รถแท็กซี่ยังไม่ทันจอดดีด้วยซ้ำฉีซิ่วหยวนก็โยนธนบัตรลงตรงที่นั่งผู้โดยสารแล้วก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที
ด้านหน้าของจินถิ่งมีการจัดแสงไฟให้ดูน่าหลงใหลชวนมองฉีซิ่วหยวนสูดหายใจเข้าปอดเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนจะเดินผ่านประตูเข้าไป
“สวัสดีค่ะช่วยแสดงบัตรสมาชิกด้วยค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวสวยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไพเราะเสนาะหู
“ผมอยากสมัครสมาชิกครับ”
ฉีซิ่วหยวนตอบกลับ
“ยินดีต้อนรับค่ะ ค่าธรรมเนียมรายปี800,000 หยวน ค่าธรรมเนียมสมาชิกชำระล่วงหน้า 80,000 หยวน ท่านสามารถรูดบัตรได้ด้านนี้เลยค่ะ”
พนักงานต้อนรับเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าฉีซิ่วหยวนเดินตามเธอไปช้าๆ ในขณะที่พยายามมองหาโอกาสที่จะหาทางแอบออกไปด้วยตอนนั้นเอง เขาก็เห็นคนรูปร่างคุ้นตาเข้า
ชื่ออะไรกันนะ?เขาพยายามจดจำชื่ออีกฝ่ายอย่างสุดความสามารถ
“หลินจื่อ!”
ชายรูปร่างกำยำคนนั้นเหลียวหน้ากลับมามองก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มหน้าคุ้น
“ฉันนึกว่าตัวเองเข้าใจผิดซะอีกแต่ก็เป็นายจริงๆด้วย”
ฉีซิ่วหยวนยิ้มแย้มอย่างเป็มิตรส่วนหลินจื่อนั้นได้แต่หุบปากเงียบ
“ดีจริงๆที่นายอยู่ที่นี่”
ฉีซิ่วหยวนตบบ่าเขาอย่างตื่นเต้น
“ฉันลืมบัตรสมาชิก กำลังกังวลอยู่เลยว่าจะเข้าไปได้ยังไง!”
หลินจื่อยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา
“เอาอย่างนี้แล้วกัน”
ฉีซิ่วหยวนบีบไหล่หลินจื่อแน่น
“พาฉันเข้าไปกับนายหน่อยสิ”
ได้ยินเสียงกร๊อบตอนที่มือเขาถูกปัดทิ้งฉีซิ่วหยวนถึงกับต้องนวดไล่อาการปวดที่ไหล่ของตน
เขาเหล่มองดูเหล่าผู้ติดตามด้านหลังซึ่งแต่ละคนล้วนก็มีท่าทีเคร่งขรึม และกำลังจับตามองเขาอยู่เช่นกัน
“ฉันจำนายได้แล้วมาหาพี่หลี่อีกงั้นเหรอ?”
“มาหาเสี่ยวหลี่?”
คราวนี้เป็ตาของฉีซิ่วหยวนที่รู้สึกว่าตัวเองพลาดแล้ว
หลินจื่อส่งสัญญาณให้ชายสองคนตรงเข้ามาประกบด้านหลังฉีซิ่วหยวนแล้วลากเขาออกจากจินถิ่ง
หลินจื่อเดินตามออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มใส่เขา
“นายเป็แค่อาจารย์สอนหนังสือในโรงเรียนจะไปหาเงินจากไหนมากมายมาเที่ยวคลับเฮ้าส์ราคาสูงแบบนี้ได้ยังไงกัน?แน่นอนอยู่แล้วว่านายคงจะกำลังพยายามเข้ามาสร้างปัญหาในถิ่นของพี่หลี่น่ะสิ! ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ ไอ้สารเลวเอ๊ย พี่หลี่กับเสี่ยวหยางตัดขาดความเป็พี่น้องกันแล้วถ้านายอยากได้อะไร ไปหาเสี่ยวหยางเอง! ถ้าฉันเจอนายอีกล่ะก็ทันทีที่เจอนาย ฉันจะอัดนายให้เละเลย! ไปซะ!”
ชายสองคนผลักฉีซิ่วหยวนลงพื้นก่อนจะเดินตามหลินจื่อกลับเข้าไปในจินถิ่ง
“ถิ่นของเสี่ยวหลี่...”
ฉีซิ่วหยวนได้แต่พึมพำกับตัวเองด้วยความสับสนในขณะที่พยุงตัวลุกขึ้น เขารีบหยิบมือถือในกระเป๋าออกมาเปิดหาเบอร์ติดต่อของเสี่ยวหลี่ทันทีถึงแม้จะคิดว่าคงไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้วแต่กลับไม่มีความกล้าที่จะลบเบอร์โทรนี้ทิ้งได้เลย
ถ้าฉันโทรหาเขาจะรับสายฉันมั้ยนะ? เขาจะช่วยฉันหรือเปล่า? วันนั้นที่เจอกันเขายังเ็าและเมินเฉยใส่ฉันเลยถ้าเขาเมินฉันล่ะ ทำไงดี? ถ้า...ถ้าเขาเป็คนที่ทำร้ายเจียงเสี่ยวจูล่ะ...
ฉีซิ่วหยวนกดเลขหมายในโทรศัพท์เมื่อนึกไปถึงเจียงเสี่ยวจูสุดท้ายเขาก็จำต้องกดปุ่มโทรออกด้วยนิ้วอันสั่นเทาอย่างช่วยได้
โทรไปแล้ว
“ฮัลโหล”
เสียงเสี่ยวหลี่จากปลายสายนั้นนิ่งสงบแต่แฝงด้วยพลังอำนาจ
“เสี่ยวหลี่ นี่ฉีซิ่วหยวนนะ”
“รอสักครู่นะครับ”
สายตัดไปแล้ว
ฉีซิ่วหยวนรู้สึกท้อแท้กับผลลัพธ์ในครั้งนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองมือถือของตนเองด้วยซ้ำหัวใจของเขาสั่นสะท้านด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ท่วมท้นก่อตัวเป็ระลอกคลื่นอยู่ภายในยากจะอธิบายออกมาได้
“อาจารย์ฉี”
เสียงของเสี่ยวหลี่ดังขึ้นอีกครั้งสร้างความประหลาดใจให้กับฉีซิ่วหยวน จนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง
เสี่ยวหลี่ในชุดสูทลำลองแบบตะวันตกเขาเดินผ่านประตูทางเข้าของจินถิ่งตรงมายังฉีซิ่วหยวนพลางเอ่ยว่า
“อาจารย์ฉี ผมขอโทษจริงๆครับหลินจื่อเพิ่งบอกผมเมื่อกี้นี้เอง เขาทำอะไรใจร้อนไปหน่อย อย่าถือสาเขาเลยนะครับ”
“ไม่หรอก ไม่เป็ไร”
ฉีซิ่วหยวนตอบในขณะที่จ้องมองเสี่ยวหลี่ด้วยความสนใจ
เสี่ยวหลี่รู้สึกอึดอัดใจที่ถูกสายตาร้อนแรงคู่นั้นจดจ้องมองมา
“คุณมาหาผมเหรอครับ?้าอะไรรึเปล่า? หรือว่าเสี่ยวหยาง...”
“ไม่ใช่”
ฉีซิ่วหยวนลอบขำกับตนเองก็อย่างว่าน่ะนะ เพราะเสี่ยวหยางน่ะแหละ
“ฉันอยากให้นายช่วยเื่อื่นน่ะ”
--------------------------------------------------------
เ้าของลิขสิทธิ์นิยายต้นฉบับ:Bai Shan Hei Shui
แปลภาษาอังกฤษ:Saehan01
แปลภาษาไทย:HOON
--------------------------------------------------------
1K
