“ในเมื่อเป็เพียงเพียงอาวุธธรรมดา เช่นนั้นข้าคงต้องขอลา” หยางโฮ้วเก็บดาบทองแดงโลหิตก่อนจะหันหน้าพร้อมที่จะก้าวเท้าออกจากร้านไป
“ว่ายังไงนะ? เ้าคิดจะหนีอย่างนั้นหรือ!"ฉับพลันสายตาหวังเซียนก็จดจ้องมองตรงไปที่หยางโฮ้วแล้วแผดเสียงคำรามออกมา“ข้าบอกเ้าแล้ว วันนี้เ้าอย่าหวังว่าจะได้กลับออกไปจากที่นี้ได้ง่าย ๆฉินเฟิงรีบไป หักขามันเดี๋ยวนี้!
ฉินเฟิงที่ได้ยินคำพูดของหยางโฮ้วที่กำลังจะขอตัวกลับนั้นภายในใจก็พลันร้อนรนขึ้นในทันที “เ้าจะไปที่อื่นไม่ได้ถ้าเ้าไปแล้วข้าจะได้ส่วนแบ่งอะไรเล่า
และในตอนนั้นเองที่ฉินฟงได้ยินเสียงคำรามของหวังเซียนเขาก็ทั้งโกรธเกรี้ยวและเป็ปีติในเวลาเดียวกัน
“เ้าผู้หญิงโง่เขลาจะะโร้องเสียงดังไปทำไม!?” ฉินเฟิงใช้ฝ่ามือตบเข้าที่แก้มของหวังเซียนอย่างไม่เกรงกลัวพลางแผดเสียงคำรามออกมาราวกับเสียงสายฟ้า “เ้ากล้ากระทำต่ำช้ากับลูกค้าแบบนี้สมควรตาย!”
ฝ่ามือที่ฟาดลงไปนั้นทำให้ผู้คนต่างตกตะลึงทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่แก้มบวมเป่งของหวังเซียน ฟัน หลายซี่ค่อย ๆ หลุดลงมากลุ่มคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตื่นกลัวสุดขีด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน
หัวของหวังเซียนหมุนติ้วนางจ้องเขม็งไปที่ฉินเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางโกรธมากจนควันออกหูราวกับว่าเป็ความเคียดแค้นที่ยาวนานถึงพันปีก็ไม่ปาน “บัดซบ!เ้ากล้าตบข้าอย่างนั้นหรือ เ้าอยากตายหรืออย่างไร!”
ฉินเฟิงเหลือบมองนางพลางแผดเสียงครามออกมาด้วยโทสะ“เ้าแล้วอย่างไร? ข้าจะบอกอะไรเ้าไว้นะเ้าควรจะต้อนรับลูกค้าด้วยความเคารพ เปรียบลูกค้าเสมือนพระเ้าเ้าดูการกระทำอันโง่เขลาของเ้าเสีย ข้าไม่ฆ่าเ้าก็บุญหัวเ้ามากเกินพอแล้ว!”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเ็าหากเื่นี้ถึงหูผู้าุโของร้านค้าสมบัติแห่งนี้เข้าละก็ นางต้องโดนสับเป็ชิ้นๆ แน่
คนที่สามารถเดินถือดาบทองแดงโลหิตไปทั่วได้แบบนี้จะเป็คนธรรมดาอย่างนั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน!
หยางโฮ้วเองก็ตกตะลึงไปเช่นเดียวกันคิดไม่ถึงเลยว่าฉินเฟิงจะกล้าทำร้ายนางเช่นนั้น หากดูจากสภาพที่น่าอดสูของหวังเซียนแล้วก็สันนิษฐานได้เลยว่าของสิ่งนี้ ต้องไม่ธรรมดาเป็แน่ถ้าไม่อย่างนั้นผู้คุ้มกันท่านนี้คงจะไม่ลงมือถึงเพียงนั้น
ทุกคนโดยรอบต่างอึ้งไปตามๆ กัน เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าฉินเฟิงจะกล้าลงไม้ลงมือกับนาง
หวังเซียนบันดาลโทสะออกมาในทันทีที่ได้เห็นแก้มของตนมีเืไหลซึมออกมาเพลิงโทสะของนางก็พุ่งทะยาน จนถึงขีดสุด หมอกควันสีดำพวยพุ่งขึ้นเหนือหัวทั่วทั้งร่างสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวจนดูอัปลักษณ์
ขณะนั้นเองผู้าุโท่านหนึ่งได้พุ่งตัวลงมาจากชั้นสองแม้ใบหน้าจะเหี่ยวย่นแต่ยังคงความน่าเกรงขามเอาไว้ เขาขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามออกมา“ฉินเฟิง เกิดเื่อันใดขึ้น?”
“ท่านาุโมอบความเป็ธรรมให้ข้าด้วย มันลงไม้ลงมือกับข้าอย่างไร้เหตุผล!”หวังเซียนรีบเปลี่ยนท่าที นางวิ่งมาหาาุโท่านนั้น นิ้วที่เรียวยาวชี้ไปยังหยางโฮ้วพลางแผดเสียงคำรามดังลั่น “ยังมีเ้าคนนั้น ที่นำดาบไร้ค่ามาขายโก่งราคาข้าจึงได้ให้ฉินเฟิงขับไล่เ้านั่นออกไป หากแต่เขากลับไม่ไล่เ้าบ้านั่นแถมยังหันมาตีข้า! าุโฉินฝู่ท่านต้องจัดการให้ข้านะ!”
หวังเซียนที่ได้กล่าวออกมาเช่นนั้นฉินเฟิงหาได้โกรธไม่ แต่กลับยิ้มเยาะอยู่ในใจ เป็เ้าเองนะที่รนหาที่ตายอย่ามาโทษข้าทีหลังก็แล้วกัน!
“เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ ฉินเฟิง?” ฉินฝู่เอ่ยถามพลางเหลือบสายตามองไปทางหยางโฮ้วเขารู้ดีว่าฉินเฟิงไม่ใช่คน มุทะลุบุ่มบ่าม เพราะฉินเฟิงติดตามเขามานานร่วมสิบปีแล้วฉะนั้นเขาจะฟังความแค่หวังเซียนไม่ได้
ฉินเฟิงเดินเข้ามาหาฉินฝู่อย่างสุภาพก้มกระซิบข้างหู ฉินฝูที่ฟังจบเขาก็บันดาลโทสะออกมาทันที ดาบขั้นสมบูรณ์แถมยังถูกสร้างจากแร่ทองแดงโลหิต ของล้ำค่าที่ต้องไปขุดยังเหมืองโบราณที่อยู่ในเหวลึกเท่านั้นจึงจะได้มา…
106K
