิหนำซ้ำเมื่อครู่กู้ซิวหันยังพยายาม ‘จะทำเซอร์ไพรส์เธอ’ ด้วยเหตุนี้เธอเลยแค่นหัวเราะแห้งๆ แล้วเอ่ยว่า “ต้องรู้จักอยู่แล้วที่สวนสาธารณะด้านล่างบ้านของฉัน พวกคุณลุงคุณป้าชอบเปิดเพลงคุณตอนเต้นที่ลานจัตุรัสเสียงมลพิษล้างสมองเป็พิเศษ…โอ๊ะ ไม่ใช่สิ ฉันจะพูดว่าทำให้คนประทับใจสุดๆฟังแล้วทรมานมากเลย”
กู้ซิวหันหน้าเขียวขึ้นเล็กน้อย ในฐานะที่เป็นักร้องยอดนิยม ย่อมไม่ปลื้มที่คุณลุงคุณป้าเอาเพลงไปเต้นบนลานจัตุรัสแน่ๆแต่ในฐานะที่เป็ไอดอลคนหนึ่ง เขาทำได้แค่ฝืนแค่นยิ้มบางออกมา “เหอะๆ…เป็เกียรติอย่างยิ่ง”
เยี่ยหรงเจินที่อยู่อีกด้านกระตุกมุมปากเหมือนกำลังยิ้ม
เสียงความเคลื่อนไหวของเยี่ยหรงเจินกับกู้ซิวหันเมื่อครู่ดังชัดมาก เป็ธรรมดาที่จะดึงดูดความสนใจคนอื่นพ่อบ้านที่กำลังสะสางธุระอย่างอื่นก็รีบร้อนเข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อมาตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเห็นกู้ซิวหัน เขาก็ชะงักไป จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อม “คุณชายกู้ที่แท้ก็คุณชายมานี่เอง”
“ลุงพ่อบ้าน” เห็นได้ชัดว่ากู้ซิวหันคุ้นเคยกับพ่อบ้านเป็อย่างดีเขาทักทายพ่อบ้านไปตามประสา “ไม่เจอกันนาน ดูเหมือนลุงจะสดชื่นขึ้นนะ”
ลุงพ่อบ้านคลี่ยิ้มบางอย่างมืออาชีพให้กู้ซิวหันจากนั้นก็ถามอย่างพินอบพิเทา “คุณชายกู้รับประทานอาหารกลางวันมาหรือยังครับ้าให้ผมสั่งห้องครัวเตรียมอาหารกลางวันให้คุณชายไหมครับ”
“ไม่ต้องไปสนเขาหรอก” ไม่รอให้กู้ซิวหันตอบเยี่ยหรงเจินพลันเอ่ยปากขึ้นอย่างเ็า “ลุงพ่อบ้านไปทำงานต่อเถอะ”
กู้ซิวหันถลึงตาใส่เยี่ยหรงเจินด้วยความไม่พอใจทันที “เ้าห้านายทำกับพี่ชายอย่างนี้เหรอ นี่ฉันยังเป็พี่ชายแท้ๆ ของนายอยู่หรือเปล่า”
เยี่ยหรงเจินไม่ได้ใส่ใจการยียวนไร้เหตุผลของกู้ซิวหันพูดกับพ่อบ้านโดยตรง “ลุงพ่อบ้าน ลุงไปก่อนเถอะ”
พ่อบ้านเหลือบมองกู้ซิวหันสลับกับมองเยี่ยหรงเจินอันที่จริงเขาเป็พ่อบ้านของเยี่ยหรงเจิน เป็ธรรมดาที่ต้องฟังคำสั่งของเ้านายหลังจากที่หันไปผงกศีรษะเล็กน้อยให้กับไม่กี่คน เขาก็ถอยออกไป
หลังจากพ่อบ้านเดินไปแล้ว เ้าลาบราดอร์เห็นหร่วนหยวนหยวนไม่เล่นกับมันก็เลยคาบของเล่นสุนัขไปหากู้ซิวหัน ถึงเมื่อกี้เขาจะทำให้เ้าลาบราดอร์ล้มกลิ้งไปไกลแต่ดูเหมือนมันจะไม่เจ็บแค้นแม้แต่น้อย
“ช่างเป็ลูกชายที่ว่านอนสอนง่ายจริงๆ พ่อจะเล่นกับหนูเอง”กู้ซิวหันย่อตัวนั่งยอง ขยี้หัวเ้าลาบราดอร์
หร่วนหยวนหยวนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเยี่ยหรงเจิน พ่อของมันอยู่นี่ต่างหากล่ะกู้ซิวหันแย่งลูกชายโจ่งแจ้งแบบนี้จะดีเหรอ
เยี่ยหรงเจินเหมือนจะเดาความคิดของหร่วนหยวนหยวนได้ เขาพูดน้ำเสียงเ็า“ลูกชายเดิมทีก็คือสุนัขที่เขาเก็บกลับมา เพียงแต่เขาเลี้ยงสัตว์ไม่รอดเพราะฉะนั้นถึงส่งมาให้ผมที่นี่”
หร่วนหยวนหยวนเงียบไปชั่วขณะ เอ่ยปากพูด “คุณไม่คิดว่าคุณมีเื่ต้องอธิบายให้ฉันฟังก่อนเหรอคะ”
“คุณอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ” เยี่ยหรงเจินเอ่ยเสียงเรียบ “…แต่ผมอาจจะไม่ตอบคุณ”
“คุณ…เป็เทาเที่ยจริงๆเหรอคะ”
เยี่ยหรงเจินพยักหน้าน้อยๆ “ร่างจริงของผมคือเทาเที่ย”
เขาเหลือบมองหร่วนหยวนหยวน กล่าวเสริมขึ้น “วางใจเถอะผมไม่ได้กินคนมานานมากแล้ว”
…ไม่ได้กินคนมานานมากแล้วเหรออย่างนั้นคือเมื่อก่อนกินคนใช่ไหม
“เดิมทีบนโลกใบก็มีสิ่งมีชีวิตในเทพนิยายอยู่จริงๆ ด้วย…” หร่วนหยวนหยวนพึมพำ
เยี่ยหรงเจินหัวเราะทันที “มีอยู่แล้วสิ ทั้งยังมีเยอะมากบางทีคุณอาจจะเคยพบมาก่อนแต่คุณไม่รู้ พวกมันกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลกตามถนนและตรอกซอกซอยในเมืองนี้ก็เช่นกัน”
หร่วนหยวนหยวนสูดหายใจลึก “นอกจากพวกคุณแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตพวกนี้อีกเยอะเลยเหรอคะ”นึกไม่ถึงว่าโลกใบจะมีสิ่งมีชีวิตที่เป็อันตรายเยอะขนาดนี้! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
เยี่ยหรงเจินพยักหน้า “แต่คุณวางใจได้ ในหมู่พวกเรามีข้อกำหนดมากมายที่ปฏิบัติกันมาอย่างยาวนานอาทิห้ามเปิดเผยตัวตนของเราตุ่์ ห้ามฆ่ากันเอง ห้ามทำร้ายมนุษย์ แต่หากมีคนทำร้ายมนุษย์นั่นก็หมายความว่าเขาเผยการมีตัวตนของพวกเราและพวกเราก็ไม่จำเป็ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดที่ว่า ‘ห้ามฆ่ากันเอง’ นี้กับเขา”
หร่วนหยวนหยวนฟังแล้วก็ตกตะลึงไป สิ่งมีชีวิตในเทพนิยายเ่าั้ ฟังดูแล้วไม่เพียงมีสังคมของตัวเองแต่เหมือนจะมีกฎระเบียบสังคมด้วย น่าเหลือเชื่อจริงๆ!
พอนึกถึงว่าเมื่อก่อนเธออาจจะเคยเจอสัตว์ประหลาดพวกนั้น เธอก็ไม่ได้รู้สึกหวาดผวาขึ้นมา…ลึกๆ แล้วยังน่าเร้าใจและน่าตื่นเต้นอยู่บ้าง
“คำถามสุดท้าย ทำไมคุณถึงตามหาฉัน” หร่วนหยวนหยวนข่มอารมณ์ที่ร้อนรุ่มขึ้นมาหน่อยๆให้สงบ “เพียงแค่เพราะคุณเคยดูฉันทำสตรีม เลยอยากกินอาหารที่ฉันทำมากอย่างนั้นเหรอคะ”
เยี่ยหรงเจินชำเลืองมองหร่วนหยวนหยวน จากนั้นก็กล่าวว่า “ข้อนี้ผมตอบไม่ได้”
หร่วนหยวนหยวนตกตะลึง
“หรือจะพูดว่า ตอนนี้ผมยังบอกคุณไม่ได้”เยี่ยหรงเจินสบตาหร่วนหยวนหยวนตรงๆ “แต่คุณเชื่อผมได้ ผมไม่มีทางทำร้ายคุณแน่นอน”
หร่วนหยวนหยวนกัดริมฝีปาก ถ้าเยี่ยหรงเจินแค่ตอบอย่างขอไปที เธอคงสงสัย แต่เขาจริงใจกับเธอเธอจึงอยากเชื่อใจเขาขึ้นมา
เยี่ยหรงเจินเอ่ยเบาๆ “เชื่อผม ผมไม่มีวันทำร้ายคุณ”
หร่วนหยวนหยวนอยากถามว่าทำไม แต่เยี่ยหรงเจินกลับเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเขามองกู้ซิวหันอย่างเ็าออกปากไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญ “พี่ควรไปได้แล้ว”
“นี่นายทำกับพี่ใหญ่แบบนี้เหรอ พี่ใหญ่ปวดใจมากนะ”กู้ซิวหันทอดถอนใจพูดขึ้น
“ตอนนี้พี่ควรไปถ่ายโฆษณา ถ้าพี่ยังไม่ไปอีก ระวังเอเจนซี่จะฉีกพี่เป็ชิ้นๆ” เยี่ยหรงเจินเสียงเย็น
กู้ซิวหันดีอกดีใจทันที “เ้าห้า นายเป็ห่วงพี่ใหญ่อย่างที่คิดจริงๆ! ไม่นึกว่านายจะรู้ว่าวันนี้ฉันถ่ายโฆษณาด้วย!”
“เพราะผลิตภัณฑ์ที่พี่โปรโมตเป็ของเยี่ยซื่อกรุ๊ป”
กู้ซิวหันพูดด้วยความกระอักกระอ่วน “งั้นเหรอ”
“ดังนั้น พี่ไปได้แล้ว”
หร่วนหยวนหยวนเปิดปากพูดทันที “ฉันเองก็ควรไปด้วยแล้วเหมือนกัน”
กู้ซิวหันชำเลืองมองหร่วนหยวนหยวน ยิ้มตาหยีแล้วกล่าว “อย่างนั้นฉันขับรถไปส่งเธอเอง”เขาไม่ได้ใช้ร่างับินมาแน่นอน ทำแบบนั้นไม่ใช่ว่าเขารอให้เป็ข่าวใหญ่เหรอ
เขาชำเลืองมองเยี่ยหรงเจินไปทีหนึ่ง “วางใจเถอะฉันไม่ทำอะไรเชฟสาวของนายหรอก ก็แค่ส่งเธอกลับบ้านเท่านั้น”
เยี่ยหรงเจินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วมองหร่วนหยวนหยวน แต่เธอไม่ได้สนใจว่าใครจะส่งเธอกลับไปจึงพยักหน้า
กู้ซิวหันขับรถไปส่งหร่วนหยวนหยวนกลับบ้าน แต่ที่แปลกก็คือ ตลอดทางเขาเงียบมากไม่รู้สึกถึงความร่าเริงพูดจาหยอกล้อแบบเมื่อกี้เลย
หลังจากถึงบ้านของหร่วนหยวนหยวน เธอเตรียมจะหันไปขอบคุณเขา ทว่าเพิ่งจะได้เปิดปากกู้ซิวหันกลับพูดขัดขึ้นมา
“เป็พันปีแล้วที่เ้าห้าไม่ยอมกินอะไรเลย…”
กู้ซิวหันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “หนึ่งพันปีเต็มๆ ไม่แตะน้ำสักหยดต่อให้เป็เทาเที่ยหนึ่งในสัตว์ดุร้ายทั้งสี่ หากไม่ยอมกินอะไรสักอย่าง ช้าหรือเร็วก็ต้องหิวตายฟังดูตลกดีใช่ไหม ไม่คิดว่าบทสรุปของเทาเที่ยที่น่าเกรงขามคือการหิวตาย…”
“แต่ตอนที่พวกเราคิดว่าเขาจะอ่อนแอลงและตายไป เธอก็ปรากฏตัวขึ้นมา”
“เธอรักษาโรคเบื่ออาหารที่เป็มานับพันปีของเขาได้…”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/Z212c5-ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก-?r=search_article
23K
![หลิวอี้จอมกระบี่ [Another God !? : Swords]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1623320433_62111236.webp)
