บ่ายวันพฤหัสบดีที่อากาศอบอ้าว แสงแดดจัดจ้าส่องสว่างไปทั่วสนามหญ้ากว้างขวางของสนามสอบมหาวิทยาลัย
ผมนั่งอยู่ในรถยนต์ SUV คันหรูที่จอดอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ เครื่องยนต์และเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเงียบเชียบ มือข้างหนึ่งถือไอแพดตรวจรายงานผลประกอบการไตรมาสที่สองของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่ของครอบครัวอย่าง ‘เกริกเกียรติ พร็อพเพอร์ตี้ กรุ๊ป’ ตัวผมเองในฐานะประธานเ้าหน้าที่บริหารฝ่ายการตลาด (CMO) ยังคงต้องตรวจเซ็นอนุมัติโครงการคอนโดมิเนียมระดับหรูหราแห่งใหม่ย่านทองหล่อผ่านระบบออนไลน์เป็ระยะ แม้จะอยู่ใน่ 'ลางานกะทันหัน' เพื่อมารับบทพี่เลี้ยงติวหนังสือให้ลูกสะใภ้ของตระกูลก็ตาม
เมื่อเช้าคุณแม่ของผม (คุณหญิงวิไลลักษณ์) เพิ่งส่งข้อความไลน์มาล้อเลียนเื่ที่ผมยอมทิ้งเก้าอี้ผู้บริหารร้อยล้านมานั่งเป็พี่เลี้ยงให้เด็กดื้อ
“ตาไมค์... คณะกรรมการบอร์ดเริ่มถามหาตัวแกแล้วนะ ลาติวหนังสือสองเดือนนี่คิดจะพาลูกสะใภ้แม่เข้าบริษัทเลยหรือเปล่า? แต่งงานวันไหนก็บอกแม่เนิ่นๆ นะ จะได้เตรียมชุดรอ”
ผมอมยิ้มและส่งข้อความตอบกลับไปสั้นๆ
“พรุ่งนี้น้องสอบวันสุดท้ายแล้วครับแม่ หลังประกาศผลสอบเมื่อไหร่ ผมจะพาน้องเข้าไปไหว้แม่เป็ทางการแน่นอนครับเตรียมสินสอดไว้ได้เลย”
สายตาของผมละไปจากหน้าจอผลกำไรและกราฟสถิติตัวเลขเพื่อจับจ้องไปยังทิศทางของตึกสอบคณิตศาสตร์และเคมีอยู่ตลอดเวลา ความจริงตัวเลขรายได้หลายพันล้านของบริษัทในตอนนี้มันกลับไม่มีความหมายหรือน่าดึงดูดใจเท่ากับใบหน้าหวานของเด็กดื้อวัยสิบแปดปีที่กำลังนั่งต่อสู้กับโจทย์ข้อสอบในห้องสอบแอร์เย็นเฉียบชั้นบนนั้นเลยแม้แต่น้อย
ผมแอบรู้สึกขัดใจเล็กน้อยในใจที่พละกำลัง เงินทอง หรืออำนาจล้นมือที่ผมมี ไม่อาจจะช่วยแบ่งเบาภาระในห้องสอบของน้องได้เลย หากเป็เื่อื่นในโลก... ผมสามารถกว้านซื้อสินค้าหรูหราทุกอย่างที่น้องปรารถนามาประเคนให้ ยอมเช่าเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพาไปพักผ่อน หรือแม้แต่ใช้อิทธิพลอำนาจเคลียร์อุปสรรคทุกอย่างในวิถีธุรกิจได้ชั่วพริบตา
ทว่าสนามรบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้... ลูกคลื่นต้องเผชิญหน้าและเอาชนะมันด้วยสองมือและหนึ่งสมองของน้องเอง นั่นยิ่งทำให้ผมทึ่งและยอมรับนับถือในความอุตสาหะพยายามของน้องอย่างสุดซึ้ง
ถ้อยย้อนกลับไปมองอดีตเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนที่ผมสบตากับเด็กน้อยผิวขาวชุดนักเรียนตัวโคร่งในงานประมูลการกุศลวันนั้น หัวใจของผมก็ยอมจำนนให้น้องั้แ่วินาทีแรก ผมใช้เวลาสามปีเต็มในการเฝ้ารอคอยให้น้องเติบโตขึ้นอย่างใจเย็น ไม่เคยคิดจะก้าวล้ำเส้นหรือทำให้สับสน จนกระทั่งสบโอกาสที่ป๊าของน้องแจ้งความประสงค์ว่าอยากได้ติวเตอร์มาติวเข้มและดูแลความปลอดภัย ผมตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดทบทวนแม้แต่วินาทีเดียว ผมยอมใช้เวลาหลายสัปดาห์ในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อจัดหาหลักสูตรการติว คัดสรรข้อสอบเก่า และออกแบบระบบเรียนรู้ที่เข้ากับบุคลิกดื้อรั้นปากแข็งของน้องโดยเฉพาะ ทั้งหมดก็เพื่อให้แน่ใจว่าน้องจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างสง่างามและมีผมเคียงข้างตลอดไป
ผมคิดทบทวนย้อนหลังถึงวันแรกที่ก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ของน้อง ลูกคลื่นในวันนั้นเป็เพียงกระต่ายน้อยดื้อเงียบ เอาแต่ใจ ปากคอเราะร้าย และงอแงทุกครั้งยามที่ถูกจำกัดเื่การเงิน น้องดูบอบบางใสซื่อจนผมแทบไม่เชื่อว่าน้องจะทนความยากลำหม่นของชีวิตมัธยมปลาย่โค้งสุดท้ายได้ ทว่าความพยายามอย่างเอาเป็เอาตายและการต่อสู้ของน้องตลอดสัปดาห์สอบที่ผ่านมาทำให้ผมทึ่งและรู้สึกภาคภูมิใจในตัวน้องอย่างท่วมท้น
น้องเติบโตขึ้นมากจริงๆ ไม่ใช่แค่เื่ของการเรียนรู้และระดับสติปัญญา แต่เป็ทัศนคติที่มีต่ออนาคตของตัวเอง ความมีวินัย ความอดทน และความมุ่งมั่นแน่วแน่ที่ฉายชัดเจนในแววตาคู่สวยคู่นั้น
และสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมฟูฟ่องที่สุดคือการที่รู้ว่า... แรงผลักดันและพลังขับเคลื่อนในการอ่านหนังสือสอบยามค่ำคืนของน้อง ทั้งหมดนั้นส่วนหนึ่งมีตัวผมรวมอยู่ในนั้นด้วย
ผมวางไอแพดลงบนตัก เอนหลังพิงเบาะหนังแท้หลับตาสะท้อนคิดถึงอนาคตที่กำลังร่วมสร้างกับลูกคลื่น เพนต์เฮาส์หรูชั้น 35 ย่านสุขุมวิทที่ผมแอบซื้อไว้ได้รับการออกแบบตกแต่งภายในเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว ผมจงใจเลือกใช้สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ใช้โทนสีพาสเทลอ่อนโยนซึ่งเป็โทนสีโปรดของน้อง ห้องนอนใหญ่มีกระจกใสบานสูงจรดเพดานที่มองออกไปเห็นวิวตึกระฟ้าและแสงสียามค่ำคืนของกรุงเทพฯ สระว่ายน้ำส่วนตัวบนระเบียงกว้าง และห้องครัวที่ครบครันไปด้วยเครื่องใช้ที่ผมเตรียมไว้เพื่อปรุงอาหารอร่อยๆ ให้คนรักทานทุกมื้อ
ผมอยากให้พื้นที่แห่งนั้นเป็โลกส่วนตัวของเราสองคนอย่างแท้จริง เป็ที่ที่ลูกคลื่นสามารถติวบทเรียนระดับมหาวิทยาลัยได้อย่างผ่อนคลาย ปราศจากความกังวลและสิ่งรบกวนใดๆ โดยมีผมคอยโอบกอด คอยรัก และสนับสนุนทางการเงินทุกอย่างเพื่อให้น้องได้เดินตามความฝันของตนอย่างเต็มที่
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวสั่นครืดคราด หน้าจอขึ้นชื่อของป๊าลูกคลื่นที่โทรข้ามทวีปมาจากสวิตเซอร์แลนด์ ผมกดรับสายทันที
"ว่าไงไมค์... พรุ่งนี้วันสุดท้ายของการสอบแล้วใช่ไหม? ลูกคลื่นเป็ยังไงบ้างล่ะ?"
น้ำเสียงของป๊าเต็มไปด้วยความห่วงใยระคนคาดหวัง
"สวัสดีครับป๊า... ทุกอย่างเรียบร้อยดีมากครับ ลูกคลื่นทำข้อสอบได้อย่างราบรื่น คะแนนสะสมจำลองและอารมณ์ของน้องมั่นคงดีมากครับ ผมมั่นใจว่าวันพรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายเสร็จสิ้น น้องจะก้าวผ่านมันไปได้อย่างราบรื่นแน่นอนครับ วันนี้น้องสอบวิชาเคมีกับแปลภาษาอังกฤษ คาดว่าน่าจะเก็บคะแนนเต็มได้ไม่ยากครับป๊า"
ผมรายงานผลด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
"ฮ่าๆๆ! ดีมาก! มีแกคอยคุมนี่ป๊าเบาใจไปเยอะเลย ม้าเค้าเตรียมเหมาซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมและเสื้อผ้าจากเจนีวาไว้รอรับขวัญและฉลองเรียนจบเรียบร้อยแล้วล่ะ ฝากแกดูแลน้อง คืนนี้ก็ห้ามเคี่ยวเข็ญน้องหนักเกินไปล่ะ พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้ว"
ป๊าแซวอย่างอารมณ์ดี
"ไม่เคี่ยวเข็ญแน่นอนครับป๊า... ผมมีรางวัลใหญ่เตรียมไว้รอฉลองให้น้องวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้วครับ"
ผมตอบอมยิ้มกึ่งล้อเลียน แววตาคมฉายประกายเ้าเล่ห์ดุจหมาป่า
หลังจากวางสายไม่นานนัก ประตูอาคารสอบเปิดออก ฝูงชนนักเรียนทยอยเดินเบียดเสียดกันออกมา ผมรีบเปิดประตูรถก้าวลงไปยืนรอข้างตัวรถ ร่างสูงใหญ่ของผมทำให้ลูกคลื่นที่ก้าวเดินไหล่ตกหน้าตาเหนื่อยล้าออกจากตึกมองเห็นได้ทันที ใบหน้าหวานซีดเผือดจากการทำข้อสอบอันยากเย็นสะกดความคิดวิเคราะห์ ทว่าทันทีที่เห็นหน้าผม รอยยิ้มหวานเชื่อมสดใสก็พุ่งพรายประดับดวงหน้างาม น้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินก้าวเข้ามาหาผมเปิดประตูขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับทันที
ผมขยับตัวตามขึ้นมาปิดประตูรถเย็นฉ่ำ สังเกตเห็นไหล่บางล้าจนทรุดตัวพิงเบาะ ผมโน้มตัวเข้าไปประคองหัวทุยของน้องให้เอนลงซบลงกับไหล่แกร่งของผมอย่างอ่อนโยนลูบแก้มใสช้าๆ
"เหนื่อยมากไหมครับคนดี? วันนี้ข้อสอบเคมียากมากเลยเหรอ?"
ผมถามกระซิบน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
ลูกคลื่นพยักหน้าเบาๆ ซบหน้าเข้าหาซอกคออุ่นของผมกอดเอวสอบของผมไว้แน่นพึมพำอู้อี้
"ยากมากเลยครับพี่ไมค์... แต่... แต่ผมทำได้นะ ข้อเขียนแปลภาษาอังกฤษผมก็แปลได้ถูกต้องตามสูตรที่พี่สอนเป๊ะเลย มีนาคิส (นามสมมุติเพื่อนที่เรียนเก่ง) บ่นอุบอิบว่าแปลไม่ทัน แต่ผมทำเสร็จก่อนเวลาตั้งสิบนาทีแน่ะ ผมพยายามคิดเลขและแปลสุดฝีมือเลยครับ..."
"เก่งที่สุดเลยครับเด็กดีของพี่..."
ผมก้มลงจูบขมับของน้องเน้นๆ เพื่อชื่นชมให้กำลังใจ
"ที่ผมตั้งใจขนาดนี้... ก็เพราะผมอยากย้ายไปอยู่เพนต์เฮาส์กับพี่ไมค์ไวๆ ไงครับ..."
น้องเงยหน้าสบดวงตาสีเทาเข้มของผม แก้มหวานขึ้นสีแดงระเรื่อสั่นไหวน้ำเสียงสั่นน้อยๆ แฝงความหมายลึกซึ้ง
"ผมอยากให้ป๊ากับม้าภูมิใจ... และผมอยากสร้างอนาคตที่มีแค่เราสองคนร่วมกับพี่ไมค์จริงๆ นะครับ ห้ามพี่เลี้ยงคนร้ายกาจทิ้งผมไปไหนเด็ดขาดเลยนะ"
คำสารภาพแสนน่ารักจากก้นบึ้งของหัวใจน้องทำเอาหน้าอกซ้ายของผมสั่นสะท้านไปด้วยความสุขจนพูดไม่ออก ผมรวบร่างกะทัดรัดเข้ามาสวมกอดไว้แน่นกอดจูบไซ้แก้มและหน้าผากมนซ้ำๆ ประหนึ่ง้ายืนยันความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูอย่างสุดซึ้งในอก
"พี่ไม่มีวันทิ้งหนูไปไหนหรอกครับคนดี อนาคตของเราสองคนพี่จะคอยปกป้อง คอยดูแล และสร้างมันขึ้นมาด้วยความรักทั้งหมดที่พี่มีต่อเราชั่วชีวิตเลยครับ เชื่อมั่นในตัวพี่นะ"
"เย็นนี้ผมอยากทานสปาเกตตีคาโบนาร่าฝีมือพี่จังครับ... ใส่ชีสเยอะๆ กับเบคอนกรอบๆ ด้วยนะ"
น้องอ้อนขอเบาๆ
"ได้สิครับคนดี เดี๋ยวพี่ปรุงให้สุดฝีมือเลย แต่ทานเสร็จต้องรีบขึ้นไปนอนพักผ่อนทันทีนะ พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายเราต้องพร้อมที่สุด"
ผมกระซิบตอบยิ้มอบอุ่นขับเคลื่อนรถมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์
ความตึงล้าและเหน็ดเหนื่อยของวันพฤหัสบดีละลายหายหมดสิ้นหลงเหลือเพียงสัญญาความรักแสนหวานและมั่นคงของหัวใจสองดวงที่ผูกสมัครรักใคร่เคียงคู่สู้สู่อนาตคร่วมกันตลอดกาลในโลกสีชมพูที่มีแค่เราสองคน มันช่างอบอุ่นและมีค่าเหลือเกินสำหรับพวกเราสองคนในหนทางชีวิตก้าวนี้ และมันจะเป็จุดเริ่มต้นของอนาคตแสนวิเศษชั่วนิรันดร์
54K
