หลังจากจบการแข่งขันรอบแรกของงานประลองผู้ฝึกยุทธ์หน้าใหม่หยางไถ่โป๋ไปหากู่เล่อที่นอกหมู่บ้านแล้วไปชำระหนี้สินตามที่ระบุไว้ในสัญญาโลหิตเพื่อจะเอาชีวิตรอดไปอีกสิบปีเขาใช้ป้ายิญญาซึ่งเป็สมบัติประจำตระกูลไถ่เป็เครื่องต่อรองเมื่อสัญญาได้รับการแก้ไข เขาก็แก้ปัญหาได้ไปอีกขั้นหนึ่ง
วันนี้เขามีนัดกับหยางสงป้า เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมก็ได้การต้อนรับเป็อย่างดีสมแล้วที่เป็โรงเตี๊ยมที่มีอาหารเลิศรสที่สุดในหมู่บ้าน แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อยเพราะเงินยี่สิบล้านที่เขามอบให้หยางฉินเทียนคือเงินทั้งหมดที่เขาสามารถรวบรวมได้และเขาไม่มีเงินเหลือที่จะจ่ายให้หยางสงป้า!
“ข้าไม่มีเงินสามล้านให้เ้า”
“ว่ายังไงนะ!!”หยางสงป้าของขึ้นทันที
“แต่ข้าจะใช้สิ่งนี้ใช้หนี้แทน”
เมื่อหยางสงป้าเห็นของชิ้นนั้นถึงกับตาเหลือกค้าง
“ป้ายิญญา!!”
ภาพของป้ายิญญาลอยเด่นขึ้นมาเหนือแผ่นหยกสีขาวแผ่นหยกนี้ทำหน้าที่ในการบันทึกภาพเคลื่อนคล้ายกล้องวีดีโอแตกต่างตรงที่ไม่สามารถบันทึกเสียงได้อีกทั้งระยะเวลาที่สามารถบันทึกได้ก็ไม่ยาวมาก
“ใช่ มันคือป้ายิญญา” หยางไถ่โป๋ยืนยัน
“เ้าจะใช้มันแทนเงินสามล้านอย่างนั้นรึ?”
“ข้าคิดว่าเ้าคงรู้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหนใช่มั้ยสามล้านนั้นคงน้อยไปสำหรับของชิ้นนี้ แต่ถ้าเ้าอยากได้ จ่ายข้ามายี่สิบล้านแล้วป้ายิญญาชิ้นนี้จะเป็ของเ้า”
ป้ายิญญาของตระกูลไถ่นั้นเป็ตำนานที่สืบขานมาั้แ่สมัยรุ่นปู่ของหยางไถ่โป๋เล่ากันว่าสมัยปู่ของเขายังหนุ่มได้ไปเจอชายคนหนึ่งที่าเ็สาหัสจึงได้ช่วยชีวิตไว้เมื่อชายผู้นั้นมีชีวิตรอด เขาจึงมอบป้ายิญญาชิ้นนี้เป็เครื่องตอบแทนบุญคุณเขาเล่าว่าได้ป้ายิญญานั้นมาจาก “โลหะภูต” ซึ่งให้ไว้เป็เครื่องหมายจากการช่วยเหลือ
ตำนานเก่าแก่เล่าว่าป้ายิญญาเป็ของวิเศษที่จะเพิ่มพลังให้แก่ผู้ภูตซึ่งเป็สิ่งมีชีวิตกึ่งคนกึ่งิญญาจึงถูกไล่ล่าเพื่อแย่งชิงป้ายิญญา ภูตเผ่าต่างๆ ถูกเข่นฆ่าจนเกือบจะสูญสลายไปจากโลก ส่วนที่หนีรอดไปได้ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนแต่ไม่มีนักล่าคนใดที่ได้รับป้ายิญญาเลยแม้แต่คนเดียวเพราะป้ายิญญานี้จะได้ด้วยความเต็มใจของภูตเท่านั้น มันจึงเป็สมบัติที่ประเมินค่ามิได้
แม้ตระกูลไถ่พยายามจะเก็บเื่นี้เป็ความลับแต่นั่นก็ไม่พ้นสายตาของตระกูลสง เพราะโรงเตี๊ยมนี้เป็ที่รวมผู้คนอันหลากหลายการแอบฟังบทสนทนาจึงได้ข้อมูลไม่เว้นวัน นั่นก็เป็สาเหตุหนึ่งที่หยางสงป้าเห็นภาพก็รู้ทันทีว่ามันคือป้ายิญญาในตำนาน!
“ยี่สิบล้านสำหรับสมบัติชิ้นนี้ถือว่าไม่แพงแต่เ้ามีแต่รูปไม่มีของคิดจะหลอกเงินจากข้าหยางสงป้าด้วยหยกบันทึกภาพอย่างเดียวคงไม่ได้หรอกนะ”
เขาฉีกน่องไก่ออกมาจากไก่อบบนโต๊ะแล้วแทะกินโดยไม่เกรงใจ อาหารเลิศรสเช่นนี้ แม้หยางไถ่โป๋จะไม่แตะต้อง แต่ถ้าจะปล่อยให้เสียของก็ไม่ใช่วิถีของหยางสงป้า
“เ้าต้องส่งคนไปรับของคืนนี้”
หยางสงป้ากำลังจะกัดน่องไก่คำต่อไปถึงกับชะงัก
“คืนนี้? เ้าได้มันมาแล้วรึ?”
“ข้าขโมยมาเมื่อสี่วันก่อน”
“แล้วทำไมต้องรอถึงคืนนี้ล่ะเอาออกมาให้ข้าเลยสิ”
“เ้าเข้าใจคำว่าขโมยมั้ยหากข้าเอามาให้เ้าเขาก็รู้สิว่าเป็ข้าฉะนั้นเ้าต้องส่งคนไปรับของที่กู๋เล่อคืนนี้”
“อ้าว! แล้วถ้าแบบนี้เ้าจะให้ข้าเป็คนรับเคราะห์อย่างนั้นรึเ้าคิดว่าข้าโง่หรือยังไง ถ้าตระกูลไถ่รู้ว่าของอยู่ในมือข้าก็ต้องมาทวงคืนอย่างนี้ข้าก็เสียเงินไปอย่างไร้ประโยชน์”
“เ้าได้ยินเื่ชายชุดดำที่บุกรุกบ้านตระกูลโม่หรือไม่”
“อย่าบอกนะว่าเ้าจะปัดความรับผิดชอบให้ชายชุดดำเ้าไม่กลัวชายชุดดำฆ่าล้างตระกูลไถ่หรืออย่างไร”
หยางสงป้าวางไก่ลงที่จาน เขาหมดอารมณ์กินเพราะบทสนทนาเริ่มเข้มข้นความน่าสนใจเริ่มบังเกิดขึ้นด้วยความแยบยลของหยางไถ่โป๋ เขาใคร่จะฟังว่าข้อเสนอนี้มีความเป็ไปได้แค่ไหน
“นั่นคือสิ่งที่ข้าคิด”หยางไถ่โป๋เห็นคู่สนทนาเริ่มสนใจจึงจิบน้ำชาเขารู้สึกดีขึ้นที่ทุกอย่างกำลังจะเป็ไปตามแผน
“สิ่งที่เ้าต้องทำคือส่งชายชุดดำไปรับของกับกู๋เล่อเราจะแต่งเื่ว่ากู๋เล่อเป็คนชี้ช่องว่ามีสมบัติชิ้นนี้อยู่ที่ตระกูลไถ่หลังจากชายชุดดำขโมยป้ายิญญามาแล้วก็นำไปฝากไว้กับกู๋เล่อแล้วจึงบุกเข้าไปที่ตระกูลโม่ หลังจากเสร็จธุระแล้วจึงไปเอาป้ายิญญาคืน และฆ่าปิดปากกู๋เล่อ”
“แผนนี้ฟังดูดีแต่ทว่าทำไมชายชุดดำต้องฝากสมบัติชิ้นนั้นไว้กับกู๋เล่อทั้ง ๆ ที่เก็บไว้ที่ตนเองน่าจะปลอดภัยกว่า”
หยางสงป้าชี้ช่องโหว่ของแผนเขาโอนอ่อนตามเื่ราวที่ได้ยินจนอยากจะตกปากรับคำ ติดเพียงอย่างเดียวคือแผนการนี้ยังไม่แเีพอคำตอบต่อไปของหยางไถ่โป๋จะเป็ตัวชี้ขาดว่าเขาตัดสินใจกับเื่นี้อย่างไร
“เื่นั้น...”
43K
