บทที่ 1 สตรีมเมอร์สยองขวัญ
ประเทศเซี่ย เมืองเจียง สถานีวิทยุและโทรทัศน์
“นี่ฉัน... ทะลุมิติมาเหรอ?”
เมื่อกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมอันแปลกหน้าตรงหน้า สมองของหลินเซียวก็ขาวโพลนราวกับแป้งเปียก เขายังจำได้แม่นว่าตัวเองกำลังไลฟ์เล่าเื่ผีติดต่อกันสามวันสามคืน จนหัวใจวายเฉียบพลันตายคาที่ แต่ใครจะไปคิดว่าความตายจะกลายเป็ตั๋วเที่ยวเดียวที่พาเขาทะลุมิติมาแบบนี้!
ในจังหวะนั้นเอง ความทรงจำสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก
ดาวเคราะห์ใบนี้มีชื่อว่า ‘ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน’ ทุกอย่างแทบจะถอดแบบมาจากโลกเดิม ประวัติศาสตร์และอารยธรรมก็คล้ายคลึงกัน
จะมีอยู่อย่างเดียวที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง...
นั่นคือโลกนี้ ‘ไม่มี’ เื่ราวเหนือธรรมชาติ หรือพูดให้ถูกคือไม่มีเื่ผีแบบจริง ๆ จัง ๆ เลยสักนิด!
เื่เล่าลี้ลับของคนที่นี่ช่างล้าหลังและน่าขำสิ้นดี อย่างเช่น
ทำไมแม่หมูนับร้อยในหมู่บ้านถึงส่งเสียงร้องโหยหวนยามดึก?
ความลับเื้ักางเกงในที่หายไปบ่อยครั้งในหอพักหญิงคืออะไร?
ทำไมคุณหวังถึงได้ร้องไห้ฟูมฟายจนแทบขาดใจ?
“พับผ่าสิ!”
หลังจากหลอมรวมความทรงจำเสร็จ หลินเซียวก็ตาเป็ประกายทันที
เขารู้สึกว่าโอกาสทองกำลังมาเกยถึงที่! ชาติก่อน เขาคือสตรีมเมอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านการเล่าเื่ผีโดยเฉพาะ นี่มันหมายความว่า... เข้าทางเขาเต็ม ๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น แม้โลกนี้จะขาดแคลนเื่สยองขวัญ แต่ผู้คนที่ชอบฟังกลับมีไม่น้อยเลย
นี่มันตลาดที่ยังไม่มีใครจับจอง! มีแววรุ่งเห็น ๆ!
“อาจารย์หลินคะ อาจารย์หลิน รายการของคุณกำลังจะเริ่มแล้วนะคะ เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”
เสียงอันไพเราะน่าฟังแว่วเข้าสู่โสตประสาทของหลินเซียว
เ้าของเสียงนั้นคือ ‘เสี่ยวน่า’ ผู้ช่วยประจำสถานีวิทยุนั่นเอง
“อ้อ... ครับ พร้อมแล้ว” หลินเซียวพยักหน้าตอบรับ
เสี่ยวน่าถอนหายใจยาว “อาจารย์หลินคะ ถึงวันนี้จะเป็ตอนสุดท้ายของรายการ ‘รายการวิทยุเที่ยงคืน’ แล้ว แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ ก็แหม... เื่ผีมันก็วน ๆ อยู่แค่ไม่กี่แนว คนฟังเขาก็เบื่อกันหมดแล้ว”
“ห๊ะ?”
หลินเซียวถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง
อะไรกันเนี่ย มาทำงานวันแรก รายการก็ถูกสั่งยุบเลยเหรอ? ล้อกันเล่นหรือเปล่า!
“หลินเซียว! มัวยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น! รายการจะเริ่มอยู่แล้วนะ หรือว่าตอนสุดท้ายแกก็ไม่อยากจะจัดแล้ว? ถ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไปซะตอนนี้เลย!”
ในขณะที่หลินเซียวกำลังเซ็งจัด ‘หลินเต๋อจื้อ’ ผู้อำนวยการสถานีก็เดินออกมาจากห้องทำงานพร้ะคอกใส่
หลินเซียวหรี่ตาลงมองอีกฝ่ายทันที
“ผอ. ครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
หลินเต๋อจื้อแค่นเสียงเหอะ “งั้นก็รีบเข้าไปซะ! จัดให้จบวันนี้ แล้วก็เก็บข้าวของไสหัวออกไปได้เลย!”
ทันใดนั้น น้ำเสียงประชดประชันแดกดันก็ดังแทรกขึ้นมา
“นั่นสิ หน้าไม่อายจริง ๆ เรตติ้งรั้งท้ายสถานีมาครึ่งปี ผอ.ของเราอุตส่าห์เมตตาให้จัดจนจบตอนสุดท้าย ถ้าเป็ฉันนะ ไล่ออกไปั้แ่วันแรกแล้ว!”
คนที่พูดคือหนุ่มหน้าขาว ท่าทางสำอาง และดัดเสียงพูดจาจีบปากจีบคอ เขาชื่อ ‘จางไห่’ เป็พิธีกรเบอร์หนึ่งที่มียอดคนฟังสูงสุดในสถานี
รายการของเขาคือ ‘คุยเฟื่องเื่ผู้หญิง ทำอย่างไรให้ผิวสวยอมชมพู’
หลินเซียวจ้องหน้าจางไห่เขม็ง
“มองอะไร? มองอีกทีฉันจะควักลูกตาแกออกมา!” จางไห่แยกเขี้ยวใส่
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ “คนมันหน้าตาแปลก... จะมองหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“แก!” จางไห่แทบจะกระอักเื
เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ในสถานีต่างก็พากันตกตะลึง
“พระเ้าช่วย! หลินเซียวกล้าพูดกับจางไห่แบบนั้นได้ยังไง!”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าจางไห่เป็คนโปรดของผอ. หลินเซียวไม่อยากอยู่รอดในวงการแล้วใช่ไหมเนี่ย?”
“โถ่เอ๊ย วันนี้ก็วันสุดท้ายของเขาแล้วนี่ เขาจะไปกลัวอะไรล่ะ?”
“ก็จริง จางไห่มันก็วางโตเกินไป นึกว่าตัวเองมีผลงานหน่อยจะกดหัวใครก็ได้ โดนซะบ้างก็ดี!”
จางไห่ถลึงตาใส่หลินเซียว ก่อนจะหันไปฟ้องหลินเต๋อจื้อ “ผอ. ดูสิครับ หลินเซียวมันด่าผม! ผอ. ต้องจัดการให้ผมนะ!”
ใบหน้าของหลินเต๋อจื้อมืดครึ้มลงทันที
เขาอ้าปากเตรียมจะต่อว่า แต่หลินเซียวกลับไม่ให้โอกาสนั้น เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปยังห้องอัดเสียงทันที
จางไห่กระทืบเท้าเร่า ๆ “ผอ. ดูสิครับ หลินเซียวมันไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเลยสักนิด!!”
“จะรีบไปไหนล่ะ? ยังไงมันก็ต้องไสหัวไปอยู่ดี รอให้มันจัดรายการกาก ๆ ของมันเสร็จก่อนเถอะ แล้วฉันจะจัดการมันให้เข็ด!” หลินเต๋อจื้อกัดฟันพูด
จางไห่พยักหน้าหงึก ๆ “ผอ. ฉลาดที่สุดเลยครับ”
“เลิกประจบฉันได้แล้ว! แล้วก็น้ำเสียงนั่นน่ะเปลี่ยนซะ ตอนไม่ได้จัดรายการฟังแล้วขนลุกว่ะ!” หลินเต๋อจื้อปรายตามองลูกน้องคนโปรดก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไป
เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนรายการจะเริ่ม
ทันทีที่หลินเซียวเข้าไปในห้องอัด เสียงในหัวก็ดังขึ้น
[ยินดีด้วย! คุณได้ทำการผูกมัดกับ ‘ระบบไลฟ์สยองขวัญ’ สำเร็จ !]
[ระบบกำลังเปิดใช้งาน…]
[เปิดใช้งานเสร็จสิ้น...]
[ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘แพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่’...]
[ระบบกำลังเปิดแพ็กเกจให้อัตโนมัติ...]
[ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘ระดับเสียงขั้นปรมาจารย์’ (สามารถอัปเกรดได้)!]
[ยินดีด้วย! คุณได้รับ ‘คลังเื่ผี 100,000 เื่จากโลก’!]
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนรัว ๆ ในหัว หลินเซียวก็ดีใจจนเนื้อเต้น
ในที่สุด ‘ระบบ’ ของดีที่คู่นักทะลุมิติก็มาถึง!
“อาจารย์หลินคะ รายการกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ เตรียมตัวนะคะ” เสียงหวานของเสี่ยวน่าดังผ่านอินเตอร์คอม
หลินเซียวชูนิ้วโป้งเป็สัญญาณโอเค
ในขณะเดียวกัน บนเว็บบอร์ดทางการของสถานีวิทยุ มีคอมเมนต์โผล่ขึ้นมาประปราย
[ ได้ข่าวว่าวันนี้ ‘รายการวิทยุเที่ยงคืน’ จะจัดเป็วันสุดท้ายแล้วเหรอ? บอกตรง ๆ ยุบทิ้งไปเถอะ ฟังแล้วง่วงชะมัด ]
[ นั่นดิ เอาเวลาไปเปิดเพลงแดนซ์มัน ๆ ยังดีกว่า เื่ผีอะไรก็ไม่รู้ ซ้ำซากจำเจ น่าเบื่อ! ]
[ เรียกร้องให้เปลี่ยนเอาดีเจสาวเสียงหวาน ๆ มาแทนเถอะ! ]
[ +1 เลย ฟังรายการนี้ทีไร ฉันอายจนอยากจะมุดดินหนี พล็อตเื่มันเชยะเิ! ]
ใช่แล้ว... คอมเมนต์ทั้งหมดมีแต่คำด่าและคำถากถาง นั่นเป็เครื่องยืนยันว่าที่ผ่านมาหลินเซียวล้มเหลวขนาดไหน
เสี่ยวน่าเห็นข้อความเหล่านี้ เธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เที่ยงคืนตรง
รายการเริ่มขึ้นอย่างเป็ทางการ
เสียงของหลินเซียวที่ผ่านการปรับแต่งจากระบบ กลายเป็เสียงที่ทรงพลังและยืดหยุ่น เขาสามารถเปลี่ยนโทนเสียงได้ตามใจนึก
“สวัสดีครับท่านผู้ฟังทุกท่าน... ยินดีต้อนรับเข้าสู่ ‘รายการวิทยุเที่ยงคืน’!”
หลินเซียวจงใจกดเสียงให้ต่ำลง เพียงแค่คำทักทายสั้น ๆ กลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นและวังเวงอย่างประหลาด ใครก็ตามที่กำลังฟังอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง ขนลุกซู่ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
[ เฮ้ย! นี่ดีเจคนเดิมจริงป่ะเนี่ย! ]
[ แม่เ้า... เสียงนี้มันอะไรกัน แค่คำแรกฉันก็แทบจะมุดเข้าใต้ผ้าห่มแล้ว! ]
[ ไม่เลวนี่นา! เปลี่ยนดีเจแล้วจริง ๆ ด้วย! เสียงโคตรได้! ได้อารมณ์สุด ๆ! ]
คอมเมนต์เริ่มพุ่งพรวดขึ้นมาทันที
ทางด้านพนักงานข้างนอกห้องอัด ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
นี่... นี่ใช่เสียงของหลินเซียวจริง ๆ เหรอ? ทำไมมันดูไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด!
ที่มุมห้อง จางไห่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรี่ตาลง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อยเพราะความเย็นะเืที่แฝงมากับเสียงของหลินเซียวเมื่อครู่
‘หลินเซียว... แกคิดว่าทำเสียงให้น่ากลัวแล้วจะดึงเรตติ้งขึ้นมาได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!’
จางไห่ยังคงดูถูกในใจ เขาคิดว่านี่เป็แค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของคนใกล้ตายเท่านั้น
ภายในห้องอัดเสียง
หลินเซียวเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงชวนขนหัวลุก “เื่ราวในวันนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... พร้อมที่จะก้าวเข้าไปสู่โลกแห่งิญญาไปกับผมหรือยังครับ...”
598
