ใต้แสงเมืองที่ไม่มีเธอ Under the City Lights (จบบริบูรณ์)

“สะพานบางแห่งไม่ได้เชื่อมเมือง แต่เชื่อมอดีตกับความลับที่เราพยายามหนี”

หลังจากเห็นเธอขึ้นรถเมล์แล้ว แทจุนยืนอยู่ใต้ป้ายพักหนึ่ง

ลมเย็นพัดกลิ่นแม่น้ำฮันเข้ามา เขารู้ตัวดีว่าคืนนี้เขาไม่มีวันหลับลงง่าย ๆ

สิ่งที่ชเวยุนอาพูดใส่เธอ… ทำให้เขานิ่งมาตลอดทั้งวัน

เขาตัดสินใจเดินไปแม่น้ำ เพราะนั่นคือที่เดียวที่ทำให้เขาคิดได้ชัดเจน

ในร้านไฟสลัว มีเพียงสองโต๊ะที่ไม่ว่าง เสียงเพลงแจ๊ซเบา ๆ คล้ายกลบความหนาวของลมที่พัดผ่านกระจก

โต๊ะริมหน้าต่าง เธอนั่งรออยู่แล้ว — ชเวยุนอา

ตอนนี้ไม่เหลือภาพของหัวหน้าแผนกเคร่งขรึม มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนแบกอะไรไว้เต็มอก

ไม่นาน ชายในสูทดำก็ก้าวเข้ามา

ใบหน้าคมเข้ม สายตาเรียบเฉียบ — ยูอินซอก

“ขอโทษที่สาย” เขานั่งลงอย่างคุ้นเคย

ยุนอาหมุนแก้วไวน์ในมือ “ไม่เป็๲ไร ฉันชินกับการรออยู่แล้ว”

“คุณเรียกผมมาเพราะมีเ๹ื่๪๫จะเคลียร์ใจ หรือเพราะอยากสร้างแผลใหม่ให้ใครบางคน” อินซอกถามขณะรินไวน์ให้ตัวเอง

ยุนอาเงยหน้าขึ้น ดวงตาหม่น “ฉันไม่ได้อยากล้างแค้น… แต่ฉันอยากให้เขารู้ว่า ทุกการเลือก มีผลที่ต้องรับผิดชอบ”

“เขา—หมายถึงคังแทจุน?”

“…ใช่”

อินซอกหัวเราะอย่างรู้ทัน “ผมก็เหมือนคุณ เคยร่วมสร้างความฝันกับเขา จุดเริ่มต้นเรากับเขาเหมือนกัน แต่สุดท้ายผมกลับถูกตัดทิ้งแบบไม่ทันตั้งตัว”

ยุนอาหลุบตาลง “งั้นเราก็มีจุดยืนเดียวกัน”

ไฟสะพานสะท้อนบนกระจกบานใหญ่ ด้านหลังเป็๞เงาของพวกเขาซ้อนกันอย่างบิดเบี้ยว เหมือนอดีตที่ยังไม่ยอมหายไปไหน

บรรยากาศในออฟฟิศเหมือนมีหมอกปกคลุม แม้แสงแดดจะส่องเข้ามาเต็มกระจกตึก

เสียงพนักงานหลายคนพูดกันเบา ๆ หน้าเครื่องชงกาแฟ

“เห็นข่าวหรือยัง โครงการคู่แข่งเปิดตัวแล้วนะ”

“ชื่อ Y Project นั่นแหละ แบบโครงสร้างคล้าย KJ เกือบทุกจุด”

“ใครปล่อยข้อมูลกันแน่…”

มินอาเดินผ่าน แต่รีบหลบสายตาคนอื่น เพราะเธอรู้ดีว่ามองหน้าใครไม่ออกในสภาพนี้

ในห้องทำงานของแทจุน

จีฮุนวางแฟ้มหนาลงอย่างระมัดระวัง

“ผมเช็กระบบไอทีทั้งบริษัทแล้วครับ ไม่มีการเจาะจากภายนอก”

แทจุนหรี่ตา “แล้วแบบแปลนหลุดได้ยังไง”

จีฮุนเปิดแฟ้มหน้าสุดท้าย เผยรายชื่อผู้ใช้ และข้อมูลเวลาเข้าระบบ

“ไฟล์ถูกดึงออกไป… จากเครื่องของหัวหน้าแผนกชเวยุนอาโดยตรงครับ”

บรรยากาศเงียบสนิท

น้ำเสียงของแทจุนเรียบ แต่ความเจ็บในแววตาชัดเกินปิด

“เธอทำแบบนี้… ไปเพื่ออะไร”

จีฮุนถามเบา ๆ “จะให้ผมจัดการเลยไหมครับ”

แทจุนพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “จัดการให้เรียบร้อย แต่ต้องไม่มีใครเจ็บ… ไม่ว่าจะเป็๲พนักงาน หรือชื่อเสียงบริษัท”

“รับทราบครับ”

เมื่ออยู่ลำพัง แทจุนยืนมองเมืองผ่านกระจกกว้าง

ลมหายใจของเขาหนักราวกับแบกทุกอย่างไว้บนบ่า

เงาของเขาบนกระจกดูเหมือนคนที่ไม่ได้หนีอดีตได้อย่างที่คิด

ฝนโปรยลงมาอีกครั้งหลังบ่ายสามเหมือนตั้งใจจะทดสอบหัวใจของใครบางคน

มินอาเดินขึ้นสะพานด้วยจังหวะเร็ว เธออยากกลับบ้านเร็วที่สุด แต่ยิ่งเดิน ใจยิ่งเต้นแรงเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คลาย

เธอเลี้ยวลงบันไดไปใต้สะพานเพื่อหลบลม

และนั่นเอง… ภาพตรงหน้าทำให้เธอยืนนิ่งเหมือนถูกจับตรึงไว้

ชเวยุนอา

นั่งอยู่กับชายแปลกหน้า — ยูอินซอก

ทั้งสองนั่งใกล้กันจนแทบไม่ต้องเดา

พวกเขากำลังคุยเ๱ื่๵๹สำคัญ

เป็๞บรรยากาศที่ไม่ใช่แค่ธุรกิจ

แต่เหมือนมี “รอยแผลร่วมกัน” ผูกทั้งคู่ไว้

อินซอกพูดอะไรบางอย่าง เธอไม่รู้ แต่เห็นยุนอยิ้มจาง ๆ

ยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นในออฟฟิศ

ยิ้มที่เหมือนซ่อนความเจ็บมากกว่าความดีใจ

มินอาใจเต้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง

จู่ ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบก็วิ่งขึ้นมาที่อก

ไม่ใช่ความหึง

แต่เป็๞ความกลัว

กลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนใต้ร่ม…

อาจไม่ใช่สิ่งที่เธอมีสิทธิ์จะเชื่อ

กลัวว่ายุนอาอาจพูดความจริง —

“แสงที่ส่องมาจากที่สูง… บางทีก็เผาได้”

เม็ดฝนเริ่มตกหนักกว่าเดิม เธอยกมือปิดปากตัวเองเพราะใจสั่นจนควบคุมไม่อยู่

มินอากำลังจะหมุนตัวเดินหนี แต่สายตาของอินซอกเหลือบขึ้นมาพอดี

ชายหนุ่มยิ้มแบบคนที่ตั้งใจให้เธอเห็นทั้งหมด

รอยยิ้มเย็น… แต่เหมือนบอกว่า “ยินดีต้อนรับสู่เกมที่ไม่ควรเดินเข้ามา”

ยุนอาหันมา เห็นมินอายืนอยู่

สายตานิ่ง ราวกับมองทะลุความรู้สึกทั้งหมดของเธอ

ไม่มีคำพูด

แต่บรรยากาศบอกทุกอย่างว่า

นี่ไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹งาน

มันคือเ๹ื่๪๫หัวใจ

เ๱ื่๵๹อดีต

และเ๹ื่๪๫ที่จะลากทุกคนลงไปในเงาของมัน

เธอออกจากใต้สะพานอย่างรีบเร่ง หัวใจสั่นจนเหมือนถูกบีบ

ฝนหนาเข้ามาที่ใบหน้า

ลมปะทะหน้าอกจนหายใจไม่ทั่ว

เมื่อถึงป้ายรถเมล์ โทรศัพท์สั่น

ข้อความจากแทจุน:

“ถึงบ้านหรือยัง”

มินอามองข้อความนั้น น้ำฝนไหลลงแก้ม แต่เธอไม่รู้ว่าความเย็นที่รู้สึกมากกว่าฝน คือความเจ็บในใจหรือเปล่า

เธอตอบกลับสั้น ๆ

“ยังค่ะ”

แทจุนพิมพ์กลับแทบจะทันที

“รอที่เดิม เดี๋ยวผมไปรับ”

เธอรีบตอบ

“ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันกลับเองได้”

ประมาณสามวินาที มีเพียงจุดสามจุดขึ้นมา “…”

ก่อนที่เขาจะเงียบไป

มินอาเก็บโทรศัพท์ สูดลมลึก

เธอไม่พร้อมเจอเขาในสภาพหัวใจที่สั่นไหวแบบนี้

ไม่พร้อมตอบคำถามที่เขายังไม่ได้ถาม

ไม่พร้อมบอกว่าเธอเห็นอะไรใต้สะพานนั้น

เธอเงยหน้ามองสะพานมุนจาที่ส่องแสงเป็๞เส้นยาวบนผืนน้ำ

ระหว่างแสงกับเงา… มีความจริงบางอย่างกำลังค่อย ๆ เผยตัว

และเธอรู้ดีว่า

พรุ่งนี้จะเป็๲วันที่ยากที่สุด๻ั้๹แ๻่เข้ามาทำงานที่ KJ Group

เพราะมันจะนำไปสู่เหตุการณ์ทั้งหมดในตอนที่ 8

วันที่โลกทั้งใบไม่เชื่อเธอ

แต่เขาคนเดียว… ยืนข้างเธอท่ามกลางฝน