มู่ไป๋อันหรี่ตาลง ก่อนจะจ้องมองไปยังหลงชุนต๋า "พี่สาม ท่านคิดแบบนั้นจริงๆหรือ
ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าอย่างน้อยให้ข้าได้พูกสักนิดก็ยังดี น้องเล็ก เ้าเห็นด้วยกับข้าหรือไม่" นางหันไปมองหลี่ซูเม่ย
หลี่ซูเม่ยสะดุ้งเล็กน้อย ด้วยไม่คิดว่าจะโดนลากเข้าไปร่วมด้วย ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากตอบ หลงชุนต๋าได้พูดขึ้นมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงล้อเลียนนิดๆ "เอ๋...ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงของเ้าในยามนี้ เ้าต้องกำลังคิดถึงพี่รองอยู่แน่ๆ
เสียดายที่ตอนนี้พี่รองไม่อยู่ ไม่อย่างงั้นคงมีคนเล่น'โต้วาที'กับเ้า
แต่ไม่เป็ไร ไม่เป็ไร เดี๋ยวแนะนำตัวกันเสร็จแล้ว ข้าจะอยู่เล่น'โต้วาที' กับเ้าแทนพี่รองให้เอง"
"พี่สามมมมม ทะ ท่านนนน..." มู่ไป๋อันหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งโมโหทั้งเขินอายในเวลาเดียวกัน
หลงชุนต๋ารีบกล่าวตัดบท "พวกเรามาแนะนำตัวกันต่อดีกว่า เดี๋ยวน้องเล็กจะเบื่อเอาเสียก่อนนะ อีกอย่างอารมณ์ไม่ดีแบบนี้เดี๋ยวจะไม่น่ารักเอานะ"
"หึ ก็ได้ๆ ตอนนี้ข้ายอมท่านก่อน เดี๋ยวแนะนำตัวเสร็จค่อยว่ากัน" มู่ไป๋อันตอบกลับ
หลังจาก'พูดคุย'กันเรียบร้อยแล้ว มู่ไป๋อันซึ่งต้องแนะนำตัวเองเป็ลำดับต่อมาจึงเริ่มแนะนำตัว
"ข้ามู่ไป๋อัน บุตรีคนที่สามของราชอาลักษณ์แห่งแคว้นจูเสวี่ย อายุ 8 ขวบ ระดับพร์สีม่วง ระดับพลังสีเขียว ตราสัญลักษณ์รูปพู่กัน
ข้าเป็บุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกแต่ไม่ได้รับการเอาใจใส่เท่าที่ควร เพราะท่านแม่ของข้าได้จากไปั้แ่ข้ามีอายุเพียง 5 ขวบ
ส่วนท่านพ่อ ท่านไม่ค่อยได้กลับบ้าน ท่านมักเก็บตัวอยู่ในพระราชวัง ดังนั้นตอนนี้ท่านพ่อน่าจะยังไม่รู้ว่าข้าได้หายตัวไปจากบ้าน
คนอื่นๆในบ้านโดยเฉพาะท่านแม่รองคงจะดีใจน่าดูที่ข้าหายตัวไป เพราะนางอยากให้ข้าหายไปจากบ้านมานานแล้ว หากข้าหายไปสักคน ทรัพย์สมบัติทั้งหมด รวมทั้งสินเดิมของท่านแม่ข้า ซึ่งของทั้งหมดล้วนมีมูลค่ามหาศาลก็จะตกเป็ของนางแต่เพียงผู้เดียว
ตอนท่านแม่จากไป ท่านพ่อทุกข์ระทมเป็อย่างมาก ท่านเริ่มละเลยทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน เรือนของข้าจึงถูกน้องสาวต่างมารดาแย่งชิงไป ของทุกอย่างก็ล้วนถูกยึดไป ข้าจึงต้องไปอยู่เรือนย่อยของข้ารับใช้
ที่เรือนย่อยของข้ารับใช้สงบยิ่ง พวกข้ารับใช้ที่อาศัยอยู่ที่นั่นล้วนเป็คนที่เคยรับใช้ท่านแม่และท่านพ่อของข้า พวกเขาจึงช่วยเหลือข้าในหลายๆเื่ แม้จะไม่สะดวกสบาย แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก
พวกเขาหาตำรามาให้ข้าอ่าน อีกทั้งช่วยสอนข้าในสิ่งที่พวกเขารู้ ทำให้ข้าอ่านออก เขียนได้ งานบ้านงานเรือนและงานบัญชี ข้าล้วนทำเป็
วันหนึ่งขณะที่ข้ากำลังออกไปช่วยท่านป้าซื้อของเพื่อนำมาประกอบอาหารได้มีชายปิดหน้ามายืนข้างๆข้าก่อนจะสับมือลงมาที่ท้ายทอยข้า ทำให้ข้าสลบไป ฟื้นขึ้นมาอีกทีข้าก็อยู่บนรถม้าคันนั้นเสียแล้ว
ในตอนแรกที่ข้าถูกจับตัวมา ข้ารู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัว แต่เมื่อได้สติ ข้าจึงพยายามหาหนทางในการหลุดพ้นจากสถานการณ์เช่นนั้น
ในตอนนั้น ข้าคิดว่าหากข้าหลุดพ้นไปได้ ข้าจะหางานทำ เก็บเงิน เพื่อเปิดร้านขายของสักร้าน เมื่อทุกอย่างมั่นคง ข้าจะให้พวกท่านลุงท่านป้ามาช่วย ถึงแม้ว่ามันจะดูเป็ไปได้อยาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่คิดทำอะไรเลย
อย่างน้อยหากข้าทำสำเร็จ ชีวิตความเป็อยู่ของพวกท่านย่อมดีกว่าตอนที่อยู่ในบ้านหลังนั้นอย่างแน่นอน ถือเป็การตอบแทนบุญคุณพวกท่าน ที่คอยสั่งสอนและช่วยเหลือข้าเรื่อยมา
แต่ข้ายังไม่ทันได้ลงมืออย่างจริงๆจังๆ พวกพี่ใหญ่พี่รองก็มาช่วยน้องเล็กเสียก่อน อีกทั้งยังโชคดีที่น้องเล็กเมตตาพวกเรา ช่วยขอร้องพี่ใหญ่แทนพวกเรา ทำให้ข้าหลุดพ้นมาได้ ดังนั้นข้าถือว่าทั้งสามเป็ผู้มีพระคุณต่อข้า"
มู่ไป๋อันหยุดพูดก่อนจะหันหน้าไปมองหลี่ซูเม่ยแล้วพูดต่อว่า "แม้ว่าตอนนี้น้องเล็กอาจจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูด แต่ข้าอยากบอกว่าหลังจากนี้ไป ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถในการดูแลเ้า และจะคอยช่วยเหลือเ้าในเื่ต่างๆ
ข้าหวังว่าเ้าจะให้อภัยที่ข้าไม่อาจอยู่กับเ้าได้ตลอดไปดั่งที่เ้าเคยพูดเอาไว้ว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เพราะข้ายังต้องกลับไปตอบแทนบุญคุณพวกท่านลุงท่านป้า"
หลี่ซูเม่ยจ้องหน้ามู่ไป๋อันพยายามนึกคำตอบที่เหมาะสมกับอายุก่อนจะถามออกไปว่า "พี่สี่ ถ้าเป็เช่นนั้นท่านก็กลับไปหาท่านลุงท่านป้า แล้วท่านค่อยกลับมาหาข้าก็ได้ มิใช่หรือเ้าคะ
ถ้าเป็แบบนั้นท่านก็สามารถอยู่กับข้าตลอดไปได้แล้ว"
"มันก็จริงของเ้า น้องเล็ก แต่กว่าเวลานั้นจะมาถึงคงอีกนาน เื่นั้นค่อยว่ากันเถอะ
ถึงตาท่านแล้ว พี่สาม" มู่ไป๋อันตัดบทก่อนจะบอกให้หลงชุนต๋าแนะนำตัวต่อ หลี่ซูเม่ยจึงหันหน้าไปมองหลงชุนต๋าแทน
หลงชุนต๋าจึงเริ่มแนะนำตัวเองพร้อมมองไปยังน้องทั้งสองคนเป็ระยะจนกระทั่งแนะนำตัวเสร็จ "ข้าหลงชุนต๋า บุตรชายคนที่ห้าของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจูเสวี่ย อายุ 10 ขวบ ระดับพร์และระดับพลังข้าไม่เคยมีโอกาสได้ไปวัดจึงไม่รู้ ส่วนตราสัญลักษณ์ของข้าเป็รูปโล่
ท่านแม่ของข้าเป็อนุผู้ถูกหลงลืม เราสองคนแม่ลูกไม่มีสิทธิ์มีเสียงในบ้านเท่าที่ควร เนื่องจากท่านพ่อของข้ามีบุตรชายมากถึงสิบคน เพราะฉะนั้นจึงมีการแข่งขันกันระหว่างบุตรชายเพื่อให้เป็ที่โปรดปรานของท่านพ่อ
คนใดมีมารดาที่มาจากตระกูลที่มีอำนาจหรือเป็ที่โปรดปรานของท่านพ่อก็จะได้เปรียบกว่า มารดาของข้า นอกจากจะไม่เป็ที่โปรดปรานของท่านพ่อแล้ว ท่านยังไม่ได้มาจากตระกูลที่มีอำนาจ ทำให้พวกเราอยู่กันอย่างยากลำบาก
ที่ผ่านมาท่านแม่ทำได้เพียงสอนให้ข้าเขียนได้อ่านออกเท่านั้น ตัวข้าเองต้องคอยไปแอบดูวิธีฝึกเพื่อเพิ่มระดัับพลังจากพี่น้องของข้าที่มีโอกาสได้เรียนรู้
วันหนึ่งขณะที่ข้ากำลังแอบดูอยู่ ข้าถูกพี่ใหญ่จับได้ ทำให้ข้าโดนพี่ใหญ่กลั่นแกล้งจับข้าไปขังไว้ในห้องเก็บฟืนร้างท้ายจวน ข้าถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนร้างเป็เวลามากกว่าหนึ่งวันโดยที่ข้าได้กินเพียงข้าวต้มที่เต็มไปด้วยน้ำเพียงชามเดียวเท่านั้น ข้าเห็นว่าคงต้องอยู่แบบนี้ไอีกหลายวันจึงคิดหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่ข้าดันหนีเสือปะจรเข้ ข้าวิ่งออกมายังไม่ถึงสามก้าวก็ชนเข้ากับอะไรสักอย่าง พอเงยหน้ามองพบว่าข้าวิ่งชนท่านแม่ใหญ่ ท่านไม่พอใจมากจึงสั่งให้คนนำตัวข้าไปทิ้งไว้ในตรอกหลังจวน ห้ามข้าเข้าไปในจวนแม่ทัพจนกว่านางจะอนุญาต
ข้ารอจนเวลาผ่านไปหลายชั่วยาม ข้าเริ่มเป็ห่วงท่านแม่ ท่านต้องเป็ห่วงข้ามากแน่ๆ ข้าไม่ได้พบหน้าท่านเกือบจะสองวันแล้ว ดังนั้นข้าจึงขอร้องให้คนเฝ้าประตูช่วยไปบอกท่านแม่ข้าว่าข้าปลอดภัยดีและกำลังจะออกเดินทางเพื่อร่ำเรียนวิชากับอาจารย์ท่านหนึ่ง
คนเฝ้าประตูยอมไปบอกท่านแม่ให้ข้า ดังนั้นข้าจึงเดินออกจากตรอกนั้น หวังให้มีคนมารับข้าไปเป็ศิษย์หรือไม่ก็รับข้าเป็ผู้ติดตาม เพราะหากข้ากลับไปข้าอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกมาเหมือนรอบนี้อีก และอาจนำความเดือดร้อนไปสู่ท่านแม่
ข้าเดินมาไม่นานก็เห็นรถม้าต้องสงสัยจึงแอบเข้าไปดู ข้ายังไม่ทันเปิดดูว่าในรถม้ามีอะไร ข้าก็ถูกอะไรสักอย่างฟาดเข้าที่ท้ายทอย ข้าสลบไปฟื้นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนรถม้า ส่วนเื่ราวหลังจากนั้นก็เหมือนกับน้องสี่ทุกประการ"
มู่ไป๋อันกล่าวขึ้นหลังจากเห็นว่าหลงชุนต๋าแนะนำตัวเสร็จแล้ว "งั้นวันพรุ่งนี้พี่สามไปวัดระดับพร์กับระดับพลังเถิด เดี๋ยวข้าผู้นี้จะไปเป็เพื่อนท่านเอง"
"ได้ รบกวนเ้าแล้วน้องสี่ ส่วนวันนี้ดึกแล้ว พวกเราแยกย้ายกันเข้านอนเถิด พรุ่งนี้น้องเล็กต้องตื่นแต่เช้าด้วย" หลงชุนต๋ากล่าว
"เ้าค่ะ เจอกันพรุ่งนี้เช้านะเ้าคะพี่สาม พี่สี่" หลี่ซูเม่ยตอบ มู่ไป๋อันและหลงชุนต๋าต่างพยักหน้าให้หลี่ซูเม่ยก่อนจะแยกย้ายกันออกไป
เมื่อหลี่ซูเม่ยกลับถึงห้องนอนของตนเองเป็ที่เรียบร้อย นางจึงรีบเข้านอนเพราะเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว เพื่อให้ร่างกายเด็กน้อยของนางมีความพร้อมในการทำกิจกรรมของวันพรุ่งนี้ต่อไป
---------------------------------------------------------
* มาต่อให้แล้วนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปของไรท์ด้วยน้าา ขอบคุณค่ะ
7K
